Piać dzion, 60 udzielnikaŭ, saŭna, biljard i kryki adno na adnaho. Raskazvajem, jak prajšła zakrytaja «hulnia Mackieviča»

Piać dzion u darahim hateli ŭ polskich Tatrach, bolš za šeśćdziasiat udzielnikaŭ, pracoŭnyja hrupy, plenarnyja pasiedžańni, lekcyi Uładzimira Mackieviča, sprečki na pavyšanych tanach, viačernija razmovy ŭ bary, saŭna, biljard — i vialikaje pytańnie na vychadzie: ci stała «hulnia Mackieviča» pačatkam novaj stratehii biełaruskich demakratyčnych sił ci prosta darahim retrytam?

2 maja skončyłasia piacidzionnaja arhanizacyjna-dziejnasnaja hulnia, inicyjavanaja mietadołaham i byłym palitviaźniem Uładzimiram Mackievičam. Niekatoryja ŭdzielniki padzialilisia ŭ sacsietkach zachoplenymi ŭražańniami, ale na prostaje pytańnie «što kankretna adbyłosia?» i jakija vyniki adkazvali tumanna i zahadkava: «heta składana rastłumačyć», «chto nie hulaŭ, naŭrad ci zrazumieje». 

Uładzimir Mackievič kaža pra vynik aściarožna, ale ŭpeŭniena: hulnia «ŭžo pracuje». Udzielniki, ź jakimi my parazmaŭlali, bolš strymanyja. Jany kažuć pra karyść dla siabie, novyja kantakty i toje, što ludzi narešcie zmahli pahavaryć nie ŭ fejsbuku, dzie ŭsie adzin adnaho abražajuć, a tvar u tvar. Ale hałoŭnaha, čaho čakali zvonku, — ahulnaj stratehii ci płana dziejańniaŭ — paśla hulni niama.

Usie havorać, što niešta adbyłosia. Ale što? Raźbirajemsia z tymi, chto tam byŭ.

Nie kanfierencyja, nie sieminar i, mahčyma, navat nie hulnia

Farmalna heta nazyvałasia arhanizacyjna-dziejnasnaj hulnioj. Jaje zajaŭlenaja tema — pošuk stratehii dla zapusku pracesaŭ transfarmacyi ŭ Biełarusi i kiravańnia imi. Ale sami ŭdzielniki kažuć: «hulni» tam amal nie było.

Praktyčnaja častka hulni budavałasia vakoł pracy ŭ hrupach. Spačatku, pavodle Mackieviča, hrupy byli sfarmavanyja pa jahonym płanie: try dni ŭdzielniki pracavali ŭ zadadzienych rolach i ramkach, kab «uvajści ŭ prablemnaje pole».

Błohier i aktyvist Mikoła Dziadok apisvaje farmat jak sumieś brejnštorminhu, sieminaraŭ, dyskusij i lekcyj.

Pavialičyć

«Nas sabrałasia 60 ź lišnim čałaviek, i ŭsie raźbilisia na hrupy. Spačatku heta byli hrupy, jakija abmiarkoŭvali tearetyčnuju ramku prablemy: adny vystupali jak stejkchołdary, druhija — jak bienieficyjary, trecija — jak acenščyki. U kožnaj hrupie byŭ hulniavy technik, jaki zadavaŭ ramku dyskusii. Praca ŭ hrupach čarhavałasia ź lekcyjami Mackieviča i ahulnymi pasiedžańniami, dzie ŭsie prezientavali svaje dakłady», — raspaviadaje Dziadok.

Jon dadaje, što hulniavoha momantu asabliva nie pabačyŭ, chutčej — intensiŭnaja hrupavaja praca, u jakoj ludzi sprabavali zrazumieć, chto kudy ruchajecca.

Staršynia rady Centra novych idej Anton Radniankoŭ apisvaje hulniu jak piacidzionnuju stratehičnuju siesiju ŭ šyrokim farmacie. Pavodle jaho, pra prahramu takoj padziei ciažka raskazać koratka: jana ŭvieś čas składałasia z čarhavańnia pracy ŭ hrupach i ahulnych abmierkavańniaŭ.

«Spačatku byŭ prapanavany śpis hrup — naprykład, hrupa analitykaŭ. Kali ty ličyš, što ty analityk, idzieš u hrupu analitykaŭ. Potym praca ŭ hrupach čarhavałasia ź plenarnymi pasiadžeńniami: hrupy vychodzili i prezientavali toje, što napracavali. Pa sutnaści piać dzion prajšli ŭ takim rytmie: pahavaryli ŭ hrupie, vyjšli na plenar, viarnulisia ŭ hrupu — i tak da samaha kanca», — raspaviadaje Radniankoŭ.

