Pamiatajecie Daniiła z Ofisa Cichanoŭskaj, jakomu za dva dni sabrali hrošy na ankałahičnuju apieracyju? Jamu napisaŭ toj samy adnakłaśnik, jaki jaho ŭdaryŭ — z čaho ŭsio i pačałosia

My znoŭ źviazalisia z Daniiłam, kab daviedacca, jak jon žyvie ciapier.

«Ja spyniŭsia, zaniaŭsia zdaroŭjem — i heta spracavała»

«Naša Niva»: Daniił, hod tamu vy kazali, što hałoŭnaje — spynicca i zaniacca zdaroŭjem. Udałosia?

Daniił Harkavy: Udałosia. Nastolki, nakolki heta mahčyma, ja vyrašyŭ svaju prablemu. Vialiki dziakuj i vam za toj materyjał, i «Bajsołu» za toje, što ŭvohule adbyŭsia hety zbor. Patrebnuju sumu sabrali vielmi chutka — litaralna za dva dni. Ja pajechaŭ u Hiermaniju, dzie mnie zrabili nieabchodnuju apieracyju.

Paśla ja ŭžo ŭ Litvie prachodziŭ dalejšaje lačeńnie, u tym liku pramianiovuju terapiju. Usio heta zaniało šmat času: tolki ŭ śniežni 2025 hoda kančatkova zažyła skura i zahailisia ŭsie traŭmy, jakija byli atrymanyja.

Ale ŭ cełym ja ŭsprymaju heta jak historyju z dobrym kancom. Hetaje pytańnie ŭdałosia zakryć — davoli chutka, z dobrym vynikam i pazityŭnym prahnozam. I ja vielmi zadavoleny, što nie zastaŭsia na apieracyju ŭ Litvie, a pajechaŭ u Hiermaniju. Dla mianie heta sapraŭdy vialikaje dasiahnieńnie — i vialikaja padziaka ŭsim ludziam, jakija dapamahli sabrać hetyja hrošy.

«NN»: Što ciapier kažuć lekary? Jakija prahnozy?

DH: U maim vypadku heta nie toj typ ankałohii, u jakim možna havaryć pra remisiju. Heta puchlina, jakaja schilnaja recydyvavać. U luboj ankałohii zabivaje čałavieka nie sama puchlina, a parušeńnie pracy orhanaŭ, na jakija jana ŭpłyvaje. Sama pa sabie puchlina — nie śmiarotnaja.

U maim vypadku puchlina moža viartacca, ale jana raście pavolna. Kali kantralavać situacyju — heta možna adsočvać. Inšaja sprava, što pry šmatrazovych recydyvach moža prosta nie zastacca tkanak, jakija možna vydalić.

Mnie zrabili vielmi radykalnuju apieracyju — vydalili vialikuju častku tkanin. U spałučeńni z pramianiovaj terapijaj prahnoz niamieckaha ankołaha davoli dobry, jon hladzić na situacyju pazityŭna. I ŭ mianie taksama jość adčuvańnie, što heta nie kaniec žyćcia. Nu, shit happens.

«NN»: Vy vielmi spakojna pra heta kažacie. Ci byli momanty, kali zdavałasia, što nie spraviciesia?

DH: Dumki, viadoma, byli roznyja. Kali ty sutykaješsia z hetym nie ŭpieršyniu, to reakcyja ŭžo nie takaja vostraja, jak u tych, chto čuje dyjahnaz upieršyniu. I heta, darečy, tyčycca nie tolki samoha čałavieka, ale i jaho blizkich. Bo dyjahnaz atrymlivaješ ty, ty pieražyvaješ rospač, sprabuješ heta niejak asensavać, pieražyć. Ale razam z taboj heta prachodziać i ludzi pobač. I časam jašče pytańnie, kamu ciažej i chto kaho pavinien padtrymlivać.

