ДТЗ на вуліцы Старынаўскай у Мінску адбылося 28 сакавіка. У ім удзельнічалі кіроўца аўтамабіля Haval, які выязджаў з парковачнай пляцоўкі, і веласіпедыст, што рухаўся па ходніках і перасякаў менавіта той выезд. Першапачатковыя звесткі гаварылі не на карысць аўтамабіліста, аднак развязка аказалася нечаканай, піша Onliner.by.
Нагадаем, якім было першапачатковае паведамленне ДАІ Мінска: «Паводле папярэдняй інфармацыі, каля 10:50 44-гадовы кіроўца аўтамабіля Haval, рухаючыся па прылеглай тэрыторыі будынка №51 па вуліцы Нікіфарава, пры выездзе на вуліцу Старынаўскую не даў перавагу і здзейсніў наезд на веласіпедыста, які перасякаў праезную частку па нерэгуляваным пешаходным пераходзе. Пасля агляду брыгадай хуткай медыцынскай дапамогі веласіпедыст быў адпушчаны дадому».
Гэты выпадак журналісты разбіралі разам з Юрыем Красновым, выкладчыкам і інструктарам па ваджэнні. Пытанні тады ўзніклі да абодвух удзельнікаў здарэння.
А нядаўна з карэспандэнтам Onlíner звязаўся чытач, які сцвярджае, што знаходзіўся за рулём Haval у момант гэтага ДТЗ. Паводле яго слоў, у выніку праверкі ДАІ прызнала яго невінаватым у ДТЗ, выдала адпаведную даведку, а адміністрацыйны матэрыял завялі на веласіпедыста.
— Быў апублікаваны запіс толькі з адной відэакамеры, а была і іншая. І вось на другім відэа добра бачна, што веласіпедыст ехаў хутка. А там выезд з паркоўкі крамы, і ў той момант, калі я паварочваў, там быў прыпаркаваны аўтамабіль, які закрываў агляд. Але ў мяне ў полі зроку быў пешаходны пераход і кавалак тратуара: я паглядзеў направа — нікога, паглядзеў налева — таксама нікога. Паварочваю зноў — і там ужо гэты веласіпедыст. У той момант я ўжо фактычна знаходзіўся на пераходзе, адразу ж затармазіў, — расказаў суразмоўца.
Паводле яго слоў, ад удара ў аўтамабіля адскочыў бампер, засталіся драпіны на ЛКП. Паколькі вадзіцеля прызналі невінаватым, ён мае права разлічваць на кампенсацыю шкоды.
— Страхоўка не будзе мне нічога выплочваць, таму я збіраюся паехаць да веласіпедыста і прапанаваць яму выбраць любую дыягнастычную станцыю для ацэнкі шкоды. І па выніках гэтай ацэнкі буду патрабаваць кампенсацыю, калі спатрэбіцца, у судовым парадку, — дадаў чытач.
Цяпер чытаюць
«У мяне на стале пяць гадоў ляжала папера з перадачай права апекі над сынам». Вольга Севярынец — пра гады страху, антыдэпрэсанты і надзею7
Каментары