Мінчанка хацела адсудзіць у міліцыі 7 тысяч рублёў за распаўсюд фота яе сям’і па чатах і нават дайшла да суда
Жанчына паскардзілася, што ў рабочых чатах настаўнікаў і выхавацеляў Заводскага раёна пачалі распаўсюджваць кадры з сістэмы відэаназірання крамы. На здымках была яна сама, яе муж і іх чатырохгадовае дзіця. Фота суправаджалася подпісам аб неабходнасці «тэрмінова апазнаць грамадзян».
Аб тым, што яна стала «зоркай» педагагічных суполак, мінчанка даведалася ад калег па працы і выхавацеляў садка, куды ходзіць яе сын.
У чатах сярод педагогаў школы і дзіцячага сада, якія знаходзяцца на тэрыторыі Заводскага раёна, былі распаўсюджаны фатаграфіі з сістэм відэаназірання. На іх былі сама жанчына, яе муж і чатырохгадовае дзіця. Здымкі суправаджаліся паведамленнем аб неабходнасці тэрмінова апазнаць грамадзян. Жанчыне даведалася пра гэта ад калегі па працы і выхавацеляў дзіцячага садка, які наведвае яе сын.
Педагогі былі занепакоеныя і збянтэжаныя такой сітуацыяй. Як высветліла маці, рассылку ініцыявала інспекцыя па справах непаўналетніх Заводскага РУУС.
У самім раённым упраўленні жанчыне заявілі, што дзейнічалі па законе, але яна з гэтым не пагадзілася і падала ў суд.
У іску мінчанка патрабавала прызнаць дзеянні міліцыі незаконнымі і выплаціць маральную кампенсацыю: 5 тысяч рублёў ёй і 2 тысячы — сыну.
Аднак суд у задавальненні патрабаванняў адмовіў. Паводле МУС, муж мінчанкі скраў у краме тавараў на 145 рублёў.
Згода чалавека на апрацоўку яго персанальных даных не патрабуецца, калі гэта неабходна міліцыі для выканання сваіх службовых паўнамоцтваў — адказалі ў судзе.
Тое, што пацярпеў не толькі муж, але і яго жонка, і 4‑гадовае дзіця, суд ніяк не ўлічыў.
Суд прыйшоў да высновы, што патрабаванні аб кампенсацыі маральнай шкоды ў сувязі з парушэннем Закона «Аб абароне персанальных дадзеных» не падлягаюць задавальненню.
-
Хэдлайнерам канцэрта ў Мінску ў Дзень Перамогі стане Алег Газманаў
-
Палітвязня Уладзіміра Кнігу трэці раз будуць судзіць за «злоснае непадпарадкаванне» ў калоніі
-
Севярынец: Мы не павінны быць ружовымі поні і казаць, што мы будзем гладзіць па галаве тых самых кадэбістаў альбо спецназаўцаў, якія б’юць людзей
Цяпер чытаюць
«Калі пасадзяць зноў, то пасяджу». Пачобут пра сваё вызваленне, камеры смяротнікаў, бітву за гонар у судзе і жаданне вярнуцца11
Каментары
Колькім людзям сістэмы назірання у руках сілавікоў дыктатур скалечылі жыццё?
Калі суд і надалей не будзе рабіць розніцы паміж жанчынай з дзіцём на руках і яе мужам, як у дадзеным выпадку, то за любую шкоду псіхічнаму здароўю людзей ніводзін ахоўнік(-ца) так і не панясе аніякай адказнасці.
Удзельнікам чатаў таксама гарачы прывет. Не пытайся па кім звоніць звон. (с) Гемінгвей.