«Sała jak masła, takoha nidzie nie znajści». Jak siamja sa słuckaj vioski pieratvaryła chatniuju haspadarku ŭ brend
Dla hierojaŭ našumiełaha rolika ź vielizarnym šmatom sała ź vioski Ladna Słuckaha rajona važniej za ŭsio zasalić sała tak, kab jano rastavała ŭ rocie.
Ad virusnaha videa — da narodnaj lubovi
U biełaruskim siehmiencie internetu ich prasłaviŭ adzin rolik: kavałak sała pamieram mietr šeśćdziesiat na piaćdziasiat piać santymietraŭ. Adnak za hetaj karcinkaj chavajecca cełaja siamiejnaja historyja, jakaja pačałasia zadoŭha da źjaŭleńnia sacsietak.
Siamiejnaja sprava daŭžynioj u dziesiacihodździ
Kacia i Roma — tyja samyja vytvorcy sa Słucka, jakija pieratvaryli chatniuju haspadarku svaich baćkoŭ u paznavalny brend «Prochar Miasa». Ich siemji zajmajucca fiermierstvam užo bolš za sorak hadoŭ. Raniej trymali žyviołu dla siabie, potym pačali pradavać, a siońnia maładoje pakaleńnie ŭziało na siabie pierapracoŭku, piša «Minskaja praŭda»..
«My z Romam udvaich viadziom usiu śvinahadoŭčuju haspadarku: ad vyroščvańnia da raździełki. Dapamahajuć, viadoma, baćki, i jaho, i maje, brat i siastra maja taksama dapamahajuć. Heta ŭsio našaja ahulnaja siamiejnaja sprava», — raskazvaje Kacia.
Naturalny smak biez «sakretnych inhredyjentaŭ»
Asartymient siamiejnaha kancerna farmavaŭsia pad zapyty pakupnikoŭ. Jak uzhadvaje Kacia, kaliści ludziam było niajomka kuplać hatovuju kaŭbasu, jany addavali pieravahu tamu, kab krucić jaje samim. Ale čas źmianiŭsia, i na źmienu pryjšło žadańnie znajści toj samy «chatni smak».
«Ciapier užo i čas inšy. I va ŭsich, ja tak razumieju, šmat pracy i niama kali hetym zajmacca. Praściej kupić hatovuju pradukcyju, — tłumačyć jana. Tak u asartymiencie źjavilisia suchija kaŭbasy, salcisony, palandvica i, viadoma, sała. Inhredyjenty dla ich samyja prostyja: časnok i krop sa svajho aharoda, svaje śpiecyi.
«Nijakaha sakretu ŭ nas niama. Prosta ludzi nastolki advykli ad naturalnaha smaku, što dla ich sam hety smak i jość hałoŭny sakret našaj vytvorčaści», — kaža Kacia.
U Minsk za pakupnikami jany nie jeduć — zanadta daloka i šmat kankurentaŭ. Usia pradukcyja raschodzicca na Słuckim rynku abo prosta z padvorka.
Historyja, jakaja źmianiła padychod da prodažaŭ
Ale jość adna historyja, jakaja źmianiła ich padychod da prodažaŭ. Adnojčy pažyły mužčyna ź Viciebska, jaki sumavaŭ pa viaskovym dziacinstvie, paprasiŭ dasłać jamu sała poštaj. Kacia spačatku sumniavałasia, ale ŭsio ž spakavała samy lepšy kavałak.
«Ja ŭziała samy lepšy, samy pryhožy kavałak, jaki ŭ nas byŭ, nacierła jaho śpiecyjami, časnakom, zaharnuła ŭsio heta ŭ plonku, zapakavała ŭ skrynku i adasłała jamu pa pošcie. Jon, kali jaho atrymaŭ, pieratelefanavaŭ. Mnie až zdałosia, što jon tam ci nie płakaŭ ad hetaha sała. Skazaŭ: «Nu voś, sapraŭdy takoje sała jak masła, nidzie nie znajści». I sapraŭdy smak dziacinstva viaskovy, jak u babuli», — uzhadvaje Kacia.
