Stanaŭleńnie

Nadyšła viasna. U niebie, pranizanym miljonami soniečnych pramieńniaŭ, kružlajuć busły.

Heta pieršyja sioleta. Jość prymaŭka: kali ŭpieršyniu pabačyš hetych ptušak u palocie, ščaście budzie tabie ceły hod. Mnie pašancavała.

Ale chutka ptuški prysiaduć na vializarnaje, sastarełaje za zimu, hniazdo i buduć doŭha‑doŭha moŭčki stajać na im, peŭna, uzhadvajučy rodny kut i minułaje žyćcio tut. Śpiašacca im nia treba — jany doma! Praz kolki času abudziać navakolle radasnym klokatam i pačnuć ramantavać svoj dom: karpatliva padbirać hallo, jakoje, jak viaroŭki, pieraplatajecca pamiž saboju ŭ vializarny kamok i ŭtvaraje mocnuju, nadziejnuju zabudovu.

Ramont žytła skončyŭsia, i chutka ŭ hniaździe źjaviacca jajki, biełyja, jak sami ptuški. Zvyčajna ich — try‑čatyry. Buślicha piaščotna nasiedžvaje ich: prykryvaje svaim ciełam ad choładu i daždžu, a kali hlanie sonca, daje sahrecca soniečnym ciapłom. Čas ad času łaskava pieravaročvaje ich, kab dzieci, jakija pakul što začynienyja ad navakolla škarłupinaju, narmalna raźvivalisia, nabirali mocy, kab u budučyni raźbić dziubaju apošniuju miažu da hetaha śvietu.

I voś jany źjavilisia na śviet — hetyja miakkija, śmiešnyja, jašče zusim słabyja ptušaniaty. A baćkam jašče bolš kłopatu. Treba achoŭvać ptušaniat ad roznych niedarečnaściaŭ dy jašče karmić viečna hałodnych dzietak.

Tym časam ptušaniaty rastuć, stanoviacca na nohi, raskryvajuć svaje kryły. Pieršyja sproby da palotu — i voś doŭhačakanaja niabiesnaja prastora.

Užo žnivień. Ptuški źbirajucca ŭ čarody, kab da viasny raźvitacca z radzimaj. Ale ja dakładna viedaju, što hetyja byłyja ptušaniaty nie zabuduć baćkoŭski dom, a viasnoj prylaciać u rodnyja miaściny, kab pablizu ad baćkoŭ zbudavać svaju pieršuju siadzibu.

Tak i ŭ nas…

U mituśni hadoŭ, što chutka źbiahajuć, budujecca žyćcio. Našyja pradziedy z cehły i kamieńnia budavali mury, damy, darohi; kachali; pieścili dzietak; zmahalisia za svabodu rodnaha kraju i… pamirali, pieradajučy estafetu žyćcia małodšym. Ciapier hetuju estafetu pieraniaŭ ja i ŭsio majo pakaleńnie. Što my pakiniem naščadkam, ubačym krychu paźniej, a pakul davajcie nia budziem zabyvać pra našych baćkoŭ, dziadoŭ, pradziedaŭ — tych, chto ŭdychnuŭ u nas žyćcio. Prytulimsia mocna‑mocna da matuli, padziačym za ŭsio baćku, ź jakim časta nie znachodzim supolnaj movy, padorym krychu ščaścia svaim babulam i dziadulam, zasiejem mohiłki našych pradziedaŭ kvietkami. Niachaj jany adčujuć, što my pobač i što my zrobim toje, pra što jany tolki maryli!

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0