Kali dakładna raźličyć siaredzinu ad pravasłaŭnaha Vialikadnia da Troicy, dyk jana prypadzie akurat na sieradu. Mienavita ŭ hety dzień u vioskach Nižni Cierabiažoŭ i Vierchni Cierabiažoŭ Stolinskaha rajona, jakija znachodziacca na paŭdniovym pamiežžy Biełarusi z Ukrainaj spraŭlajecca «Pierapłaŭnaja Sierada». Badaj, heta adzinaje miesca ŭ Biełarusi, dzie ŭ hety dzień adbyvajecca chresny chod i aśviačeńnie krynicy.
 |
 |
Kali dakładna raźličyć siaredzinu ad pravasłaŭnaha Vialikadnia da Troicy, dyk jana prypadzie akurat na sieradu. Mienavita ŭ hety dzień u vioskach Nižni Cierabiažoŭ i Vierchni Cierabiažoŭ
— Krynic u hetych navakollach było niekalki, ale samaj ušanavanaj stała «krynica na Zapolli», — kaža śviatar Alaksandar, nastajaciel carkvy ŭ Nižnim Cierabiažovie. — Dziesiać hadoŭ za čas majoj słužby tut my ździajśniajem chresnyja chady.
A carkoŭnaja aktyvistka Valancina Mielnikava dapaŭniaje baciušku: «Krynicy pad sto hadoŭ, a moža i jašče bolej, bo i našy dziady nia pomnili, kali jana źjaviłasia».
Miascovaje nasielnictva zdaŭna ličyła kryničnuju vadu hajučaj i nichto nikoli nia čerpaŭ jaje biez malitvy i achviary. Achviaraju mahła być manetka, bukiecik lasnych kvietak, žmieńka sunic ci čarnic. Ciapier u słoiku sa śviečkaju lažać biełaruskija hrošy, a na kryžy zaŭsiody źjaŭlajucca novyja kalarovyja stužki — ich paviazvajuć jak symbal zvarotu da Ŭsiavyšniaha pa dapamohu, pa zdaroŭje, za siabie ci za inšaha. Voś i sioleta, dajšoŭšy pa chistkaj kładačcy da krynicy, mnohija žančyny družna abviazvali atłasnymi stužkami kryž i słupy nadkryničnaha šatra.
— Kožny dzień ja zmočvaju vočy hetaj vadoju i stała lepiej bačyć, — śpiašajecca paviedamić starejšaja ŭdzielnica pałomnictva i abradu aśviačeńnia 88‑hadovaja Taćciana Łuhina. Jana viartajecca dadomu z dvuchlitrovaj płastykavaj butelkaj aśviečanaj vady.
Jašče da śviatara Alaksandra Paškieviča da krynicy ŭ Zapolli taksama chadzili. Z papiarednimi śviatarami, jakija adnaŭlali carkvu paśla doŭhich hadoŭ pieraśledu relihii. A ŭ tyja ateistyčnyja časy da jaje prychodzili patajemna, bajučysia nastupstvaŭ. Uračystaha vyhladu ŭ krynicy nie było, miesca zastavałasia zapuščanym, dzičeła. Ale «narodnym» jano ŭsio ž było. Choć zredku, ale źjaŭlalisia stužki i ručniki, a to i abrazok sa śviečkami. Voś kudy sapraŭdy «nie zarastała narodnaja ściažyna». Z «adlihaju» da relihii vakoł krynicy ŭźviali płot, paŭstaŭ kryž.
— Ciapier krynicu pa‑novamu abstalavali cierabiažoŭskija leśniki, — z udziačnaściu kanstatuje ajciec Alaksandar, — jon chryścicca i prosić za ichniaje daŭhalećcie.
Ja bačyŭ šmat krynic u Biełarusi. Cierabiažoŭskaja — adna z najpryhažejšych.
Ciapier čytajuć
Apakalipsis zaŭtra. Statkievič napisaŭ pieršy artykuł — z papiaredžańniem pra niebiaśpieku z boku Rasii36
Apakalipsis zaŭtra. Statkievič napisaŭ pieršy artykuł — z papiaredžańniem pra niebiaśpieku z boku Rasii
U jakoj raźviedki była najlepšaja infarmacyja ź Biełarusi ŭ lutym 2022 i chto paviedamiŭ Budanavu, što asnoŭny ŭdar rasijan budzie na Hastomiel. Źjaviłasia vialikaja publikacyja2020
Kamientary