Jaŭhien Litvinkovič: «Ja indyvidualny pradprymalnik, jaki jašče i śpiavaje»

Niepryznany ŭ Biełarusi, chłopiec z Žodzina litaralna ŭzarvaŭ čverćfinał konkursu «Ukraina maje talent», vykanaŭšy pieśniu ŭkrainskaj udzielnicy «Jeŭrabačańnia-2010» Alošy pad nazvaj «Sweet people». Apošni prypieŭ pieśni hledačy słuchali i padpiavali stojačy, apładziravali Jaŭhienu, a rolik z vystupam, raźmieščany na YouTube, imkliva nabiraje hałasy.

Jaŭhien padymaje słuchaŭku. Daviedaŭšysia, što dla jaho pryjechali ŭ Žodzina, lohka zhadžajecca na intervju z karespandentam «Salidarnaści».

— Ty śviadoma vybraŭ pieśniu «Sweet people» dla konkursu?

— Pačniem z taho, što ja hałasavaŭ za śpiavačku Alošu i jaje pieśniu padčas «Jeŭrabačańnia-2010». Hetaja pieśnia daŭno zapała mnie ŭ dušu. Viadoma, raźlik byŭ i na ŭkrainskuju aŭdytoryju, jakaja pamiataje hetuju pieśniu. Mnie było cikava, jak jaje prymuć, bo ja pieraśpiavaŭ vydatny chit, vydatna vykanany ŭkrainskaj śpiavačkaj.

— Jak ty trapiŭ na ŭkrainski konkurs?

— Mnie ŭ sacyjalnaj sietcy skinuli infarmacyju pra kastynh «Ukraina maje talent». Paralelna išoŭ kastynh u «Akademiju talentu» na ANT, dzie ja taksama ŭdzielničaŭ u adbory, ale ŭžo «vylecieŭ» z konkursu. Ukrainski kastynh byŭ u Minsku: ja pryjechaŭ, praśpiavaŭ i zabyŭsia, a praz dva miesiacy mnie patelefanavali i zaprasili na zapis u Kijeŭ.

— A dalej?

— Było składana. My pryjechali na konkurs a 8-j ranicy, a pa scenary ja išoŭ apošnim, a 10-j viečara, tamu ledź nie «pierahareŭ». Tym bolš što pierad vystupam sudździ pahutaryli sa mnoj u žartaŭlivaj takoj formie, što zusim nie nastrojvaŭ na surjozny ton, zadadzieny pieśniaj. Ale ja vielmi vyrazna razumieŭ, što, kali nie źbiarusia, to ŭsie maje papiarednija namahańni straciać sens.

— Ty bajaŭsia?

— Tak, viadoma, jašče jak! Ale strach na scenie — heta narmalna. Pašancavała jašče, što ja aptymist pa žyćci, tamu doŭha bajacca nie ŭmieju.

— A jak finansavy bok tvajho ŭdziełu ŭ konkursie?

— Pakul nijakich dyvidendaŭ ad «Ukraina maje talenty» niama. Dobra, kali mnie apłaciać bilet na ciahnik, kali ja pajedu na paŭfinał u kancy krasavika.

— Što budzieš śpiavać na nastupnym paŭfinale, jość pieravahi?

— Zaraz ja padbiraju novy repiertuar. Lublu roznyja žanry: džaz, bluz, rok. Śpiavać pryjdziecca dvojčy, i mnie treba «strelić» jašče lepš, čym u minuły raz. Ale na hety raz pieśni buduć, chutčej za ŭsio, nie na anhljijskaj movie, kab pasył chutčej dajšoŭ da hledača i słuchača (śmiajecca).

— A jak składvałasia tvaja karjera śpievaka ŭ Biełarusi?

— Sprob było šmat, pačalisia jany z 2009 hoda, kali ja pryniaŭ udzieł u konkursie «Novyja hałasy Biełarusi». Tak skłałasia, što paŭfinały ja vyjhravaŭ, ale pieršyja miescy nie zajmaŭ. Nie chočacca vieryć, što vinoj tamu pratekcyjanizm, ale, mahčyma, nie biez hetaha. A moža na takoha artysta jak ja, nie znajšoŭsia jašče varjat pradziusar.

— U čym prablema biełaruskaha šou-biznesu, na tvoj pohlad?

— U tym, što jon «tak zvany» i kocicca pa inercyi.

U doŭhim ciahniku, jaki nazyvajecca jeŭrapiejskim šou-biznesam, my jedziem u apošnim vahonie, i dahaniajem astatnich tolki tady, kali ciahnik tarmozić, i nas pa inercyi šturchaje napierad.

— Jak pryjšła ŭ hałavu dumka stać śpievakom?

— 9 hadoŭ tamu (zaraz Jaŭhienu 29 hadoŭ — «Salidarnaść») ja byŭ pradprymalnikam i padzarablaŭ u miascovym DK hukaapierataram. Mnie daviałosia ahučvać repietycyi studyi estradnych śpievaŭ «Srebranaja trel» pad kiraŭnictvam majho ciapierašniaha piedahoha, Neli Ambarcumian, jana praktyčna maja druhaja mama.

