Я люблю вас —
злых і пакрыўджаных,
непрыгожых,
стомленых працай,
пагарджаных і зненавіджаных,
з невясёлай ды важкай рацыяй.
Несучасных люблю,
песімістаў,
хутаранаў у вялікім горадзе,
рэтраградаў і нонканфармістаў —
усіх, хто стыне на гэтым холадзе.
Усіх, хто стыне,
у далоні хукае,
не чакае ад долі лепшага,
хто пільнуе, калі пагрукае
нехта ў дзверы
ці нешта ў сэрца.
Тых люблю,
хто заўжды на варце,
тых, каго і смерць не падмане,
хто разгледзіць на кожнай карце
рысы краю, што чэзне ў тумане…
Чытайце таксама:
Усевалад Сцебурака. Навагодні верш з нізкі «Незнаёмаму земляку»
Усевалад Сцебурака. Мы цяпер пішам міма шуфляды. Верш
Усевалад Сцебурака. Беларуса не спалохаць смерцю. Верш
Усевалад Сцебурака. Незнаёмаму земляку. Верш
Цяпер чытаюць
Агентка Кардаш выкарыстоўвала сэкс, каб збіраць інфармацыю пра каліноўцаў і завербаваць украінскага камандзіра. А куратару КДБ пісала пра яго: «Мой лох»

Каментары
гэта цудоўна. ну
а я думала, што ўжо не люблю вершы
як вось яно