Ja reahuju davoli spakojna, ale heta nie značyć, što ŭsio lohka. Kali ŭ studzieni minułaha hoda pryjšoŭ adkaz, što heta recydyŭ, mianie na dva dni prosta vybiła z raŭnavahi. I dziakuj ludziam, jakija byli pobač: jany mianie padchapili i faktyčna dva dni prosta pratrymali ŭ hetym vielmi razhublenym emacyjnym stanie. Potym ja ŭžo sabraŭsia, zrazumieŭ, jak dziejničać dalej.

Ja viedaju, što mnohija ludzi ščyra bajacca ankałohii — ź joj źviazana vielmi šmat mifaŭ i strachaŭ. I tut važna nie ŭpaści ŭ krajnaści: z adnaho boku — nie spužacca nastolki, kab apynucca ŭ poŭnym biaździejańni, z druhoha — nie abiascenić prablemu, bo jana sapraŭdy moža być vielmi surjoznaj.

Ja staŭlusia da hetaha spakojna — heta moj sposab z hetym žyć. Pakul jon pracuje, niachaj pracuje.

Binty, pieraviazki i žyćcio vakoł lačeńnia

«NN»: Jakim było vašaje žyćcio paśla apieracyi?

DH: Pa-pieršaje, patrebny byŭ čas, kab zažyła skura, pa-druhoje — treba było prajści pramianiovuju terapiju. Na žal, z-za taho, što płošča vydaleńnia tkanak była vielmi vialikaja, rana nie paśpieła zaciahnucca da pačatku terapii, a pramianiovaja terapija, u svaju čarhu, vielmi zapavolvaje hajeńnie.

Tamu amal paŭhoda ja byŭ vymušany kožny dzień rabić pieraviazki i, pa sutnaści, pierabudoŭvać usio žyćcio vakoł lačeńnia i reabilitacyi.

Ciapier ja zasiarodžvajusia na tak zvanaj mabilnaj reabilitacyi — maju na ŭvazie ruch i pastupovaje viartańnie ciełu jaho raniejšaj funkcyjanalnaści. Ale niejkich surjoznych abmiežavańniaŭ heta nie dadaje: mnie nie treba prymać leki, niama nieabchodnaści istotna abmiažoŭvać siabie ŭ aktyŭnaściach ci ŭ paŭsiadzionnym žyćci.

U mianie jość inšyja balački, jak i ŭ luboha čałavieka, i, kali ščyra, mienavita jany ciapier bolš upłyvajuć na moj ład žyćcia, čym ankałohija.

«NN»: Ci paŭpłyvała heta na vaš psichałahičny, unutrany stan?

DH: Ja dumaju, što ŭ mianie ŭsio ž nie samy horšy vypadak. Praŭda, maja terapieŭtka kaža, što hetaja historyja vielmi paŭpłyvała na maju psichiku. Ja moh by ź joj paspračacca, ale ja joj daviaraju: kali jana heta kaža, značyć, niešta zaŭvažyła. Chacia i heta taksama možna karektavać, i ja nie adčuvaju, što heta fatalna ŭpłyvaje na majo žyćcio.

My žyviom u taki čas: i emihracyja, i ŭsio, što adbyvajecca ŭnutry Biełarusi — stolki roznych vyklikaŭ, što časam navat nie razumieješ, što pieražyvać ciažej.

Kali sutykaješsia z ankałohijaj, źjaŭlajecca šmat pytańniaŭ: jak na heta reahavać, ci varta pra heta raskazvać, ci prasić dapamohi. Uźnikaje ceły płast razvažańniaŭ pra toje, jak z hetym žyć i što z hetym rabić.

Ja čałaviek, jaki šmat refleksuje pra siabie i svajo žyćcio. Heta patrabuje peŭnych vysiłkaŭ, ale i dapamahaje pierahledzieć pryjarytety. Naprykład, raniej ja pracavaŭ u ofisie Śviatłany Cichanoŭskaj, i adzinym pryjarytetam była praca. Ciapier ja źmianiŭ hety fokus: vučusia padzialać žyćcio tak, kab nie tolki pracavać, ale i znachodzić resurs dla siabie.