Biźniesmien i były pradstaŭnik Kaardynacyjnaj rady Alaksandr Knyrovič kaža, što farmat byŭ niestandartny. Nie kanfierencyja, nie navučańnie, nie sieminar z adnym lidaram i hatovaj temaj, a «stvareńnie ahulnaj ramki» dla pracy šaścidziesiaci ludziej, jakija nikomu nie padparadkoŭvajucca.

«Pieršyja try dni pajšli prosta na toje, kab zrazumieć adno adnaho i nastroicca adzin na adnaho. Dla takoha vialikaha kalektyvu, dzie niama načalnikaŭ i padnačalenych, heta, zdajecca, nieabchodny praces», — kaža Knyrovič.

Paśla pieršych troch dzion pieršapačatkovyja hrupy raspuścili, i ŭdzielniki pačali abjadnoŭvacca sami — užo vakoł ludziej, jakija mieli svaje prapanovy i bačańnie dalejšych dziejańniaŭ.

«Jany stvarali svaje pracoŭnyja hrupy. Jany składalisia vakoł ludziej, jakija mieli hruntoŭnyja prapanovy i nabirali sabie tych, z kim praciahvać pracu nastupnyja dva dni», — tłumačyć Mackievič.

Adnym z tych, kaho jon asobna adznačyŭ, byŭ sacyjołah Hienadź Koršunaŭ. Pavodle Mackieviča, Koršunaŭ staŭ najbolš zaŭvažnaj fihuraj ź ludziej, źviazanych z Ofisam Śviatłany Cichanoŭskaj, choć aficyjna Ofis na hulni pradstaŭleny nie byŭ.

«Hienadź Koršunaŭ unios vielmi kanstruktyŭnuju płyń u hulniu. I, zdajecca, paśla hulni taksama budzie vykarystoŭvać napracavanaje. Jon navat choča praciahnuć pracu svajoj pracoŭnaj hrupy, jakaja skłałasia», — skazaŭ Mackievič.

Što mienavita budzie rabić hetaja hrupa i vakoł jakoj temy jana skłałasia, pakul niezrazumieła. Sam Mackievič kaža, što paśla hulni častka ŭdzielnikaŭ praciahvaje niešta abmiarkoŭvać u asobnych čatach i supołkach, ale nie ŭsio adbyvajecca praź jaho i nie ŭsio jon viedaje. 

Chto byŭ i kaho nie było

Sam Mackievič nazyvaje hulniu «panoptykumam», miescam, dzie ŭsio bačna. Pavodle jaho, na joj byli pradstaŭlenyja amal usie płyni biełaruskaj dumki i hramadskaj supolnaści — nie zaŭsiody lidarami, ale ludźmi z roznych asiarodkaŭ.

«Heta sparadziła vielmi emacyjny vybuch pamiž udzielnikami ŭ pieršyja dni. Emacyjnaja napružanaść trymałasia ŭsie dni pracy», — kaža jon.

Pavodle ŭdzielnikaŭ, Mackievič sprabavaŭ zrabić skład maksimalna šyrokim. Ale atrymałasia nie poŭnaja karcina demakratyčnaha ruchu, a jaho vialiki, ale ŭsio ž frahmientarny zrez.

Dziadok aceńvaje pradstaŭlenaść prykładna na 60—70%.

«Lepš za ŭsio była pradstaŭlena frakcyja babarykancaŭ. U mianie skłałasia ŭražańnie, što jany pryjechali ŭ poŭnym składzie i byli vielmi aktyŭnyja», — kaža jon.

Na hulni, pavodle Mackieviča, byli Viktar Babaryka i Maryja Kaleśnikava. Jany prapuścili adzin dzień praz pajezdku na Kipr, ale ŭ astatni čas udzielničali ŭ pracy. Byŭ Ivan Kraŭcoŭ, byli pradstaŭniki roznych hramadskich i palityčnych hrupaŭ, pradstaŭniki struktur, źviazanych z vajskovym i paramilitarnym kirunkam. 

Pavialičyć

Mackievič asobna padkreślivaje: pobač ź viadomymi ŭdzielnikami na hulni byli i ludzi biez statusaŭ — z supołak palitviaźniaŭ, a taksama tyja, chto ciapier sutykajecca z prablemami vyžyvańnia ŭ emihracyi.

