Dzień desantnika

Pavał Kaściukievič. Apaviadańnie.

1.Soniečnaje pryćmieńnie

Jany źlatajucca ź niedasiažnych vyšyniaŭ, z tych ślapučych uzvyššaŭ, jakich navat nie siahajuć arły i śniahi. Mama, mama, hladzi, jany latuć, asłaniajučy sonca na 10, 20, 30 pracentaŭ! Niećviarozymi aniołami mknuć da nas, niespaścihalnyja, jak prybambasy Betmena, i, pryziamliŭšysia na pakrytyja kieraminaŭskaj plitkaj hanki našych damarosłych supermarkietaŭ, dziraviać hrešnaje pavietra haradoŭ piaćciu niabiesnymi zykami: Sła-Va-Ve-De-Ve! Ich nie było tut cełuju viečnaść, adzin ziamny hod, jany šmat čaho nia viedajuć pra nas, pra ŭtomnuju zimu i inflacyju. Jany, nietutejšyja, pa-raniejšamu pieściać abłudnuju nadzieju, što ziamnyja dočki buduć bicca hałavoj u histerycy i rvać vałasy na hałovach, jak tolki źmieciać vuzkuju pałosku biruzovaha beretu. Jany jašče ŭ vočy nia bačyli novaha dyzajnu butelki «Alivaryja-Ajs». Tamu i kupili piać skryniaŭ. Nietryvała stupajuć nieakrepłymi aniolskimi nahami pa ziamli. Zrenkami błakitnaha — až vylivajecca! — koleru zazirajuć minakam u vočy sa śpiny. Trochi śmiešnyja. Spažyvajuć harełku jak vadu, a piva jak pavietra. Chistkaj chieŭraj łoviać zamiest taksoŭki aŭtobus. Staviać akardeonnyja akordy na hitarnym hryfie. Pierakananyja na ŭsie sto, što čałaviek — najlepšy siabar desantnika.

Dzień Vedeve — śviata siamiejnaje, tamu ŭ hety dzień treba siadzieć doma i nikudy nie vychodzić. A nočču, budź łaskavy, pastaŭ śviečku i litrovy słoik «joršyka» na padvakońnie. Heta dla zabłukałych beretaŭ. I nia važna, što ŭ ciabie siomy pavierch. Stropy ŭ ich doŭhija — daciahnucca.

A ty słužyŭ u vojsku? I ŭ nas usio niejak nie vychodziła — znaješ, siamja, sauna pa piatnicach, aŭstryjskija partnery, prablemy na firmie i pad ułasnaj čarapnoj karobkaj. U našaj klasie ź 15 zdaraviłaŭ adsłužyŭ tolki adzin. Chacia nie ŭ desantury.

2.Adnaklaśnik

Pierastreć na vulicy adnaklaśnika i pačuŭšy pra jaho žyćcio, pierakanacca, što nia taki ŭžo kiepski dla ciabie raskład na hetym śviecie. Teoryja adnosnaści ŭ dziejańni. Paśla pieršaj radaści, kali ŭsio jašče ciešyśsia, što ŭ ciabie pa-raniejšamu zastalisia siakija-takija šancy padmiać usio pad siabie, pačynaješ źviartać uvahu i na samoha adnaklaśnika. Źmiačaješ, što razam ź jaho takimi čužymi niaŭdačami i złybiedami, i ŭsio astatniaje jaho žyćcio taksama inšaje, nia tak jak u ciabie. Nia tak i nia tak, a voś hetak. I paralelna z tryjumfalna viernutymi ŭ hałavu dumkami parvać hety śviet na andrejeŭski ściah, na dušu nahortvajecca jakiś niaŭciamny splin. Pozirkam abhryzaješ surazmoŭcu i tabie trošački chočacca jahonaha, narmalnaha: pasłužyć u vojsku, spuścicca ŭ salihorskuju šachtu, pasłuchać apošni unplugged «Słavianskaha bazaru». Kab stać jak usie, spadziejučysia, što tak, ty, moža być, pazbudzieśsia hetaha pačućcia, kali časam zdajecca, što tvaje mazhi raskidała pa ŭsioj Halaktycy.

Moj adnaklaśnik, Słava Vedeve.

3.Antanina, ja tvoj mužčyna

I da taho ž, hetyja ichnyja cialniaški. Niajnačaj vyšejšaja, niečałaviečaja, fantazija prydumała ich. U biespraśvietnaj imhle koleru chaki i siarod plamistaha chaosu stylu «military», peŭna, viarchoŭnaje vedevešnaje božyšča vypradukavała, vyłamaŭšy z ułasnaha kalena, hetaje błakitna-biełaje čarhavańnie, promniki śviatła ŭ ciomnym carstvie.

Božyšča było abkuranaje, źjedliva skaža maładoje kryło. Moža być. Chacia dumaju, niešta-niejkaje ŭsio ž jość u hetym dni. Štości ad mocy i niemačy brazylskaha karnavału-adnadzionki. Štości ad biesšabašnaj pahulanki kazakoŭ u «zaparožcy». Štości ad kolišniaha niespadziavanaha pryjezdu šatlandzkich futbolnych zaŭziataraŭ u Miensk. I jašče troški — ad zbornaj Charvatyi.

