«Хацеў сустрэць кракадзілаў і бегемотаў». Беларус зладзіў адзіночны сплаў па рацэ Лімпапо
Аматар сплаваў на сапах Алег Ашманкевіч у мінулым годзе пакарыў Амазонку. Тады хлопец наўмысна шукаў сустрэчы з піраньямі і кайманамі. У гэтым годзе мінчанін марыў паплаваць з бегемотамі і кракадзіламі ў афрыканскай рацэ Лімпапо, якую многія ведаюць па «Айбаліту» Чукоўскага. Onliner расказвае, ці ўдалося ўвасобіць задуманае.
Асноўным пунктам прызначэння Алег выбраў раку Лімпапо ў паўднёвай частцы кантынента, а менавіта на тэрыторыі краіны Мазамбік.
Дабіраўся туды Алег з Масквы з перасадкай у Катары. Калі большасць турыстаў адпраўляюцца ў такую далеч, каб паглядзець краіну, то для Алега гэта хутчэй бонусная частка. Ён прыляцеў у сталіцу Мапуту і адразу стаў рыхтавацца да сплаву, паралельна прыглядаючыся да мазамбікцаў.
«З аэрапорта мяне вёз п’яны кіроўца»
Былая партугальская калонія Мазамбік афіцыйна ўваходзіць у пяцёрку самых бедных краін Афрыкі.
Бяспечнай яе таксама не назавеш — турыстам не рэкамендуюць у адзіночку гуляць па начах, дэманстраваць тэхніку і насіць з сабой вялікія сумы грошай. Не тое каб краіна мары для турыста, але Алег ужо быў гатовы да таго, што заўсёды трэба быць напагатове.
— На падрыхтоўку ў мяне сышло недзе два дні. Мне трэба было закупіць неабходныя рэчы, якіх не хапала, напрыклад газ, мачэтэ і іншыя нажы. Пагуляў па горадзе, схадзіў на акіян…
— Якія ў цэлым уражанні ад сталіцы?
— Вельмі шмат бедных. У горадзе смецце, бруд, высокая злачыннасць. Паколькі я белы і ў іх разуменні, напэўна, багаты, вельмі шмат людзей да мяне падыходзілі, каб нешта прадаць, чапляліся на кожным кроку.
Яшчэ з асаблівасцей: там у кожнай краме стаіць ахоўнік з ружжом або драбавіком, то-бок са зброяй у іх там праблем няма.
З аэрапорта мяне вёз таксіст у нецвярозым стане — гэта, вядома, таксама здзівіла. Для іх гэта, відаць, нармальна. Правілы ніхто не выконвае, рух мітуслівы. На зваротным шляху ў аэрапорт кіроўца таксама піў піва.
Многае вырашаецца за хабары. Пакуль дабіраўся да ракі, нас разы тры спынялі мясцовыя паліцэйскія і прасілі грошы. Сумы невялікія — долараў 10, пратаколаў ніхто не складаў.
«Плывеш па рацэ і разумееш, што цябе могуць з’есці»
Ад сталіцы да стартавай кропкі сплаву Алег дабіраўся на аўто 230 кіламетраў. Па дарозе мясцовыя напалохалі яго тым, што на ўчастку, адкуль ён збіраўся сплаўляцца, не будзе дзе сысці на бераг, то-бок начлег пад пытаннем: суцэльны бруд, багна і мангравыя лясы. Беларус прыслухаўся і скараціў маршрут, пра што пазней пашкадаваў.
— Мне здаецца, у мяне б атрымалася, таму што берагі там цалкам нармальныя для начлегу.
У выніку Алег сплаўляўся па Лімпапо ўсяго два дні. Жыўнасці там аказалася няшмат — бегемотаў і кракадзілаў на рацэ хлопец так і не ўбачыў.
— Калі я плыў, у мяне аж балелі вочы — я проста ўглядаўся ў берагі і чакаў гэтай сустрэчы. Страху не было — быў адрэналін, калі плывеш па рацэ і ведаеш: калі ўпадзеш, цябе могуць з’есці.
Мне потым патлумачылі, што я прыехаў у сезон дажджоў, а ў гэты час кракадзілы не асабліва актыўныя, проста хаваюцца ў вадзе. Каб іх сустрэць, трэба было правесці там мінімум тыдзень, напэўна.
Сама рака мне падалася жудаснай: вада брудная, на беразе мала расліннасці, у вадзе плавала вельмі шмат мёртвых жывёл: каровы, козы.
Заначаваць на беразе прыйшлося прама на сапе, таму што падыходзячых дрэў для гамака Алег так і не знайшоў. Ад маскітаў ратавала сетка, ад голаду — рыс, макароны і рыбныя кансервы.
«Апынуўся ў акіяне са зламаным вяслом»
Праз два дні Алег выплыў на сапе да Індыйскага акіяна — і працягнуў свой маршрут. Не абышлося без прыгод.
— Там быў моцны вецер і хваля, якая прыбівала да берага. Я абапёрся на вясло — яно зламалася. У выніку я застаюся на гружаным сапе пасярод акіяна без вясла. І што рабіць? Нейкім цудам я выбраўся на бераг — там метрах у 15 ляжала драўлянае вясло ад нейкай лодкі, яго таксама вынесла на бераг. Дзякуючы гэтаму я змог працягнуць свой сплаў.
У гэты вечар Алег заначаваў ужо на беразе акіяна — на мяккім пяску, у акружэнні пальмаў і цікаўных малпаў.
— У нейкі момант я нават адчуў сябе Рабінзонам Круза, які пацярпеў караблекрушэнне, таму што там побач не было нікога — толькі я са сваім сапам і вяслом.
Далей па шляху была яшчэ адна няпростая сітуацыя, калі падарожніку трэба было прайсці 30 кіламетраў уздоўж пляжа з сапам на плячы.
— Я быў вельмі стомленым, плыць ужо не мог. Але побач нікога не было, а ў мяне заканчвалася ежа. Але потым з ніадкуль узялася калона пазадарожнікаў, якія прапанавалі мне дапамогу і падвезлі да горада.
Сустрэча з кракадзіламі ўсё ж адбылася
Ужо пасля вяртання ў горад хлопец пачаў высвятляць у мясцовых, дзе ж яму ўсё-такі адшукаць у Мазамбіку кракадзілаў і бегемотаў.
Прыйшлося ехаць у нацыянальны парк да возера, сплавы па якім забароненыя, і задавольвацца здымкамі відэа.
Падводзячы вынік паездкі, Алег прызнаецца: ён чакаў большага. З-за скарачэння маршруту паказытаць нервы ў дастатковай ступені ў яго не атрымалася. І тым не менш вопыт аказаўся цікавым, беларус ацэньвае яго на 7 з 10.
Уся паездка абышлася хлопцу ў $2500, большая частка сумы чакана пайшла на пералёты. Нямала пацягнула і мазамбікская віза — Алег рабіў яе праз агенцтва і заплаціў каля 1000 рублёў.
Каментары