Пра суд над бабруйскім анархістам піша Сяргей Дубавец.
Вось думаю, хто з паважаных мною знаёмых не марыў бы спаліць бабруйскі кагэбэ (і ўсе астатнія кагэбэ на свеце)? Сімвал акупацыі, русіфікацыі і нераскаянасці сталінскіх забойцаў. Няма ў мяне такіх знаёмых.
Ясна, што да тэрарызму і нейкай рэальнай шкоды гэтыя мары ніякага дачынення не маюць. «Хлюпікі»-інтэлігенты здольныя хіба што на сімвалічныя акцыі. Заявіць пра сябе, можа быць, папалохаць. Але ў людзей з крымінальнымі мазгамі гэты нумар не праходзіць. Там палохаць не прынята. Дастаў зброю — страляй. Паказаў нож — рэж. Крымінальныя мазгі разумеюць толькі адну ўмоўнасць — умоўна датэрміновую.
Лепшыя з нас, натуральна, не крымінальнікі. Лепшыя з нас — «хлюпікі»-інтэлігенты. Лепшыя з нас стаміліся жыць у калоніі, у другасным паветры расейскай правінцыі, бо іх таленты і любоў да Радзімы ўвесь час натыкаюцца на каланіяльную адміністрацыю, расейскую бюракратыю і гэты самы эфэсбэшны кагэбэ.
Яўген Васьковіч стаміўся і пайшоў на сімвалічную акцыю — «падпал» бабруйскага кагэбэ. Суддзя ўляпіў яму за гэта сем гадоў страгача. Крымінальныя мазгі не пераварваюць умоўнасцяў. Дастаў кодэкс — умаж.
Сябры мае, мы сапраўды перайшлі рубікон. І рэч не ў валюце, не ў кантрактах і нават не ў Лукашэнку. Рэч у тым, што квітнеючая Беларусь — насамрэч забітая афрыканская калонія, дзе ў зонах сядзяць «хлюпікі»-інтэлігенты, а ў акадэміях і тэлевізіях — крымінальнікі.І чым далей, тым больш выразным робіцца гэты расклад.
У свой час тэрарыстка Мазанік атрымала ўсесаюзную пашану за тое, што забіла гаўляйтара Кубэ. Уяўляеце, што б з ёй было, калі б яна толькі сімвалічна падсмаліла дзверы ў Кубавым доме? Думаю, гадоў сем канцлагера ёй бы і ўляпілі.Цана забойства — усенародная пашана і цана метафары — сем гадоў турмы.
Кажуць,
улада моцная, калі яна міласэрная. Крымінальнай уладай кіруе не міласэрнасць і не логіка, а толькі — страх.Такая ўлада не ўмее мысліць абстрактнымі катэгорыямі і больш за ўсё баіцца метафар. Вось чаму
суддзя Карцінін, можа быць, не ўсвядомлены, але паўнапраўны прадстаўнік каланіяльнай адміністрацыі, за метафару дае больш, чым іншы раз за забойства.
-
На магіле Вячкі Станкевіча на помніку — ні слова па-беларуску. Вось пра што гэта кажа наконт эмігрантаў, эміграцыі і «беларускасці ўнукаў»
-
Львоўскі: У Беларусі нацыянальнае свята — гэта рыцарскія турніры, у Расіі — сарафаны і карагоды
-
Прарыў мараканцаў у Сеуту: што гэта было? Ці магла гэта быць тонкая помста Вашынгтона Мадрыду? І ці адаб’ецца на легалізацыі беларусаў?
Цяпер чытаюць
«Я стаў шчаслівы». Праца на будоўлі прыносіць добрыя грошы, а грамадская актыўнасць — маральную сілу. Былы каліновец Кусь расказаў пра тое, як вярнуў унутраную раўнавагу8
«Я стаў шчаслівы». Праца на будоўлі прыносіць добрыя грошы, а грамадская актыўнасць — маральную сілу. Былы каліновец Кусь расказаў пра тое, як вярнуў унутраную раўнавагу
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе1010
Каментары