Журналістка Кацярына Сінюк: Ужо ў 9-м класе была такая энергія — пазмагацца з несправядлівасцю
«Мяне выклікаў дэкан і сказаў: «Ты — памылка прыроды».
Як паслухмяны дзіцёнак, які ўсім цікавіцца, робіцца гучнай выбітнай маладой журналісткай, на якую крыўдзяцца міністры і жонкі амапаўцаў. Новы герой серыі Generation.by «Кім я стану, калі вырасту» пра першую генерацыю, што падрастае ў незалежнай Беларусі — Кацярына Сінюк з Tut.by, якая сваімі артыкуламі стварае характар буйнейшаму сайту краіны.
Пайшла да скінхэдаў
У школьны час напісала ў газеце «Брестский курьер» першую сваю значную публікацыю, якая апынулася на развароце. У нас у школе скінхеды збілі хлопца. У яго былі красоўкі з яркімі матузкамі, і з-за гэта яго збілі. У працэсе казалі, маўляў, ты рэпер, ты казёл. У іншым раёне таксама збілі хлопца. І я сустракалася з ягонай мамай, пайшла да скінхэдаў, быццам бы хачу да іх далучыцца.
Потым ужо як журналістка пайшла да антыфашыстаў і выслухала іх бок. Яшчэ патэлефанавала праваахоўнікам, якія агулам казалі, што няма такой праблемы, выслухала пацярпелых і выдала гэта ўсё на цэлы разварот.
Тады я ўжо перайшла ў журналісцкі клас ліцэя і там пачаўся такі шухер, маўляў, ой, як гэта ты зрабіла.
У мяне сусед быў скінхэдам і яны амаль адразу прасяклі, хто я і што я.
І вось калі публікацыя выйшла, я ішла пасля школы, сустрэла іх, і мой сусед такі кажа: «Не пазнаяце, гэта ж яна хацела да нас далучыцца!» І яны мяне акружылі, маўляў, мы цябе зараз на турнікет павесім за твае кучаравінкі, ледзь не збілі. Але сусед, ён жа на мяне паказаў, але і абараніў.
Пасля пагражалі яшчэ. Было страшна, але калі я размаўляла з маці збітага хлопца, калі яна плакала, бо яго ледзь не забілі, я зразумела, што гэта такі моцны боль для яе, што гэта так несправядліва і што з гэтым трэба нешта рабіць.
Цалкам матэрыял чытайце па гэтай спасылцы
Каментары