Pavialičyć

Heta stratehična važna — kab žyć daŭžej i lepš. Ankałohija ŭ hetym sensie taksama pakazvaje, chto ty jość: šmat u čym usio zaležyć ad taho, jak ty da hetaha pastavišsia. Ci stanie heta dla ciabie čarhovaj zadačaj, ź jakoj ty niešta vyniasieš, čamuści novamu navučyšsia pra siabie i svajo asiarodździe.

«NN»: Vy zhadali pracu ŭ Ofisie Śviatłany Cichanoŭskaj. Vy syšli adtul pierad pačatkam lačeńnia. Ci viartałasia dumka znoŭ uklučycca ŭ palityčnuju abo hramadskuju pracu?

DH: Ja ŭ peŭnaj stupieni i nie vyklučaŭsia. Ciapier ja pracuju z Paŭłam Libieram i jahonaj kamandaj. Tam šmat niepubličnych ludziej, tamu my zvyčajna havorym pra heta davoli aściarožna. Ale ŭ cełym ja zastajusia ŭ pracesie: my razam pracujem nad ličbavaj płatformaj. Tamu

ja nie adčuvaju, što vypaŭ z hramadska-palityčnaha žyćcia. Mahčyma, ja ŭžo nie ŭ samym epicentry, jak heta było padčas pracy ŭ Ofisie, ale dakładna nie pa-za im.

Z Paŭłam my znajomyja daŭno, ja razumieŭ, čym jany zajmajucca, i cikavaść dałučycca da hetaj kamandy ŭ mianie źjaviłasia jašče raniej. Prosta ŭ niejki momant usio skłałasia.

«NN»: Tak, i vas razam z Paŭłam uklučyli ŭ ekstremisckaje farmavańnie «Try słany» (Daniił — publičny pradstaŭnik hetaj płatformy. — «NN»). Jak vy, darečy, pastavilisia da hetaha?

DH: Dzikunstva. Ale ničoha pryncypova novaha dla mianie tut niama. Ja razumieju, što jany prosta robiać svaju «pracu» — znajšli sabie vorahaŭ i dziejničajuć u hetaj łohicy.

Ja nie baču sensu tracić na heta šmat enierhii. Ci mahu ja na heta paŭpłyvać? Nie. Ci rablu ja niešta drennaje? Tym bolš nie.

Tut chutčej važna navučycca heta pieražyvać — i, napeŭna, z peŭnaj dolaj humaru. Čorny humar u hetym sensie vielmi dapamahaje.

«NN»: A nad čym kankretna vy ciapier pracujecie?

DH: My pracujem nad płatformaj, jakaja na samoj spravie raspracoŭvajecca ŭžo davoli daŭno. Heta praciah papiarednich inicyjatyŭ: kaliści była płatforma «Novaja Biełaruś», jakaja paźniej pieratvaryłasia ŭ prykładańnie «Svaje». Uvohule havorka pra raźvićcio cełaj infrastruktury: jość «Svaje», kraŭdfandynhavaja płatforma Gronka, prajekt «Buduj svajo». I «Try słany» — heta adna z častak ličbavaj Biełarusi, umoŭna kažučy, krainy budučyni.

Heta pakul piłotny prota-prajekt, na bazie jakoha ŭ dalejšym možna budzie razhortvać i dadavać inšyja rašeńni. Kali kankretna, «Try słany» — heta ahrehatar hramadska-palityčnych arhanizacyj i inicyjatyŭ. Ad ich samich byŭ zapyt na takuju prastoru — dla kaardynacyi, kamunikacyi, abmienu infarmacyjaj. I, pa sutnaści, heta i jość adkaz na hety zapyt.

My cicha vyvieli płatformu ŭ publičnuju prastoru ŭ pačatku hoda. Ciapier płanujem vykarystoŭvać jaje jak techničnuju asnovu dla vybaraŭ u Kaardynacyjnuju radu. Ideja ŭ tym, kab heta stała pieršym punktam uvachodu: kali čałaviek choča zrazumieć, što adbyvajecca ŭ hramadska-palityčnym asiarodździ, kab jon moh prosta i chutka znajści ŭsiu patrebnuju infarmacyju. A dla arhanizacyj heta mahčymaść raskazać pra siabie.

