Ukrainski bajec dva tydni prasiedzieŭ u rasijskim blindažy z voraham. I ŭhavaryŭ jaho samoha zdacca ŭ pałon — ukrainski

Vadzim Letunoŭ na froncie z samaha pačatku rasijskaj ahresii ŭ lutym 2022 hoda. Jon słužyŭ va ŭzvodzie SPA i prymaŭ udzieł u vyzvaleńni Chiersona. U lutym hetaha hoda pazicyi 118‑j bryhady, na jakich znachodziŭsia 34‑hadovy siaržant, trapili pad masavany abstreł. Jon ciahnuŭsia pa šeść-siem hadzin kožny dzień. Rasijanie bili pa blindažy, dzie jon chavaŭsia, dronami-kamikadze i minamiotami. Paśla kožnaha ŭdaru Letunoŭ i jašče adzin ukrainski sałdat, Saša, łatali paškodžańni, tušyli ahoń butelkami z mačoj i zapichvali na miesca miaški z hlinaj.

U kancy lutaha rasijanie pačali vykarystoŭvać novuju taktyku: drony skidvali supraćtankavyja miny. Adna ź ich vybuchnuła kala ŭvachodu ŭ schovišča, kantuziŭšy abodvuch. Praź niekatory čas jašče adna mina ŭpała prosta na blindaž i razburyła jaho. U vyniku vybuchu Sašu adarvała nohi, i jon chutka pamior. Letunoŭ zrazumieŭ, što nastupny ŭdar zabje i jaho, tamu vyrašyŭ uciakać.

Na adrenalinie, zastajučysia ŭ adnych škarpetkach, Letunoŭ pabieh u bok, dzie, jak dumaŭ, znachodziacca ŭkrainskija pazicyi. Nieŭzabavie jon ubačyŭ umacavańnie ŭ lesie i nakryty koŭdraj uvachod.

«Ja pačaŭ kryčać. Dumaŭ, što ŭnutry našy chłopcy. Potym pačuŭ šorhat. Zajšoŭ u blindaž i ŭbačyŭ dziadźku ŭ formie, jaki celiŭsia ŭ mianie z aŭtamata, — raspaviadaje jon. — Ja skazaŭ jamu, što ja z takoj i takoj bryhady, što nas razbambili. Dziadźka kaža: «Zachodź». Nu, ja zajšoŭ. I tut ja pačuŭ jaho akcent. Jon byŭ rasijaninam. Ja spytaŭ: «Vy ž nie naš, praŭda? Kali łaska, nie zabivajcie mianie».

Dva tydni suisnavańnia

Tak pačałasia siurrealistyčnaja i dziŭnaja historyja vyžyvańnia, jakaja doŭžyłasia dva tydni ŭ padziemnym schoviščy. Ukrainski i rasijski sałdaty — što zdarajecca vielmi redka ŭ hetaj vajnie — apynulisia razam i byli vymušanyja suisnavać.

Rasijski sałdat, jakoha zvali Mikita, nie zastreliŭ Letunova. Jon zahadaŭ jamu zajści ŭ vuzkaje padziemnaje pamiaškańnie i skazaŭ, što nie budzie stralać, bo toj biez zbroi. Rasijanin pakazaŭ samarobny kryž z nadpisam «Spasi i sochrani». Spačatku Mikita abiacaŭ adpuścić pałonnaha ranicaj, ale nie zrabiŭ hetaha. Sam Letunoŭ zhadvaje, što kožnuju chvilinu čakaŭ, što jaho mohuć zabić.

Jak raskazvaje Vadzim, jon zrazumieŭ, što jaho adziny šaniec na vyžyvańnie — heta psichałahična ŭpłyvać na svajho turemščyka. Jašče ŭ junactvie jon cikaviŭsia psichałohijaj, i heta dapamahło jamu acanić situacyju. Jon vyśvietliŭ, što Mikita — narkaman i drobny złačynca, jakoha vypuścili z turmy, kab jon vajavaŭ. Toj užo ŭciakaŭ z frontu, byŭ złoŭleny i viarnuty nazad. Jaho kamandziram byŭ čačeniec, jaki addavaŭ zahady pa racyi.

Mikita zahadaŭ Letunovu raspranucca i pieratros jaho adzieńnie i remień u nadziei znajści narkotyki, vieračy kramloŭskaj prapahandzie, što ŭkrainskija vajskoŭcy — heta «narkamany», abstalavanyja sakretnymi GPS-majačkami. Na ścienach blindaža byli rasklejenyja listy ad rasijskich školnikaŭ. Usie jany byli adnolkavymi.

Sam ža rasijanin znachodziŭsia ŭ ciažkim stanie: miorz, haładaŭ i byŭ adzin. Raz na dzień dron skidvaŭ 250 hramaŭ pajka: pakiet kašy, džem i maleńkuju butelku vady.

Psichičny stan Mikity byŭ niestabilny: u jaho zdaralisia prystupy ahresii. Jak zhadvaje Letunoŭ, rasijanin moh raptam nastavić aŭtamat na jaho i pahražać zabojstvam, ale praź imhnieńnie supakojvaŭsia i źmianiaŭ rašeńnie. Hetaja niepradkazalnaść rabiła situacyju jašče bolš niebiaśpiečnaj.

Pa słovach Vadzima, kab vyklikać davier u praciŭnika, jon vyrašyŭ prykinucca prastačkom.