Biez honki za rynkami i maštabami
Asablivaj razmovy zasłuhoŭvaje paraŭnańnie ich pradukcyi z suśvietnymi standartami. Niekatoryja błohiery ŭ svaich ahladach užo paśpieli pravieści paralel pamiž biełaruskaj palandvicaj i ispanskim chamonam. Kacia, majučy za plačyma dypłom inžyniera-technołaha miasapierapracoŭki, pryznajecca, što viedaje technałohiju vyrabu znakamitaha dalikatesu. Ale pakul na paradku dnia — pašyreńnie hieahrafii smakaŭ, a nie vytvorčych mahutnaściaŭ.
«Nie razarvacca, — tłumačyć jana. — Vielmi šmat pracy na vioscy: to pakasić, to pakarmić, to pierapracavać. Jość čas skrucić palandvicu, a voś salić chamon i čakać paŭhoda-hod, pakul jon saśpieje, — heta zusim inšaja historyja».
Ale i biez chamona ich pradukcyja ŭžo pierakročyła miežy.
«Naša pradukcyja ŭžo była navat tam, dzie nas nie było. I ŭ Jehipiet vazili, i ŭ Turcyju vazili, choć tam, darečy, i śvininu nie jaduć. Ale jość takija, chto pierajechaŭ, dapuścim, u Turcyju, našy biełarusy ci ruskija tam atabarylisia, i biaruć dy tudy viazuć», — z honaram zaŭvažaje Kacia.
Śviaty zamiest rekłamy
Taki padychod — uvaha da kožnaha čałavieka — staŭ vizitoŭkaj siamji. Jany nie najmajuć rekłamnyja ahienctvy, a ładziać śviaty dla dušy. Minułaj zimoj na Słuckim rynku jany arhanizavali sapraŭdnuju ranišniuju imprezu: Dzied Maroz, Śniahurka, dehustacyja, pieśni i tancy. Sabrałasia bolš za tryccać čałaviek — pastajannych klijentaŭ, dla jakich pachod na rynak staŭ sapraŭdnaj padziejaj.
«Ja kažu: «Nu padaryć jakuju-niebudź pałačku kaŭbaski, zrabić niejki konkurs, rozyhryš. Zatoje my kłasna praviadziem čas». Sabrałasia bolš za tryccać čałaviek. My i śpiavali, i tancavali, i hulali, i jeli, i adpačyvali. Oj, było prosta zdorava, viedaješ, prosta dla dušy», — dzielicca emocyjami hierainia.
Sakret pośpiechu — u prostaści
U epochu markietynhavych stratehij i maštabavańnia siamja sa Słuckaha rajona dakazvaje, što samy nadziejny recept pośpiechu prosty: heta sumlennaja praca i naturalny pradukt biez vykarystańnia kansiervantaŭ, pavaha i ŭmieńnie ŭbačyć u pakupniku nie ček, a žyvoha čałavieka, jaki sumuje pa sapraŭdnym smaku. Mienavita tamu ich sała pachnie dziacinstvam, a ich biznes praciahvaje raści, zastajučysia ŭ dušy takim ža maleńkim i ŭtulnym, jak rodnaja vioska.
Słuckija fiermiery, jakija ŭrazili ŭsich vializnym kavałkam sała, staviać novyja rekordy VIDEA
Słuckija fiermiery pakazali hihancki apietytny kavałak sała — u tyktoku miljony prahladaŭ
Čamu sała ŭ Biełarusi daražejšaje za miasa? Patłumačyli fiermiery
Sała — sapraŭdny supierfud. U čym karyść hetaha praduktu i kolki jon ciapier kaštuje
Ciapier čytajuć
Za vybuch u minskim mietro sudzili nie tolki Kanavałava i Kavalova. Jak skłaŭsia los jašče troch fihurantaŭ spravy?1
Kamientary
Kakošnik ža ŭ maskovii zapazyčyli z Azii