35‑гадовую айцішніцу з Брэста асудзілі за палітыку. Хутчэй за ўсё, па справе Гаюна
Алена Кулікова працавала ў кампаніі Kernelics і займалася тэсціраваннем праграмнага забеспячэння.
Алена нарадзілася 26 ліпеня 1990 года ў Брэсце. Скончыла мясцовыя школу №9, гімназію №1 і абласны ліцэй імя Машэрава. Вышэйшую адукацыю атрымала ў Беларускім гандлёва-эканамічным універсітэце спажывецкай кааперацыі па спецыяльнасці «інфармацыйна-вылічальныя сістэмы», які скончыла ў 2014-м.
Алена трапіла на размеркаванне сістэмным адміністратарам у Дрыбінскае раённаё спажывецкае таварыства, дзе працавала ў 2014—2016 гадах. Пазней яна вярнулася ў Брэст і перайшла ў IT-сферу: амаль чатыры гады адпрацавала QA-інжынерам у кампаніі Tectus Media. Апошнія пяць гадоў Алена працавала аддалена ў кампаніі Kernelics на пазіцыі QA Specialist.
Яна цікавіцца рок-музыкай, у прыватнасці, творчасцю гурта Neverlove, пра які шмат пісала. Асабліва Алена любіць катоў: ратавала іх і рэгулярна дзялілася карцінкамі з катамі. Яшчэ Алена вяжа цацкі для сябе і сяброў.
Кулікова знікла ў чэрвені 2025 года і вярнулася анлайн толькі ў канцы снежня 2025-га. Верагодна, яе трымалі ў СІЗА да суда.
Алену Кулікову асудзілі ў Брэсцкім абласным судзе. Ёй інкрымінавалі часткі 1 і 2 артыкула 361‑4 Крымінальнага кодэкса — «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці».
Дзяўчыне прысудзілі «хатнюю хімію», але дакладны прысуд невядомы. Імаверна, пераслед звязаны са справай Гаюна.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬЦяпер чытаюць
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе66
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе6
Таццяна Заміроўская першы раз за 11 гадоў вярнулася з ЗША ў Еўропу. Многія манеры, звычкі і нават птушкі, якіх мы не прыкмячаем, выклікалі ў яе буру ўспамінаў99
Каментары
Калі гэта не так, то сам вынік і дзеянні, якія да яго прывялі, выклікаюць шэраг сур’ёзных пытанняў да арганізатараў:
1. Пытанне бяспекі ўсяго праекта.
2. Пытанне свядомасці і ўзроўню адказнасці арганізатараў.
3. Пытанне іх кагнітыўных здольнасцяў і здольнасці ацэньваць рызыкі.
І апошняе, але, магчыма, самае важнае пытанне — гэта пытанне адказнасці за вынік.
Хто панясе адказнасць за затрыманні, турэмныя тэрміны і зламаныя лёсы?
Гэтая адказнасць павінна існаваць. Нават калі цяпер, ва ўмовах выгнання, яе немагчыма рэалізаваць, пра яе нельга забываць. У будучыні, калі з’явіцца магчымасць дзейнічаць у прававым полі Рэспублікі Беларусь, неабходна правесці грунтоўнае расследаванне і прыцягнуць вінаватых да адказнасці.
Бо гаворка ідзе пра адказнасць за лёсы іншых людзей. А справядлівасць павінна працаваць у дачыненні да абодвух бакоў — як да лукашыстаў, так і да дэмакратаў. Такое нельга спускаць на тармазах, бо ёсць ахвяры, якім прыйдзецца зазірнуць у вочы.