Сотнік Парасюк расказаў, што яго шакавала на інаўгурацыі Парашэнкі

Сотнік Майдану Уладзімір Парасюк напісаў пра свае ўражанні ад знаходжання на інаўгурацыйным прыёме, які адбыўся 7 чэрвеня ў Мастацкім Арсенале ў Кіеве. Пра гэта ён піша на сваёй старонцы ў facebook, перадае карэспандэнт Львоўскага партала.

 «Пачну з адмоўнага:

Пакуль даехаў да Мастацкага Арсенала пастаянна трапляў у коркі і рабіўся сведкам таго як «лексусы з мерсэдэсамі» нашых чыноўнікаў спакойна выязджалі на сустрэчную паласу і ехалі, парушаючы ўсе вядомыя правілы дарожнага руху. Усвядоміў, што камусьці ў нашай дзяржаве на законы напляваць.

На працягу першых 15 хвілін узнікала адзінае пытанне: што я тут раблю? Бо на балі сабраўся ўнікальны кантынгент тых, хто за ўсе гады незалежнасці «клапаціўся» аб Украіне, абяцаў нам светлую будучыню, але чамусьці маем, што маем і не ва ўсіх бедах вінаваты Пуцін. Кульмінацыяй стала з'яўленне Ахметава і «рэгіёнаўскіх» атрадаў. На шчасце, не было Сіманенкі (чуў, што ён загарае дзесьці ў «загніваючай» Еўропе). Рэгіяналы хадзілі групамі, размаўлялі толькі паміж сабой і ўвесь час азіраліся па баках. Хацеў падысці і «пагутарыць», але яны адразу, нібыта ўбачылі кагосьці знаёмага, адварочваліся ад мяне і ўцякалі.

Шакавала, што да гэтага часу актуальная савецкая традыцыя, калі мужчыны пры сустрэчы цалуюцца ў вусны. Як па мне, гэта агідна.

Пра сам фуршэт распавесці не магу, таму што да сталоў не падыходзіў. Не разумеў, як можна есці-піць-святкаваць, калі яшчэ ўчора быў на ўсходзе і бачыў, што там гінуць людзі.

Таксама зрабіў выснову, што наша «палітычная эліта» ў большасці зусім не эліта. Прынамсі культура паводзін, зносін, спажывання ежы зусім у іх не элітная.

Бачыў, што многія людзі стаялі ля Арсенала за агароджай і назіралі, як вярхушка інаўгуруецца. Я дзесьці тройчы выходзіў і пытаўся: «Што вы тут стаіце? Няўжо прыемна на гэта глядзець?» Мне адказвалі: «Можа хтосьці ўбачыць і падыдзе, хочам пагутарыць, каб нас пачулі». Ніхто так і не выйшаў.

Спрабаваў данесці да некаторых палітыкаў думкі простых людзей, сказаў на заканчэнне, што большасці на народ проста напляваць.

Не атрымалася злавіць Авакава. Увесь час хадзіў у кампаніі нейкага высокага хлопца. Казалі, што гэта нехта з Майдану.

Спіс гасцей складаў не Парашэнка, і думаю, што нават яго не ўзгадняў. Існуе такая рэч, як пратакол, і згодна з гэтым пратаколам на падобныя мерапрыемствы запрашаюць усіх, хто калі-небудзь быў пры ўладзе. Ну а ўсіх астатніх — па жаданні. Адношу гэты момант да адмоўнага, таму што за ўсе гады незалежнасці ва Украіне пры ўладзе былі тыя, па кім даўно турма плача. І вось у большасці яны прысутнічалі, а гэта, па-мойму, кампраметавала і прэзідэнта, і само мерапрыемства, і ўсіх нармальных людзей, якія туды прыйшлі. Як сказаў мне адзін з запрошаных: «Трэба было тут АТА праводзіць, і ў краіне быў бы мір і спакой».

Зараз пра станоўчае:

Прамова Парашэнкі. Сказаў выразна, лаканічна, па-еўрапейску і вельмі патрыятычна. Прызнаюся, што слухаць яго было прыемна. Калі яшчэ і выканае ўсё тое, што сказаў, будзем мець гэтага гетмана ва Украіне. Вельмі на гэта спадзяюся, бо прэзідэнты-папулісты ўжо надакучылі. Увогуле, Парашэнка паводзіў сябе вельмі годна.

Пасля прамовы Парашэнкі ўсе пабеглі вітаць і паціскаць руку. Хто шчыра, хто выслужваўся. Асабліва актыўнымі былі рэгіяналы. Адношу гэта да станоўчага. Яны ўсяляк спрабуюць заскочыць у апошні вагон цягніка. Не хацеў бы іх расчароўваць, але гэты цягнік даўно пайшоў і рэгіяналамі з камуністамі ўжо нічога не свеціць. Для ўкраінскага народа гэта вельмі станоўча.

Прыемна было пагутарыць з разумнымі людзьмі, навукоўцамі, пісьменнікамі. Адзначыў, што яны таксама былі шакаваныя спісам запрошаных.

Сустрэў Мустафу Джемілева, Міхаіла Саакашвілі, Уладзіміра Вятровіча. З Каламойскім размаўляў у асноўным пра батальён «Дняпро», паколькі служу ў яго шэрагах.

Да станоўчага адношу таксама размову з віцэ-прэм'ерам Ярэмаю. Мы доўга размаўлялі аб праблемах кадравых прызначэнняў, асабліва ў сілавых структурах. Я на прыкладзе Львоўскай вобласці праілюстраваў, як карупцыянеры лезуць да ўлады. Ярэма абяцаў з гэтым змагацца. Зрабіў уражанне прыстойнага чалавека, якому сапраўды неабыякава, што адбываецца ў дзяржаве.

Гройсмана таксама адношу да станоўчага. Мае шмат добрых ідэй адносна рэформаў ва Украіне.

На канец незразумелае і дзіўнае: немагчыма знайсці лагічнага тлумачэння, чаму Луцэнка так актыўна і весела кантактаваў з тымі, хто пасадзіў яго за краты.

Асобна хацеў бы пракаментаваць фота з Яраслаўскім і Багаслоўскай, апублікаванае «Украінская праўда». Гэта фота зрабіў Мустафа Найем, які доўга пра нешта размаўляў з Яраслаўскім. Потым яны ўбачылі мяне, і Яраслаўскі папрасіў з ім сфатаграфавацца. Я не надаў гэтаму значэння, таму што людзі часта падыходзяць нават на вуліцы і просяць зрабіць фота на памяць. Адкуль там узялася Іна Багаслоўская не ведаю, не заўважыў, калі яна падышла.

Павялічыць

Паважаныя журналісты УП, не ператварайцеся ў бульварнае выданне. Вам гэта не падыходзіць. Чамусьці Мустафа выклаў маё фота, але не апублікаваў, з кім фатаграфаваўся ён.

Ну вось, відаць, усё. Паабяцаў напісаць свае ўражанні — абяцанне выканаў.

У батальёне атрымаў 3 дні адпачынку, таму яшчэ не паспеў прыехаць дадому і ўбачыць родных. Сумна, што ў Роўне рухавік маёй машыны вырашыў, што з яго досыць, але дзякуючы хлопцам з Правага сектара, усё ж дабраўся да Львова.

Сёння вяртаюся на ўсход», — напісаў Парасюк.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0