Što tvorycca ź biełaruskimi piśmieńnikami?
Ci śpiejuć pad hetym dacham, by ananasy ŭ aranžarei, talenty, jak na heta spadziavaŭsia Karoŭjeŭ u dačynieńni da rasiejskich piśmieńnikaŭ?
Biez sumnievu.
Ale pastavim pytańnie druhim bokam: ci jość mahčymaść u biełaruskaha čytača pračytać stvoranyja ananasami šedeŭry?
Biez sumnievu — ale kali čytač budzie haniacca za šedeŭrami, vysałapiŭšy jazyk, jak supracoŭnik Skotłand Jardu za persanažam Hrema Hryna.
Nia viedaju, ci spraviadlivyja narakańni na toje, što biełarusy nia chočuć čytać pa-biełarusku. Moža, i nie: akazałasia ž pavodle pierapisu, što bolš za sorak pracentaŭ biełarusaŭ karystajucca biełaruskaj u pobycie, — a chto b rašyŭsia takoje śćviardžać?
Zavahaŭsia b navat Zianon Stanisłavavič). Adnak možna skazać napeŭna, što biełarusy nia chočuć čytać pa-biełarusku (jak i pa-rasiejsku) druhasnaj bielibiardy. Kali b usie biełaruskija redaktary mieli taki ž daskanały litaraturny hust, jak, naprykład, Daniła Žukoŭski, dyk tyja biazdolnyja časopisy, jakija reklamavalisia pa «Ładzie» słohanam «Čytaj svajo», mielisia b vychodzić abo raz na piacihodku, abo ź ciapierašniaj peryjadyčnaściu, ale z pustymi staronkami (zahortvać niešta ŭ takija staronki było b bolš ekalahična dziakujučy adsutnaści škodnaj drukarskaj farby, darečy).
Ale vartyja knihi jość, i, u paradku čytackaj salidarnaści, chaciełasia b padzialicca źviestkami pra try takija, što pakručastymi šlachami trapili da mianie. Ni adna ź ich nie pradajecca ŭ kniharniach. Ni adna nia maje dačynieńnia da aficyjozu, demahohii ci parnahrafii. Ni adna nia moža być pierakładziena na rasiejskuju, chacia i z roznych pryčynaŭ.
Poŭnaściu hety artykuł možna pračytać u papiarovaj i pdf-versii "Našaj Nivy"
Natałka Babina
Kamientary