«To-bok hołas bienieficyjaraŭ palityčnych prahram na hulni byŭ i hučaŭ», — kaža Mackievič.

Pavodle jaho, dla hetaha navat była stvoranaja asobnaja hrupa, i jana ŭpłyvała na chod abmierkavańniaŭ na praciahu ŭsich piaci dzion. 

Anton Radniankoŭ padkreślivaje, što ŭdzielniki byli vielmi roznyja, z roznym dośviedam i roznymi kaštoŭnasnymi pazicyjami.

«Mnie padajecca, arhanizatary i sam Mackievič sprabavali zaprasić jak maha šyrejšaje koła, a nie tolki svaich prychilnikaŭ. Padčas refleksij časta hučała, što ludzi jechali z sumnievami. Heta dla mianie śviedčańnie, što pryjechali nie fanaty Mackieviča — prynamsi, nie ŭsie», — kaža jon.

Śviatłana Cichanoŭskaja asabista nie ŭdzielničała, ale dasłała 21‑chvilinnaje videavitańnie. Pavodle Mackieviča, u im jana akreśliła šeść prablem dla abmierkavańnia. Siarhiej Cichanoŭski, jakoha raniej nazyvali siarod mahčymych udzielnikaŭ, nie pryjechaŭ. Nie było taksama Paŭła Łatuški i jaho paplečnikaŭ. Ale z Abjadnanaha pierachodnaha kabinieta byli Volha Zazulinskaja i Vadzim Kabančuk. Pavodle Dziadka, nie było taksama i «Biełpoła». I mienavita adsutnaść častki klučavych hulcoŭ stała adnym z arhumientaŭ krytyki hulni.

Pradstaŭnik «Biełpoła» Uładzimir Žyhar, jakoha zaprašali, ale jaki nie pajechaŭ, patłumačyŭ heta tak: skład udzielnikaŭ užo sam pa sabie staviŭ pad sumnieŭ heta mierapryjemstva.

«Kali siarod udzielnikaŭ štab Babaryki, błok Prakopjeva — Jahorava i «Kaalicyja za vyzvaleńnie palitviaźniaŭ», havaryć pra «sumiesnuju stratehiju» niejak zusim niesurjozna. I hublać na takoje tydzień taksama nie vielmi chočacca», — skazaŭ Žyhar.

Pra što spračalisia

Na hulni abmiarkoŭvali ciapierašni stan i stratehii budučyni demakratyčnaha siektaru, adnosiny z režymam, sankcyi, nacyjanalny dyjałoh, vajnu, 2020 hod, rolu roznych struktur, budučyniu Biełarusi paśla Łukašenki. 

Pavodle ŭdzielnikaŭ, hulnia nie była sprobaj usich chutka pamiryć, a chutčej naadvarot — vynieści kanflikty navierch. Adnym z pryncypovych kanfliktaŭ Uładzimir Mackievič nazyvaje pytańnie staŭleńnia da 2020 hoda.

«U mianie byŭ publičny kanflikt ź Ivanam Kraŭcovym: što rabić sa spadčynaj 2020-ha? Pieraharnuć staronku i zabycca pra supiarečnaści? Ci ŭsio ž taki treba dakapacca da ich hłybiniaŭ i tolki paśla hetaha źniać hetyja rečy?» — kaža Mackievič.

Inšaja vialikaja tema — ci možna budavać novuju Biełaruś, vyklučajučy z hetaha pracesu tych, z kim nie chočacca mieć spravu.

«Žadańnie vyklučać kahości siońnia amal va ŭsich prysutničaje. Z adnymi nie budziem pracavać, z druhimi nie budziem pracavać. A z kim zastaniomsia? Budavać Biełaruś dla nievialičkaj supołki adnadumcaŭ niemahčyma», — tłumačyć Mackievič.

Jon nazyvaje adnym z hałoŭnych vynikaŭ hulni pavarot «ad raściarušvańnia roznych płyniaŭ da inkluziŭnaści», kali ŭdzielniki pačali ŭličvać tych, kaho raniej vyklučali sa svajho pola dziejnaści.

Ale takaja mietodyka nie ŭsim była kamfortnaja. Mikoła Dziadok kaža, što sprečak było vielmi šmat, i, na jaho dumku, Mackievič ich śviadoma padahravaŭ.

«Byli pavyšeńnie hołasu, abrazy, kryki, razmovy na pavyšanych tanach. Heta nie pryviało da vialikaha skandału, ale mnie asabista takoje nie padabajecca. Ja liču, što nam treba pracavać nad pavyšeńniem kultury dyskusii, a nie nad panižeńniem», — kaža Dziadok.

