U biełarusaŭ budzie spakojnaje i kamfortnaje žyćcio na svajoj ziamli, zajaviŭ Alaksandr Łukašenka, vystupajučy 11 śniežnia
na zaklučnym
«Jašče hod tamu, kali ad ONT pastupiła prapanova ab mierapryjemstvie ŭ kancy hoda, u mianie było tolki adno sumnieńnie, što ŭsio heta budzie razhladacca ŭ płanie pieradvybarnaj kampanii. Voś hetaha ja nie chacieŭ by bolš za ŭsio. A potym ja padumaŭ: za ŭsio, što siońnia ni zrabi, usio adno buduć paprakać dziejnaha prezidenta, što, maŭlaŭ, heta jon robić pad vybary. Ja machnuŭ rukoj, chaj dumajuć», — skazaŭ Łukašenka, słovy jakoha pryvodzić
Łukašenka rastłumačyŭ, što pryjšoŭ pavinšavać moładź ź finałam «hetaj vydatnaj
«Nakont taho, što ja vam pavinien paabiacać. Vam užo stolki naabiacali (i lhoty, i vialikija stypiendyi), što ja nie baču, što jašče možna, — skazaŭ biełaruski kiraŭnik. —
Ale heta nie ja abiacaŭ. Ja vam tolki adno chaču paabiacać:
vy zaŭsiody budziecie mieć dobraje miesca pracy — chto žadaje pracavać, a chto žadaje viesialicca — taksama budzie mieć takuju mahčymaść. I ŭsio, što zarobicie, budzie vaša. Ničoha z pavietra nie padaje, my budziem šmat pracavać».
«Harantuju narmalnaje žyćcio vašym siemjam, — skazaŭ Łukašenka. — Vialikaje dasiahnieńnie luboj dziaržavy składajecca ŭ tym, kab ludzi mahli spakojna chadzić pa svajoj ziamli, kab dzieci mieli mahčymaść vučycca, kab kamfortna i biaśpiečna było žyć. Voś heta ja vam abiacaju — pracu i spakojnaje žyćcio. Ale kab heta było, maich abiacańniaŭ mała. My razam z vami, zavajavaŭšy heta, pavinny heta abaranić».
Na zaklučny
Daišnik, jakoha źbiŭ mašynaj piensijanier pad Minskam, pamior u balnicy. Jamu zładzili pyšnaje pachavańnie18
Kamientary