«Ja nie lubiła svaju dačku. Kali pabačyła dźvie ryski, pieršaj dumkaj było: ja niešta sapsavała». Ščyry apovied pra maciarynskuju luboŭ

«Ja nie lubiła svaju dačku. Nie było hetaha čakańnia ciažarnaści i pradčuvańnia cuda. Kali pabačyła dźvie ryski, pieršaj dumkaj było: tak, ja niešta sapsavała, treba pračytać instrukcyju.

Pavialičyć

Ja nie lubiła jaje, kali stanaviłasia na ŭlik u palikliniku, zdavała tysiačy analizaŭ i viodry kryvi. Ale na pieršym UHD pačuła hrukat jaje sercajka, i mianie prosta zatapili ślozy. Miedsiastra tak ździviłasia i rasčuliłasia, što tajkom ad urača zrabiła zdymak z manitora i sunuła mnie vyjavu ŭ kartku.

Ja nie lubiła jaje, kali maleńkija piatki nočču adhinali maje rebry, a hałava cisnuła na ŭsio, što tam zvyčajna jość unutry čałavieka. I kali akušerka padniesła da mianie hetaha novaha, jašče mokraha čałavieka i skazała: «Mama, u vas zdorovaja doċ». I potym čas u radzilni, i doma…

Mianie mocna dušyła, što ŭsie ažno kałociacca ad ščaścia baćkoŭstva, a mnie niejak… nijak. Nibyta pryroda nie adsypała ŭznaharody za ŭsie pakuty. Nibyta ŭ mianie niedaraźvitaje serca, ci što sa mnoj nie tak?

Padtrymała maja ciocia, jakaja pryznałasia, što ŭ pieršy dzień ničoha nie adčuvała da svajho małoha, a tolki potym, kali ŭžo pačała ŭ jaho ŭkładacca, pakrysie pryjšło heta pačućcio.

Praz peŭny čas užo prymiryłasia i vyrašyła, što lubić i nie abaviazkova: ja budu kłapacicca pra jaje, abaraniać, słuchać, spačuvać i padtrymlivać — niakiepski nabor, miarkuju.

Byŭ soniečny dzień. Hanka chacieła spać, ale taraščyła svaje ahramiennyja inšapłaniacianskija vočy i rypieła. Ja ŭziała jaje na ruki, kab uhajdać, i mianie naturalna nakryła. Nakryła puchovaj koŭdraj zusim nieviadomych raniej pačućciaŭ. Nie mocna, nie z hałavoj adrazu, a tak, tolki adzin bačok, potym druhi, i nohi, za imi plečy. Stała ciopła-ciopła, utulna i byccam ja narešcie viarnułasia dadomu.

Ciapier ja nie mahu nadzivicca na jaje, by hladžu lepšy ŭ śviecie sieryjał: voś Hanula pieršy raz uśviadomiła svaje nohi, potym zrazumieła, što heta jaje ruka z łyžkaj bje jaje pa hałavie, uśmieški, słovy, sama siadzić, hulajecca, śpiavaje…

Ja abažaju svaju dačku. Ale nie ź pieršaj chviliny, i nie z sotaj, i nie z tysiačnaj. Lohka skazać: nie davajcie sacyjalnym kliše psavać svaje niervy. Ale chaj maja historyja dadaść žvirynku ŭpeŭnienaści jakoj budučaj matuli».

Maryja dadaje: joj samoj tady było duža niajomka pra heta pryznacca — navat mužu ci maci.

«Filmy — u ich ni pra nastupstvy kiesarava siačeńnia, ni pra paślarodavuju depresiju, ni pra pastupovy prychod lubovi zvyčajna nie kažuć», — pryznajecca jana.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0