Мы сыходзім у верасень
золкай імжыстаю раніцай,
кавы прысмак гаркавы —
у кубку апошняга дня.
мы сыходзім і след
наш ізноўку на год прытуманіцца,
пырскі зь вёслаў, як кроплі ад сэрца,
што піцьмем да дна.
Мы сыходзім у верасень
гронкі каліны чырвонае
павароты падсівечваюць
нібы даюць нам сігнал,
мы сыходзім і рэжам
чоўнам люстра халоднае чорнае
але гэта не фініш
а проста сезону фінал.
Мы сыходзім у верасень
з вераю ў самае лепшае.
Птушкі ў вырай на поўдзень,
а мы — у асфальтавы порт.
Мы чакаем сустрэчы
і згоды не будзе на меншае,
толькі пройдзе зіма
толькі мы пасталеем на год.

Каментары