«Masoŭka — heta miasa». Biełarus raspavioŭ pra pracu ŭ masoŭcy ŭ kino

Mnohija marać patrapić na vialiki ekran, ale šlach tudy redka pačynajecca z čyrvonych darožak. Čaściej za ŭsio jon startuje z 12‑hadzinnych źmien na marozie, hreblivaha da ciabie staŭleńnia kinošnikaŭ i hanararu, jakoha ledź chapaje na ježu. David pačaŭ svoj šlach ź minskaj masoŭki, kab zarabić na zdymny pakoj, a zatym prabiŭsia da epizadyčnych rolaŭ. 

Pra sarvanaje pastupleńnie, drennyja fota i mahiju typažoŭ

Davidu było kala 14 hadoŭ, kali jon upieršyniu zrazumieŭ, što choča dakranucca da śfiery kino. Chłopiec znachodziŭsia na školnaj scenie bolš, čym na ŭrokach, i maryŭ pastupić u škołu Aleha Tabakova ŭ Maskvie. Chłopiec vypuskaŭsia ŭ 2020 hodzie, i pandemija karanavirusa nie dazvoliła pastupać: nabor u tym hodzie prosta zakryli.

— U toj momant padumaŭ: «Nu voś i pryjechali». Vyrašyŭ, što pakul čakaju novy nabor, treba choć niejak pracavać u śfiery kino. Ja žyŭ pad Minskam i vyrašyŭ pierabracca ŭ stalicu, dzie asnoŭny kinošny dźviž. Padpisaŭsia na ŭsie mahčymyja hrupy pa nabory masoŭki i staŭ čakać. Znajšoŭ niejkija abjavy ŭ «UKantakcie», što šukajuć akcioraŭ masavych scen. Skazali skinuć fatahrafii. I ja adpraviŭ sełfi ŭ akularach i kapielušy na vulicy, dzie byŭ žudasny pieraśviet. Maja parada: nikoli tak nie rabicie! Adpraŭlajcie narmalnyja zdymki, dzie bačnyja vaš tvar, vočy, typaž i h. d. U vyniku Davida paklikali zdymacca.

Ale praz paru źmien jon zrazumieŭ, što choča bolšaha. Paśla čarhovych zdymak chłopiec padyšoŭ da bryhadzira, jaki adkazvaje za masoŭku, i skazaŭ: «Ja chaču zdymacca pastajanna. Mnie patrebnyja hrošy na žyllo ŭ Minsku, dajcie mnie choć niejki epizodzik, ja ŭžo mahu!» Jamu adkazali, što dla hetaha nieabchodna prafiesijnaje partfolia.

— Paśla hetaha mianie stali brać čaściej. Spačatku masoŭka, potym rekłama, karotkija mietry. I, narešcie, stali zaprašać na epizadyčnyja roli. U asnoŭnym heta byli rasijskija prajekty, jakija pryjazdžali zdymać u Biełaruś, tamu što ŭ nas heta zrabić tańniej.

«Nam płacili pa 25 rubloŭ za 12 hadzin pracy»

Ci možna zarabić na masoŭcy — pytańnie adkrytaje. Chtości stavicca da hetaha jak da padpracoŭki, a chtości hadami ź jaje nie vyłazić.

— Uletku, na kanikułach, ja zdymaŭsia praktyčna kožny dzień ci praź dzień. I mnie ŭdavałasia na hetyja hrošy arandavać pakoj u Minsku i kuplać ježu. Ale nazvać heta paŭnavartasnym zarobkam vielmi ciažka. Masoŭka moža padtrymać tolki samyja bazavyja patreby.

— Kolki kaštavała tvaja rabočaja hadzina?

— U 2020 hodzie za źmienu płacili kala 20—25 rubloŭ (kala $8 pa kursie 2020 hoda. — Zaŭv. MYFIN). U kino standartnaja źmiena — heta 12 hadzin, i za pierapracoŭki zaŭsiody dapłačvali, zvyčajna kala 10% za hadzinu. Heta značyć, da 25 rubloŭ plusavali jašče 2,5 rubla za kožnyja lišnija 60 chvilin. Vielmi spadziajusia, što zaraz staŭki vyraśli choć by da 50 rubloŭ. Heta było b sumlenna.

David kaža mienavita pra zdymki ŭ masoŭcy. Rekłamnyja roliki abo epizadyčnyja sceny apłačvajucca vyšej. U volnym dostupie šmat abjaŭ ab zdymkach masavych scen, ale pra zarobak zvyčajna nie pišuć. Z taho, što ŭdałosia znajści: hanarary ad 45 da 70 rubloŭ za źmienu.

Prablema ŭ tym, što rana ci pozna prajekty zakančvajucca. U Minsku adnačasova zdymajecca nie tak šmat filmaŭ.

Kali ty choć trochi milhanuŭ u kadry, navat na razmytym fonie, ciabie ŭ hety prajekt bolš nie voźmuć. Maksimum — kali ty stajaŭ śpinaj, na nastupny dzień bryhadzir skaža: «Prychodź zaŭtra, tolki prybiary baradu, my ciabie pieraapraniem». I ŭsio, dva razy — heta stol.

Pavodle słoŭ Davida, chłopcy, jakija zdymajucca hadami, razhladajuć masoŭku nie jak zarobak, a jak tusoŭku.