«Heta była afihiennaja, niejmaviernaja historyja»

«NN»: Kali vam patrebna była apieracyja, biełarusy litaralna za dva dni sabrali nieabchodnuju sumu na jaje. Jak vy ciapier heta ŭsprymajecie?

DH: Słuchajcie, heta ŭvohule afihiennaja, niejmaviernaja historyja. Ja dobra pamiataju, što spačatku ŭ mianie byŭ vielmi mocny ŭnutrany sabataž, kab uvohule zapuskać hety zbor.

Ja čakaŭ adkazu ad adnoj mižnarodnaj arhanizacyi, jakaja instytucyjna padtrymlivaje aktyvistaŭ. Dumaŭ, što jany zmohuć dapamahčy, i mnie nie daviadziecca źviartacca da ludziej. Ale jany nie zmahli, i ja razumieŭ, što zbor rabić usio ž daviadziecca — prosta doŭha nie moh siabie na heta naładzić.

U hetaj historyi dla mianie zastałosia vielmi šmat drobnych, ale važnych epizodaŭ — pra toje, jak u ciažki momant ciabie padtrymlivaje tvajo koła. Naprykład, adna maja siabroŭka litaralna kožnyja niekalki dzion prychodziła i «jeła mnie pleš»: «Danik, ty zapoŭniŭ zajaŭku na dapamohu ci nie?». Takim čynam jana mianie padtrymlivała, bo bačyła, što ja mahu tarmazić.

Ja vielmi ŭdziačny «Našaj Nivie» i «Bajsoł» za toje, što jany ŭklučylisia, zrabili hety zbor i pra heta raspaviali.

I kali ŭsio heta zdaryłasia za dva dni — heta, kaniešnie, było «vaŭ». Tam stolki historyj…

Naprykład, moj siabar, vieteran ukrainskaj vajny, potym raskazvaŭ, što litaralna «teraryzavaŭ» «Bajsoł», kab jany zrabili aŭkcyjon ź jaho bajavych uznaharod i kab hrošy pajšli na moj zbor. Ale jon prosta nie paśpieŭ — ludzi ŭžo ŭsio sabrali.

U tyja dva dni ŭsia maja stužka była pra mianie — repościli ŭsie. Navat ludzi, ź jakimi my byli nie nadta blizka znajomyja.

I jašče była vielmi mocnaja historyja. Uvohule maja ankałohija pačałasia z taho, što ŭ škole mianie ŭdaryŭ adnakłaśnik. I ciapier, praz stolki hadoŭ jon niedzie znajšoŭ maju «cielehu» i napisaŭ: «Pryviet, heta ja. Ja nie viedaŭ, što tak zdaryłasia». I paprasiŭ prabačeńnia.

Dla mianie heta byŭ vielmi mocny, mužny ŭčynak. Ja ž nidzie nie nazyvaŭ ni jaho imia, ni proźvišča — jon moh prosta ničoha nie rabić. Ale jon znajšoŭ mianie i napisaŭ.

I ŭ niejki momant ty razumieješ, što hetaja historyja nie tolki pra hrošy. Nie tolki pra toje, što biełarusy tałakoj sabrali patrebnuju sumu. Heta pra ludziej.

Bo niemateryjalna dapamahać vielmi składana — časta prosta nie razumieješ, jak heta zrabić. I toje, što ludzi ŭsio ž znachodzili sposaby — pisali, padtrymlivali, rabili takija ŭčynki — heta, kaniešnie, supierkłasnaja historyja.

Pavialičyć

«Mnie patrebny sabaka»

«NN»: A čym vy ciapier žyviacie, akramia pracy? Što vas cikavić?

DH: Ja, u pryncypie, prosta žyvu žyćcio. Jość praca z Paŭłam, jość moj kamiercyjny prajekt. Mnie vielmi cikavaja IT-śfiera, ja chaču ŭ joj raźvivacca.

Z takich prostych, čałaviečych rečaŭ — dumaju pra toje, kab zavieści sabaku. Vielmi lublu sabak.