U hrupie była dziaŭčynka, jakaja mnie vielmi padabałasia, ale ŭ nas była vialikaja raźbiežka va ŭzroście. Sustrakacca my nie mahli, i ja vyrašyŭ, što chaču być pobač z abjektam lubovi. Staŭ chadzić u studyju na vakał. Vyrašyŭ stać niezamiennym vykanaŭcam, bo jana była salistkaj № 1. Voś što z hetaha vyjšła (śmiajecca).

— A nievysoki rost nie pieraškadžaje ŭ karjery?

— Voś mama maja kaža: «Ženia, ciabie, napeŭna, nie ŭziali tudy i tudy z-za rostu». Ja staŭlusia da hetaha z uśmieškaj. Kali b ja byŭ vyšej, moj charaktar byŭ by zusim inšym. Chutčej za ŭsio ja byŭ by łaviełasam (śmiajecca).

— Da ciabie ŭžo pačali sypacca prapanovy ad ukrainskich i biełaruskich pradziusieraŭ?

— Pakul nie. U sacyjalnych sietkach prapanujuć rabić remiksy na maje pieśni. Adzin čałaviek navat prapanavaŭ zrabić muziej imia mianie ŭ maim maleńkim kafe «U Žeki», praŭda, niešta jon bolš nie pisaŭ.

Surjoznych prapanoŭ pakul nie pastupała, ale chto viedaje, što budzie zaŭtra. Efir byŭ 31 sakavika, i z tych časoŭ mnie stała telefanujuć žurnalisty.

— Kali pakličuć ŭkrainskija pradziusary, ty pajedzieš u Kijeŭ?

— Kali nie atrymlivajecca prabicca ŭ Biełarusi, ja budu rabić heta tam, dzie mahu. Viadoma, pajedu. Mnie chočacca pracavać z narmalnym pradziusaram, zajmacca lubimaj spravaj, zapisać albom.

— Jakija ŭražańni ad niečakanaj słavy?

— Ja ŭ šoku da hetaha času. Viadoma, raniej telefanavali znajomyja i svajaki, kali bačyli mianie ŭ inšych konkursach. Ale kab takaja ŭvaha!

— Nie baišsia zornaści?

— Nie. Ja pa žyćci čałaviek ścipły, tak mianie mama vychavała. Ale ŭžo 2 dni ja razumieju, što niešta źmianiłasia — stolki zvankoŭ, prahladaŭ majho vystupu ŭ YouTube.

Tydzień tamu ŭ mianie było 400 siabroŭ Vkontaktie, a za dva dni ich kolkaść padvoiłasia i praciahvaje raści. Pišuć ludzi z Kijeva, Adesy, Charkava.

— A dziaŭčyna ŭ ciabie jość?

— Tak, viadoma, jana maładziejšaja za mianie i nie zaŭsiody roŭna ŭsprymaje toje, što adbyłosia. Voś my z vami razmaŭlajem, telefon vyklučany, a jana mahła patelefanavać. Jana, taksama jak i ja, choča patrapić na estradu.

— Tvajo kafe «U Žeki» na zamku zaraz, što zdaryłasia?

— Pryjšłosia admovicca ad biznesu. Na dadzieny momant ja, na žal, siadžu na šyi ŭ mamy, kali tak možna skazać. Niemahčyma, na žal, zajmacca estradaj i hramadskim charčavańniem adnačasova.

U kaviarni ja pracavaŭ adzin: i barmen, i kuchar i aficyjant. A ŭ hramadskim charčavańni nielha prapuskać pracoŭnyja dni. Dy i popyt na kafe ŭ parku siezonny. Tamu ciapier kafe «U Žeki» ŭžo nie pracuje.

— Tabie nie prapanoŭvali vystupać u rodnym horadzie: u kłubie, naprykład, abo ŭ restaranie, abo na viasielli?

— Nie, jak ni dziŭna. Moža, dumajuć, što šmat paprašu (śmiajecca).

— Paralelna z «Ukraina maje talenty» ty prajšoŭ u nastupny tur «Novaj chvali». Jakija pierśpiektyvy ŭ Maskvie?

— Jakraz na kaniec krasavika prypadaje i adboračny tur u Maskvie, tak što budu razryvacca. Mahu skazać, što «Novaja chvala» patrabuje vialikich hrošaj. U ich jość tak zvany nieaficyjny ŭznos. Akramia taho, treba dumać ab imidžy, harnitury, numary. Usio heta robicca za hrošy.

— Darečy pra hrošy. Ty ŭžo dumaŭ, što budzieš rabić ź miljonam hryŭniaŭ, kali vyjhraješ konkurs?

— Heta prykładna miljard našych? Navat padumać strašna (śmiajecca). Bolš za ŭsio ja chaču razdać daŭhi i zarablać na žyćcio svajoj pracaj, śpievami. Budu ŭkładvać hrošy ŭ svaju tvorčaść. Ja vielmi dobra razumieju, što takaja mahčymaść byvaje redka i pasprabuju skarystacca joju spaŭna.

Hladzi jašče: Čamu Litvinkoviča nie puścili na biełaruskuju estradu? — apytańnie

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0