Zaŭsiody jość kaściak — čałaviek dziesiać, jakija viedajuć adzin adnaho. Ty prychodziš, abdymaješ ich, vy 12 hadzin bałbočacie pra ŭsio na śviecie, pjacie harbatu, a ŭ kancy jašče i kapieječku atrymlivajecie.

— Ci možna syści raniej, kali tvaju scenu źniali?

— Navat kali abiacajuć karotkuju źmienu, lepš mieć u zapasie hetyja 12 hadzin. Sonca jak choča, tak i śviecić, vy možacie doŭha čakać pravilnaha padzieńnia jaho pramianioŭ. Ale byvaje ŭdača: ciabie pastavili pobač z hałoŭnym hierojem, ty na jaho pahladzieŭ, syšoŭ — i ŭsio, ty zaśviaciŭsia. U inšych scenach hetaha filma ciabie ŭžo vykarystoŭvać nielha, tamu što ty «toj samy minak». U takim vypadku možaš pryjechać na paŭhadziny, źniacca i pajechać dadomu.

Pavialičyć

Masoŭka znachodzicca ŭ pastajannym čakańni. Ty pryjazdžaješ da pryznačanaha času i minimum hadzinu-paŭtary budzieš čakać vychadu ŭ kadr. A byvaje, što ciabie navat nie zdymuć. Znachodzišsia na placoŭcy z samaj ranicy, čakaješ da šaści viečara, a bryhadzir padychodzić i kaža: «Prabač, na siońnia my skončyli». Ale za takuju źmienu ŭsio roŭna zapłaciać.

Pra staŭleńnie na placoŭcy

Ja sam niejak zdymaŭsia ŭ masoŭcy filma pra vajnu i pamiataju, jak my hadzinami mierźli, ležačy ŭ akopach, u niejkich dziravych vatoŭkach, pakul pa nas poŭzała hałoŭnaja hierainia. U Davida takich ciažkich zdymak nie było, choć mierznuć davodziłasia.

— Skažu prama: masoŭka — heta miasa. Da akcioraŭ masavych scen časta staviacca ahidna, i da hetaha treba być hatovym. Vas haniajuć, jak sałdat: «Pajšli siudy! Kryčym hučniej! Ruki padniali!» Ty prosta fon, ty ništo. Usim niavažna, što ty źmierz, chočaš jeści ci pić. Padychodziš pa harbatu, a tabie kažuć: «Čaho vy siudy chodzicie? Harbata ŭžo skončyłasia!» Ja časta vychodziŭ ź placoŭki z dumkaj, što ja nikčemnaść i ŭ mianie ničoha ŭ žyćci nie atrymajecca.

— A kali ty ihraješ epizod ci hałoŭnuju rolu, staŭleńnie inšaje?

— Absalutna adroznaje. U rekłamnych prajektach navat da masoŭki staviacca lepš, tam inšyja biudžety. A što tyčycca rolaŭ… Pryviadu prykład. Niadaŭna ŭ Minsku my zdymali scenu na dachu vyšynnaha budynka. Byŭ śniežań, maroz, ledziany viecier, a pa siužecie — leta. Tamu ja zdymaŭsia ŭ adnoj ilnianoj kašuli. Było žudasna choładna.

Pavialičyć

Ale roźnica ŭ tym, što jak tolki hučała: «Stop, źniata!» — da mianie tut ža biehli ludzi ź pledami, puchavikami, haračaj harbataj. Usie razumieli, što akciora treba źbierahčy, kab jon vyžyŭ i dajhraŭ. Byŭ by ja z masoŭki — pra mianie nichto i nie ŭspomniŭ by na hetym dachu.

Pry hetym David z razumieńniem stavicca da bryhadziraŭ masoŭki. Jon ličyć, što na hetych ludziej uskładziena vielizarnaja adkaznaść, ich viečna padhaniajuć: «Čamu ŭ ciabie natoŭp nie tudy pajšoŭ?!» Za pamyłki ich mohuć pazbavić hrošaj.

Tamu jany pracujuć na dzikim stresie i časta zryvajucca. Razmaŭlajuć pa-armiejsku nie tamu, što nienavidziać inšych, a tamu što śmiarotna stamilisia.

— Ci ašukvajuć masoŭku na hrošy?

— U Biełarusi takoha praktyčna nie byvaje. U nas rynak malusieńki, tałkovych bryhadziraŭ pa palcach pieraličyć. Kali chtości kahości «kinie», čutki raźlaciacca imhnienna, i čałaviek stracić pracu. Nichto pry zdarovym rozumie nie stanie psavać reputacyju.

— Jak chutka zvyčajna vypłačvajuć hanarar?

— U Minsku akcioram masoŭki hrošy čaściej za ŭsio addajuć prama na ruki ŭ kancy źmieny hatoŭkaj. A voś u rekłamnych prajektach abo dla bolš bujnych rolaŭ apłata idzie pa damovie, i tam zatrymki — zvyčajnaja sprava. Vypłaty možna čakać ad miesiaca da troch.

Ale, niahledziačy na ŭsie ciažkaści takich zdymak, mienavita masoŭka, na dumku Davida, stała pieršaj prystupkaj na kinošnym šlachu.

• 2
• 0
• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 0