Na radzimie Łukašenki adznačyli Kupalle: «Niachaj maja małaja radzima budzie vašaj małoj radzimaj»
Śviata «Kupalle» («Aleksandryja źbiraje siabroŭ») za 10 hadoŭ svajho isnavańnia stała jarkim simvałam bratniaj družby narodaŭ Biełarusi, Rasii i Ukrainy. Pra heta Alaksandr Łukašenka zajaviŭ 6 lipienia na śviacie ŭ Aleksandryi, pieradaje jaho pres-słužba.
«Mnohija z vas pamiatajuć, jakim byŭ pieršy forum «Aleksandryja źbiraje siabroŭ» u 2010 hodzie. Maleńki i ścipły, zusim jak hetaja ziamla. Ale ŭžo tady niezvyčajny ŭ svajoj samabytnaści. I, jak pakazaŭ čas, pierśpiektyŭny. Fiestyval chutka pieraros status rehijanalnaha», — kanstatavaŭ kiraŭnik dziaržavy.
«Absalutna pierakanany: takaja niezvyčajnaja cikavaść tłumačycca tym, što na hetaj haścinnaj ziamli asabliva prajaŭlajecca fienomien siły pryciahnieńnia małoj radzimy i ŭschodniesłavianskaha svajactva, — skazaŭ Alaksandr Łukašenka. — Try nacyi pieraplecieny histaryčnymi, rodnasnymi, duchoŭnymi karaniami, jak try mahutnyja duby na bierazie paŭnavodnaha i ščodraha Dniapra. Vytoki hetaj vialikaj raki pačynajucca tam, u Rasii, zatym jana niasie svaje vody pa Biełarusi i zaviaršaje šlach u brackaj Ukrainie. Niby kryvianosnaj sistemaj źviazvaje nas mocnym vuzami dobrasusiedstva, davieru i adkrytaści. Heta dadzienaje nam zvyš adzinstva zdoleli zachavać narody».
Łukašenka adznačyŭ, što, kali pryjazdžaje ŭ Aleksandryju, svaju małuju radzimu, jon maje admysłovyja pačućci. «Pačućcio nadzvyčajnaha chvalavańnia. Kali ty dasiahaješ peŭnych vyšyń, prabačcie za niaścipłaść, stanovišsia viadomym čałaviekam, tady pryjazdžać dadomu, dzie ty naradziŭsia i vyras, i sustrakacca sam-nasam ź ludźmi, jakija viedajuć ciabie lepš, čym chto-niebudź u śviecie, zaŭsiody nie prosta chvalujuča — heta strašna chvalujuča «, — pryznaŭsia kiraŭnik dziaržavy.
Alaksandr Łukašenka źviarnuŭ uvahu, što dla mnohich maładych ludziej, jakija naradzilisia ŭ vialikich haradach, naprykład u Minsku, paniaćcie małoj radzimy nie napoŭniena takim sensam, jak dla ludziej, jakija vyraśli ŭ małych nasielenych punktach. «Voś chaj maja małaja radzima budzie vašaj małoj radzimaj», — prapanavaŭ kiraŭnik dziaržavy i zaprasiŭ usich pryjazdžać na śviata ŭ Aleksandryju.
«Heta samabytnaje śviata dapamahaje nam… zachavać nacyjanalnuju identyčnaść, tradycyi, kulturu, a značyć — i svaju rodnuju ziamlu», — padkreśliŭ jon.
«My razam stvarajem našu Biełaruś dla žyćcia, — skazaŭ Łukašenka. — I niadziŭna, što mnohija turysty adznačajuć nie tolki pryhažość i čyściniu Biełarusi, ale navat znachodziać tut niešta svajo. Toje, što nahadvaje im darahija sercu rodnyja miaściny».
Raniej ludzi vieryli, što, adśviatkavaŭšy razam čaroŭnuju kupalskuju noč, jany pazbaviacca ad roznych bied i sustrenuć ranicu abnoŭlenymi, u miry i zhodzie, a tamu, chto znojdzie «paparać-kvietku», adkryjucca ŭsie skarby ziamli. «My ž tut z čystym sercam prapanujem kožnamu hościu svaje samyja kaštoŭnyja skarby — kulturnyja, duchoŭnyja, ramiesnyja i kulinarnyja. I dapaŭniajem ich znakamitaj biełaruskaj haścinnaściu, jakoj nidzie ŭ śviecie nie znojdzieš. Ja heta kažu nie tamu, što ja tut i heta maja małaja radzima. Ja naviedaŭ usie kutki śvietu za hetyja hady, i niama bolš haścinnaha naroda, jak biełarusy. Heta naš brend, naša asablivaść, — padkreśliŭ Alaksandr Łukašenka. — Pierakanany: našy sustrečy pavinny praciahvacca!»
«A 4‑j hadzinie nočy my zrazumieli, što sierviery prosta vyčyščanyja». Jarasłaŭ Ivaniuk raskazaŭ padrabiaznaści pra ataku na anłajn-biblijateku «Kamunikat»99
Kamientary