«Ja bačyŭ, što Mikita byŭ trochi tupavaty, ale prykidvaŭsia, što sam jašče durniejšy. Ja moh by ŭciačy, ale nie zrabiŭ hetaha, kab jon bolš mnie daviaraŭ», — kaža jon.

Z časam stan Vadzima pahoršyŭsia: adzin palec na nazie pačaŭ admirać ad hanhreny. Jon navat prasiŭ Mikitu vyvieści jaho i zastrelić, kab jaho cieła ŭbačyli i viarnuli siamji. Ale toj admoviŭsia, bo bajaŭsia vychodzić z ukryćcia.

Tym časam u 118‑j bryhadzie byli ŭpeŭnienyja, što Letunoŭ zahinuŭ. Kamandzir paviedamiŭ maci, što ź vierahodnaściu 95% syn nie vierniecca, i jana straciła prytomnaść. Adnak žonka bajca, Alesia, praciahvała vieryć, što jon žyvy, i pisała jamu paviedamleńni ŭ telehramie. U ich jość piacihadovy syn.

U schoviščy Mikita davaŭ pałonnamu minimum ježy — kavałačak šakaładu i kryšku vady. Sam jon skardziŭsia na ŭmovy: niedachop ježy, nieabchodnaść źbirać daždžavuju vadu i navat pić maču.

«Adnojčy ranicaj jon skazaŭ mnie: «Moža, mnie zdacca tabie ŭ pałon?» — raspaviadaje Letunoŭ. — Ja adkazaŭ: «Nie treba». Ale dadaŭ, što ŭmovy dobryja: trochrazovaje charčavańnie, cyharety, Ženieŭskaja kanviencyja». Hetaja razmova, pa słovach ukrainca, paŭtarałasia piać razoŭ.

Vyratavańnie

Adnojčy ŭ ich skončyłasia vada, i rasijanin vyrašyŭ schadzić za joj, spasłaŭšysia na toje, što viedaje adno miesca.

«My vyjšli ŭ tuman i pačuli huł drona nad hałavoj. Heta byŭ ukrainski dron. My paviesili šyldu kala dreva. Na joj byŭ moj pazyŭny — Kartman (z multsieryjała «South Park») — i numar bryhady. Ja ŭpaŭ na kaleni, pakazaŭ na znak i kryknuŭ, što ja ŭkrainiec», — raskazvaje Vadzim.

Ale jaho bryhada paličyła, što abodva — rasijanie, i nakiravała dron, kab ich źniščyć, ale jon raźbiŭsia. Druhi ŭdarny dron užo rychtavaŭsia da ataki, ale jaje spynili tolki paśla taho, jak kamandzir pravieryŭ akaŭnty Letunova ŭ sacyjalnych sietkach i zrazumieŭ, što źniasileny čałaviek — heta ich źnikły tavaryš.

Jak zhadvaje Vadzim, z dapamohaj drona im dastavili racyju, i jon zmoh patłumačyć situacyju.

«Ja raskazaŭ im pra Mikitu, i jany pačali zadavać pytańni. Ja sprabavaŭ aściarožna namiaknuć, što ŭ pałonie tut ja, a nie jon, i što majo žyćcio zaležyć ad jaho nastroju. My adrazu ž paprasili skinuć nam ježu i vadu», — raskazvaje bajec.

Kali im z dapamohaj drona dastavili čatyry pakiety z suchpajkom, Letunoŭ, spasłaŭšysia na niemahčymaść hłytać, admoviŭsia ad svajoj doli. «Ci była heta znoŭ manipulacyja? Tak. Jon kazaŭ mnie, što kali jon syty, dyk dobry», — tłumačyć Vadzim.

Paralelna rasijanie sprabavali vykarystać Mikitu. Dronam jany dastavili pastku — bierviano sa schavanym unutry traciłam. Svajmu bajcu jany zahadali pakłaści jaho ŭ lesie. Pa słovach Letunova, jon da apošniaha momantu nie byŭ upeŭnieny, ci zdasca Mikita, ci ŭzarvie ich abodvuch.

U adzin ź dzion u tumanie da ich padjechała ŭkrainskaja braniamašyna. Abodva mužčyny zaskočyli ŭnutr, Letunoŭ usio jašče byŭ biez botaŭ.

«Ja da apošniaha momantu nie vieryŭ, što vybierusia adtul», — kaža jon i tłumačyć, što raniej Mikita vykazvaŭ dumku, što moh by pasprabavać zachapić ukrainskuju mašynu i adahnać jaje na svaju bazu. U vyniku rasijanin pakorliva zdaŭsia i źniščyŭ svoj telefon.

Na bazie bryhady Letunova sustreli jak hieroja. Sam jon paprasiŭ kamandzira dobra abychodzicca z pałonnym, bo abiacaŭ jamu heta. Mikitu praz paru hadzin pieradali SBU, i, chutčej za ŭsio, jaho abmianiajuć na ŭkrainskich vajennapałonnych.

Sam Letunoŭ straciŭ palec na nazie i ciapier prachodzić reabilitacyju paśla ŭźjadnańnia ź siamjoj u Adesie. Jon kaža, što jamu nadzvyčaj pašancavała vyžyć:

«Heta cud. Adzin šaniec na miljon, jak mnie kažuć. Ja byŭ u pałonie. Ale ŭ vyniku vyjšła naadvarot: z pałonu ja vyjšaŭ užo z pałonnym. Takoje zdarajecca redka».

• 31
• 0
• 0
• 0
• 2
• 0
• 0
• 1