«Кожнаму з тых «электрыкаў», якія тады прыходзілі да мяне і тысяч беларусаў, будзе адплата»

Роўна шэсць гадоў таму, у гэты час, мне пачалі выбіваць дзверы.

Пачатак дня выдаўся насычаным ды прадуктыўным — я паспеў з’ездзіць па гарнітуру для радзейкі. Вярнуўся, замарынаваў некалькі перапёлак, гатаваў пасту з крабавым соусам. І тут патэлефанаваў знаёмы і сказаў, што затрымалі аднаго майго знаёмага, з якім мы рабілі розныя справы.

Я, шчыра кажучы, тады нават не думаў, што ўсё можа адбыцца так хутка, і што на мяне могуць выйсці настолькі аператыўна.

Як потым высветлілася, гэта было зусім ужо шчыльнае нешанцаванне. Бо літаральна за тыя паўгадзіны, пакуль аўтавыдаляліся паведамленні, яго затрымалі.

У той момант, калі я даведаўся пра затрыманне, я, канечне, найперш думаў пра тое, як яму дапамагчы, патэлефанаваў адвакату. А потым пазванілі ў дзверы.

Я чуў, як там тупацяць чалавек 10. Смешна было тое, што мусары сказалі, нібыта яны электрыкі і прыйшлі праверыць лічыльнікі. Я, памятаю, нават парагатаў і сказаў: «Ну не ганіце, давайце ўжо».

Трэба сказаць, што самую сенсітыўную інфармацыю я паспеў выдаліць да таго, як яны пачалі выбіваць дзверы. Паспеў выйсці на сувязь з адвакатам, папярэдзіць некаторых людзей, схаваў тое-сёе, што сапраўды, на маю думку, тады магло выклікаць пытанні.

Ну, а далей пачаўся вясёлы вечар з катаваннямі ў кабінеце лашкоў-петушкоў на Рэвалюцыйнай, а потым — наведванне УСК ды начны этап на Акрэсціна.

Можа быць, шмат хто мог бы сказаць, што яны зламалі мне жыццё ці нешта яшчэ. Але я не думаю так. Я ведаў, у якой краіне жыву, і ведаў, што такое можа адбыцца. Я ведаў, што раблю.

Канечне, ніколі не ведаеш, дзе праколешся. Але зроблена было шмат. Мне не сорамна ні на хвілінку. І таму, калі мяне білі, я не магу сказаць, што адчуваў нейкую разгубленасць ці што не быў да гэтага гатовы.

А цяпер, згадваючы той вечар, я магу сказаць, што перакананы: шмат чаго яшчэ наперадзе. Шмат людзей не скарыліся, не здаліся і не будуць пераможанымі.

Кожнаму з тых «электрыкаў», якія тады прыходзілі да мяне і тысяч беларусаў, будзе адплата. Хацелася б, канечне, каб яна была прапарцыйнай, але менавіта гэтая парода першай пабяжыць здавацца, калі сістэма хрусне, і пачне валіць віну адзін на аднаго. А мы, на жаль, не можам і не зможам зрабіць з імі так, як яны рабілі з намі. Мы мусім дзейнічаць толькі паводле закону.

Добра будзе, калі хтосьці з іх вырашыць пагеройстваваць і паваяваць супраць народа. Яны, дарэчы, тады казалі, што выйгралі вайну супраць нас. Я нават не ўтрымаўся ды ляпнуў, што з вамі яшчэ ніхто не пачынаў ваяваць, што прынесла дадатковыя ўдары ПРам.

Ну што ж. Я думаю, будзе весела, калі з імі сапраўды пачнуць ваяваць і яны зразумеюць, што такое, калі народ не проста выказваецца, а пачынае гасіць.

Таму сёння нават з пэўнай цеплынёй згадваю ўсе гэтыя шэсць гадоў, якія прайшлі. Але жадаю, каб ніхто з беларусаў больш ніколі не мусіў праходзіць праз такое.

* * *

Тэксты ў рубрыцы «Меркаванні» могуць супадаць, а могуць і не супадаць з пазіцыяй Рэдакцыі.

• 57
• 0
• 3
• 4
• 0
• 4
• 0
• 11