Pry hetym jon pryznaje: niejkija staryja kanflikty sapraŭdy pačali zhładžvacca.

«Ludzi, jakija zdavalisia niesumiaščalnymi, pačali kantaktavać. Navat ja pajšoŭ u pracoŭnyja hrupy da ludziej, jakija zajmajuć bolš kampramisnyja pazicyi, i pabačyŭ, što ŭ mianie ź imi nie tak šmat supiarečnaściaŭ, jak zdajecca, kali čytaješ zahałoŭki ŚMI», — kaža jon.

«Kabančuk i Kaleśnikava hadzinu zdymali supiarečnaści»

Samym jarkim prykładam niečakanaha zbližeńnia Mackievič nazyvaje razmovu pamiž Vadzimam Kabančukom i Maryjaj Kaleśnikavaj.

«Kabančuk i Kaleśnikava hadzinu na vačach svajoj pracoŭnaj hrupy zdymali supiarečnaści i damaŭlalisia. Ja liču, što heta niadrenny vynik», — kaža Mackievič.

Praŭda, što mienavita jany ŭzhadnili i ci pieratvorycca heta ŭ štości bolš kankretnaje, pakul nieviadoma. I sam Mackievič pryznaje: emocyi mohuć syści, a voś ci zastaniecca niešta akramia ich — pakaža čas.

Knyroviča «raśpiali». Jon kaža, što heta było karysna

Alaksandr Knyrovič pryjechaŭ na hulniu bieź vialikich čakańniaŭ. Jaho zaprasiŭ Andrej Jahoraŭ, i Knyrovič kaža, što pajechaŭ z davieru, maŭlaŭ, hety čałaviek «hłupstva nie paraić».

Pavialičyć

Na hulni jon vystupaŭ u roli vizijaniera — čałavieka, jaki sprabuje havaryć nie tolki pra toje, jak prybrać Łukašenku, ale i pra toje, jakoj moža być Biełaruś paśla jaho.

«Prosta zrynuć Łukašenku, dačakacca jaho śmierci ci adpravić u Haahu — heta vielmi mała dla siońniašniaj razmovy ź biełarusami. Nam treba havaryć pra toje, jakoj budzie kraina paśla», — kaža Knyrovič.

Jon uźniaŭ temu novaj movy dla razmovy ź biełarusami. Pavodle jaho, ciapierašniaja palityčnaja i žurnalisckaja mova časta adlustroŭvaje raskoł 2020 hoda, chacia ciapier užo 2026‑y, i situacyja inšaja. U adnoj z pracoŭnych hrup źjaviłasia słova «nasustračnaść» jak antyteza raździaleńniu.

Asobny epizod — jaho vystup u roli «ŭmoŭnaha palityka».

«Ja skazaŭ: davajcie budziem ličyć mianie ŭmoŭnym palitykam. I ščyra prapanavaŭ: ja hatovy być raśpiatym, davajcie patrenirujemsia na mnie. U vyniku atrymaŭ paŭtary hadziny krytyki. Adčuvaŭ siabie jak baksior, jakoha ŭsie razam źbili», — kaža Knyrovič.

Ale, pavodle jaho, heta było karysna: i dla jaho, i dla inšych, bo źjaviłasia «biaśpiečnaja mahčymaść skazać adno adnamu praŭdu».

Mackievič hety epizod apisvaje jašče bolš teatralna: Knyroviča «zabili jak palityka ŭ hulniavym varyjancie», a na nastupny dzień jon «uvaskros» užo ź inšymi padychodami.

Što ŭ vyniku?

Hałoŭnaje pytańnie paśla hulni prostaje: što atrymałasia?

Kali adkazvać biurakratyčna — ničoha kankretnaha i kančatkovaha. Niama ahulnaj stratehii, niama padpisanaha dakumienta, niama raźmierkavanych rolaŭ i terminaŭ. I Dziadok nazyvaje heta sakretam Pališynela.

«Niejkaj ahulnaj stratehii, abaviazkovaj dla ŭsich, nie było raspracavana. Dy naŭrad ci heta siońnia mahčyma», — kaža jon.

Knyrovič taksama ličyć, što čakać dakumienta na 50 staronak z 60 podpisami było b zavyšanym čakańniem.

