«Настаўніца мыла дошку, пакуль сына білі». Трэцякласніку ў мінскай школе выбілі зубы, маці пайшла ў суд і выйграла
Падчас перапынку каля настаўніцкай двое аднакласнікаў напалі на хлопчыка: адзін трымаў рукі за спінай, а другі біў кулаком у твар. Дзіцяці зламалі адразу тры карэнныя зубы.
У рэдакцыю «Моцных навін» звярнулася маці 10‑гадовага хлопчыка, якога збілі ў школе. Жанчына дабілася кампенсацыі і вырашыла надаць гісторыі агалоску, каб прыцягнуць увагу да праблемы бяспекі дзяцей у навучальных установах.
Інцыдэнт адбыўся яшчэ ў красавіку мінулага года ў мінскай школе, але канчаткова завяршыўся толькі нядаўна. Хлопчык тады хадзіў у трэці клас.
Паводле слоў маці, пасля трэцяга ўрока на перапынку, недалёка ад настаўніцкай, на сына напалі аднакласнікі — двое найлепшых сяброў: адзін схапіў рукі і ўтрымліваў за спінай, другі біў у твар. У дзіцяці зламаліся адразу тры карэнныя зубы знізу. Як празвінеў званок — усе вярнуліся ў клас.
Асаблівае абурэнне ў маці выклікае рэакцыя (а дакладней — яе адсутнасць) з боку персаналу школы. Згодна з правіламі ўнутранага распарадку, настаўнік у гэты час павінен дзяжурыць на перапынку.
Аднак, паводле слоў жанчыны, класная кіраўніца ў момант інцыдэнту знаходзілася ў кабінеце: мыла дошку і раздавала сшыткі.
«Сын зайшоў у клас пасля бойкі заплаканым, з чырвонай шчакой і ў прыгнечаным стане. Настаўніца гэта бачыла, але не надала значэння і нават не спытала, што здарылася. У выніку Данііл увесь урок сядзеў з крывацёкам і зубным болем, вымушаны проста глытаць кроў», — дзеліцца маці хлопчыка.
Паколькі крыўдзіцель сына яшчэ не дасягнуў узросту крымінальнай ці адміністрацыйнай адказнасці, справу ў дачыненні да яго спынілі. Жанчына звярнулася з іскам да навучальнай установы, лічачы, што менавіта школа не забяспечыла належны нагляд за дзецьмі.
Пасля доўгіх разбораў суд стаў на бок пацярпелых.
Са школы спагналі 408 рублёў матэрыяльнай шкоды і 2000 рублёў — маральнай.
Але, вядома, грошы тут не галоўнае (хоць яны і адыгрываюць велізарную ролю, калі казаць пра складанае лячэнне зубоў).
«У дзіцяці траўма на ўсё жыццё. Я хачу, каб гэтая гісторыя стала напамінам усім школам: дзяжурства на перапынках — гэта не фармальнасць, а абавязак, ад якога залежаць здароўе і жыццё нашых дзяцей», — рэзюмавала маці.
«Месяцамі ў кабіне, на сябе забіў. І стаў пытаць: можа, жонка таксама будзе працаваць?». Чаму эміграцыя разбівае сем’і і што рабіць, каб усё паправіць3434
Каментары
Мяркую, было за што.
Але наше "заканадау́ства" і "правсуддзе" гэтага не улічвае!