Pra kamiercyjny prajekt ja pakul nie hatovy havaryć — ź mierkavańniaŭ biaśpieki. Navat kali ty nie ŭ Biełarusi, nie varta ciešyć siabie iluzijami, što my ŭsie tut całkam u biaśpiecy.

«NN»: Ci budujecie vy płany na budučyniu? 

DH: Moj płan davoli prosty: navučycca bałansavać pamiž roznymi častkami žyćcia. Jość humanitarna-palityčnaja dziejnaść — ja ŭvohule bolš usprymaju siabie jak hramadskaha aktyvista — i jość kamiercyjny bok. I ja chaču navučycca spałučać heta tak, kab u žyćci było miesca dla ŭsiaho.

Žyć žyćcio, zaŭvažać dobryja momanty, bolš kancentravacca na pazityvie. Adčuvać, što adbyvajecca vakoł — ludziej, padziei, samu žyćciovuju tkaninu.

Nu i tak, sabaka — heta asobnaja historyja. U niejkim sensie heta majo maleńkaje pamiašańnie. Mnie prosta patrebny sabaka.

«Chaču, kab padtrymka i mahčymaści stali normaj»

«NN»: Što b vy skazali ludziam, jakija daviedalisia pra svoj ankałahičny dyjahnaz?

DH: Heta sapraŭdy vielmi składanaje pytańnie. I, napeŭna, tut niama niejkich univiersalnych paradaŭ.

Pieršaje — važna navučycca razumieć siabie, kab być bolš ustojlivym. I kali ŭžo havorka pra ankałohiju, to — nie pužacca. Jość takoje adčuvańnie, što ankałohija — heta adrazu śmierć. Heta moža być tak, ale heta nie harantyvana. Miedycynskija pratakoły pastajanna źmianiajucca, šmat što siońnia lečycca. Tamu vielmi važna nie stavić na sabie kryž.

Druhoje — ankałohija nie zaŭsiody nastolki darahaja, jak my pryvykli dumać. Jość roznyja varyjanty, i časam jany bolš dastupnyja, čym zdajecca.

Treciaje — kali vy znachodziciesia pa-za miežami Biełarusi, šukajcie mahčymaści, razmaŭlajcie ź ludźmi, nie saromiejciesia kazać pra svaju situacyju. Čym bolš ludziej buduć viedać, tym bolšaja vierahodnaść, što znojdziecca niejkaje efiektyŭnaje rašeńnie.

I važna stavicca da ŭsiaho krytyčna: ja, naprykład, daviaraju tolki dokaznaj miedycynie.

Treba hladzieć, što źjaŭlajecca novaha, razhladać mahčymaści kansultacyj i lačeńnia ŭ inšych krainach. Heta časta praściej, čym zdajecca. Zaraz u bolšaści klinik jość sajty, i navat bieź viedańnia movy možna kamunikavać — z dapamohaj štučnaha intelektu, pierakładčykaŭ. Ja, naprykład, tak i rabiŭ sa svajoj niamieckaj klinikaj.

I, napeŭna, samaje hałoŭnaje — znachodzić sposaby padtrymlivać siabie i nie hublacca. I nie bajacca žyć paśla hetaha.

«NN»: Vy skazali šukać mahčymaści pa-za miežami Biełarusi. A jak unutry krainy? 

DH: U Biełarusi miedycyna, na žal, časta pracuje nie dziakujučy, a nasupierak. Jana ŭ cełym niebłahaja, ale jość składanaści z tym, jak budujecca kamunikacyja, jak ludzi pavodziać siabie, jak jany emacyjna ŭklučajucca ŭ praces.

U Hiermanii, naprykład, mnie davali śpiecyjalny materyjał, kab nie było baluča adklejvać płastyry. I ja na heta hladzieŭ prosta z šyroka raskrytymi vačami.

Vielmi chočacca vieryć, što i ŭ Biełarusi takija rečy stanuć normaj. I ŭvohule — što ŭ našym hramadstvie normaj stanuć i padtrymka, i mahčymaści.

• 26
• 0
• 1
• 2
• 0
• 2
• 0
• 7