«Za hetyja dni nielha vypracavać adnu stratehiju, znajści pad jaje resursy i raźmierkavać roli pamiž 60 samastojnymi ludźmi. Heta było b niemahčyma. Ale adbyłosia maksimum taho, što było mahčyma: ludzi pačuli i zrazumieli adno adnaho», — kaža jon.

Pavodle jaho, u bolšaści ŭdzielnikaŭ jość razumieńnie, što treba ruchacca nie ŭ bok «dabić, dadušyć, nahnuć režym», a ŭ bok deeskałacyi, nacyjanalnaha dyjałohu i budučaha prymireńnia. Pry hetym Knyrovič padkreślivaje: heta nie značyć, što ŭsie stali «chobitami z zapluščanymi vačyma» i chočuć «znoŭ siabravać». Na hulni abmiarkoŭvali i ryzyku vajny, i nieabchodnaść mieć siłu, kab strachavacca ad niebiaśpiečnych scenaroŭ.

Pavodle jaho, idealnym byŭ by varyjant, kali b na hulniu pryjechali pradstaŭniki ŭsich hramadska-palityčnych struktur. Tady praces, mahčyma, išoŭ by ciažej, ale vynik byŭ by bolš jakasnym. A tak, kaža Knyrovič, užo ciapier namiačajecca sensavaje raździaleńnie pamiž tymi, chto ŭdzielničaŭ, i tymi, chto vyrašyŭ nie jechać.

Dyskusii, pavodle Antona Radniankova, časam byli žorstkija i vielmi pramyja. Ale hałoŭnaje, što jon pabačyŭ, nie kanflikty, a razhublenaść unutry siektara.

«Šmat u kaho ŭ siektary nazirajecca razhublenaść, adčuvajecca strata razumieńnia, chto i što robić. Ale toje, što tak šmat ludziej pryjechali na tydzień, dla mianie śviedčańnie taho, što ŭ našym demakratyčnym siektary jość žadańnie padumać i pahavaryć pra ahulnuju stratehiju», — kaža Radniankoŭ.

Pavodle jaho, za apošnija dva-try hady padobnych sprobaŭ sabrać šyrokuju stratehičnuju siesiju amal nie było.

Što da efiektyŭnaści hulni, Anton Radniankoŭ aceńvaje jaje aściarožna. Jon nie čakaŭ, što za piać dzion paŭstanie ahulnaja stratehija dla ŭsich.

«My ŭsie davoli roznyja. Ja nie raźličvaŭ, što budzie niejkaja supolnaja stratehija. Ale svaje zadačy — chutčej, prafiesijnaha kštałtu, netvorkinh, mahčymaść pahavaryć ź ludźmi i zasinchranizavacca — ja vykanaŭ», — kaža jon.

Pry hetym jon zaŭvažyŭ, što častka ŭdzielnikaŭ źjechała z hulni natchnionaj.

«Kali napačatku bolšaść była ź nizkaj enierhijaj i z płanami, jakija nie vyhladali asabliva efiektyŭnymi, to ŭ kancy ŭ častki hrupy enierhija pavysiłasia», — kaža Radniankoŭ.

Mackievič ža čakaje ad hulni bolšaha. Jon kaža, što paśla jaje musić źjavicca «ramka prahramy dziejańniaŭ». Jon sam płanuje jašče jak minimum miesiac apracoŭvać napracavanaje, kab vynieści heta ŭ tekst ci prapanovu.

Ale dla jaho važniej nie dakumient, a toje, što na hulni, pavodle jaho, «vymalavałasia jadro» — hrupa aktyŭnych i ŭpłyvovych ludziej, zdolnych prapanavać ahulnuju ramku ruchu.

«Heta nie pra startapy i nie pra prajekty. Heta pra stratehiju. Pra toje, kab paŭstała jadro z najbolš aktyŭnych hulcoŭ, jakija buduć zdolnyja ruchać usio ŭ adnym kirunku», — kaža Mackievič.

Chto ŭvachodzić u hetaje jadro, jon nie raskryvaje: maŭlaŭ, jany sami pavinny pra siabie skazać.

«Heta prosta adzin z darahich retrytaŭ»

Kali šukać kankretny vynik hulni, to jon, pa słovach udzielnikaŭ, pakul nie palityčny, a čałaviečy. Ludzi, jakija hadami svarylisia ŭ internecie, apynulisia ŭ adnym hateli, za adnymi stałami, u adnych hrupach i ŭ adnym bary paśla dziesiaci viečara.