Zbornaj Charvatyi? Nu, hetaja ichniaja admietnaja klatčastaja forma. Kali Charvatyja atrymała niezaležnaść, na kirmašy barvaŭ astatnija krainy zbolšaha razabrali ŭsie kalarovyja kambinacyi. Da taho ž, charvatam dziady padkinuli ŭ spadčynu čyrvona-bieły-sini ściah. Banalnuju palitru, jakuju prysabiečyŭ amal uvieś słavianski śviet z prymknułymi da jaho francuzami i halandcami. I tady kamuści z charvackich dyzajneraŭ pryjšoŭ da hałavy niestandartny chod kaniom: forma ŭ čyrvonyja i biełyja kletki. I značyć, zvonić mnie niejak letnim dziańkom adna Antanina: «Paša, pryjaždžaj — u mianie znoŭ prablemy ŭ asabistym žyćci, treba paraicca, luboŭnaja dylema: futbalist abo taksist. I abodva charošyja chłopcy». I ja mčusia da Antaniny. Pieršaj spravaj ździraju svaju hłupuju kašulu, što zaminaje i chavaje maju futbolnuju maječku ŭ kletku i potym, jak śled prademanstravaŭšy svaje nacielnyja šašački, kryču na ŭsie zastaŭki: «Antanina! Nie jany, a ja, ja — tvoj mužčyna! Dva ŭ adnym, nie — try ŭ adnym. Ty navat možaš raźličvać na mianie, navat kali tabie raptam udumajecca ŭzbujnić hety tvoj luboŭny, futbolna-taksiscki, trochkutnik jašče i šachmatystam».

Pakryŭdziłasia Antanina. Tak, ja nie lublu, kali mianie, mužčynu, pierarablajuć na žančynu z pravam daradčaha hołasu.

Darečy, jašče adna data pralacieła nad nami, jak fanera nad Paryžam — Dzień šachmataŭ, 20 lipienia! Nastupny hod abaviazkova śviatkujcie, i tak, kab čerci vyli. Ujaŭlaju ordy kryvažernych ludziej u prytalenym harnitury i klatčastym, ala kłoun Papoŭ, kapielušy, jakija čepiacca na vulicy da žalu hodnych chłopčykaŭ u cielnikach: «Čamu, je-dva-t-tvaju-je-čatyry, biez akularaŭ?», «Čamu cielnik nia ŭ kletačku?»

4.Nosik vyšej!

Leta chutka skončycca. Heta navukova dakazany fakt. I jak leta — maleńkaje žyćcio, dyk u vieraśni nas čakajuć maleńkaja śmierć i maleńki strašny sud. Nie schavacca. I Dzień desantnika, jaki vypadkova (nievypadkova?!) supadaje z dniom hrymotnaha Illi-praroka — pieršaja łastaŭka. Žnivień — heta słuchać u aŭtobusie, jak napaleonaŭskija plany pra tryjumfalnyja zachop tureckaha bieraha pakrysie źjaždžajuć na starečaje burkatańnie, što ad čałavieka ŭ hetym śviecie ničoha nie zaležyć, a pahatoŭ — vykanańnie jaho planaŭ na leta, i što ŭsie my, pa sutnaści, na dałoniach u Ivana Kupały, hetaha zmročnaha letniaha bažka, jaki try miesiacy navylot prymušaje nas palić čornyja šyny niedaroblenych za zimu spraŭ dy skakać praz vohniščy skoraźviałych ramanaŭ, paśla čaho my robimsia pjanyja i durnyja, i zabyvajemsia pra samaje elementarnaje, pra Krym.

Klasyka žanru. Leta, mikrarajon, dzie prevaluje druhoje pakaleńnie «siena na asfalcie» (takoje možna skazać pra ŭsie mienskija mikrarajony). La hastranomu idzie nievysokańkaja, intelihientna apranutaja babulka, jakaja krychu tak vybivajecca z ahulnaj mody. Raptam čujecca trochi źvieravaty kryk: «Nosik vyšej! Nosik, jo......., vyšej!» Nos kabiety mižvoli ŭzdymajecca. Ale hołas nie zadavoliŭsia i hnie svajo: «Jašče vyšej!» Babčyn nos biazvolna lezie ŭharu. Ale na trecim vykryku ŭžo schamianułasia: «Što ž heta ja?», apuściła hołaŭ i azirajecca. Na łužku pierad hastranomam mužčyna kosić travu kasoj. A na hanku mahazinu zhurtavałasia hramada, jakaja sočyć za ruchami kasca i dzie treba papraŭlaje jaho słovam. Hetym letam ludziam jość što skazać.

Tak što, chapajcie, chapajcie vysałaplenym jazykom hetyja letnija perliny. Bo nieŭzabavie, praź jaki miesiac, śviet skurčycca da nievialičkaj ambrazury, praź jakuju my budziem atrymlivać tolki kanverty ad pracadaŭcy i radaści skupyja telehramy — ad žyćcia, a ŭzamien smalić uzachlob pa psychičnaj atacy biełych.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0