«Pasyłać adno adnaho na try litary ŭ internecie, kryčać «zdradnik», «durań», «pradaŭsia KDB» — heta adno. A kali ludzi siadziać pobač, śniedajuć, abiedajuć, viačerajuć, razmaŭlajuć paśla dziesiaci viečara ŭ bary — miežy ścirajucca. Stanovicca bačna, što ŭ nas bolš ahulnaha, čym adroznaha», — kaža Dziadok.

Knyrovič taksama nazyvaje hałoŭnym vynikam stvareńnie atmaśfiery davieru i pavahi.

Praŭda, «atmaśfiera davieru» — vielmi zručny vynik dla mierapryjemstva, jakoje pakul nie moža pradjavić ničoha bolš vymiernaha. Jaje niemahčyma pravieryć zvonku, składana acanić i lohka pierabłytać z efiektam zakrytaj intensiŭnaj tusoŭki, dzie ludzi piać dzion žyvuć u adnoj prastory, mała śpiać i šmat havorać pra vialikija sensy.

Sam Knyrovič pryznaje, što ŭmovy byli vielmi dobryja.

«Heta byli absalutna cudoŭnyja ŭmovy. Ja nie pju ŭžo dva miesiacy, tamu moj viačerni netvorkinh vyhladaŭ jak basiejn i saŭna. Ale paśla dziesiaci viečara netvorkinh aktyŭna adbyvaŭsia, tamu niedasyp byŭ chraničny», — kaža jon.

U svaju čarhu Anton Radniankoŭ adkazvaje na skiepsis pra padabienstva hulni na «darahi retryt». Pavodle jaho, retrytu ŭ zvykłym sensie nie atrymałasia: udzielniki pačynali pracu a dziaviataj ranicy i zakančvali minimum a dziaviataj viečara, a ŭ apošni dzień — kala 23:30.

«Ci patrebny taki farmat? Zaležyć ad zadač. U cełym u niejki pieryjad demakratyčnym siłam varta źbiracca i abmiarkoŭvać takija rečy. Kolkaść ludziej, hrošy i miesca — heta ŭžo pytańni da arhanizataraŭ. Ale, ščyra kažučy, za apošnija piać hadoŭ było stolki roznych darahich retrytaŭ, što hety — prosta adzin ź ich», — kaža Radniankoŭ.

Dla jaho hałoŭnaja vysnova hulni — nie ŭ tym, što źjaviłasia hatovaja stratehija, a ŭ tym, što staŭ vidavočny stan samoha siektara.

«Ja pabačyŭ, što jość nie tolki zapyt na stratehiju, ale i frustracyja ad nieparazumieńnia. U mnohich asabisty kryzis, u mnohich kryzis arhanizacyi. Ludzi sprabujuć znajści niejki vychad, adkaz, matyvacyju, siłu, enierhiju. Niechta hetuju enierhiju znajšoŭ», — kaža jon.

I dadaje: a vyniki — heta ŭžo indyvidualnaja historyja kožnaha.

Što budzie dalej

Vakoł hulni ad pačatku było šmat sprečak. Mackievič kaža, što ničoha nikomu nie naviazvaje, nie stvaraje siektu i nie zadaje palityčny kirunak.

«Ja nie palityk. Ja mietadołah i kulturny palityk. Ja mianiaju pole aryjenciraŭ, a ludzi samavyznačajucca. Adzin z hałoŭnych pryncypaŭ hulni — svaboda samavyznačeńnia», — kaža jon.

Uładzimir Mackievič upeŭnieny: hulnia nie projdzie biasśledna, na joj naradziłasia niešta važnaje.

«Ja moh by skazać ź impetam: źmieny buduć. I pa dośviedzie hulniaŭ ja viedaju heta amal na 100%. Inšaja sprava, ci buduć ludzi razumieć, što pryčyna hetych zruchaŭ — mienavita hulnia. Ale hulnia nie adbyłasia biasśledna. Jana ŭžo pracuje», — kaža jon.

Dziadok čakaje nie chutkaha publičnaha vyniku, a «padvodnaha instytucyjnaha zruchu» ŭ adnosinach u demruchu. Kali choć dziasiataja častka ahučanych idej budzie realizavanaja, jon užo ličyć heta dobrym vynikam.

Knyrovič kaža, što dla jaho asabista hulnia dała adčuvańnie šyrejšaha pola padtrymki. Jon płanuje praciahvać pracu nad cykłam «Paśla Łukašenki» i razvažać pra prapanovy demakratyčnych sił dla budučaj Biełarusi.

• 29
• 4
• 6
• 30
• 0
• 0
• 2
• 1