Goals.by зрабіў вялікае, на паўтары гадзіны, інтэрв'ю з футбалістам БАТЭ [2005—2009, 2013 — ] Сяргеем Крыўцом, які пагуляў у Польшчы і Кітаі. Сярод іншага, выявілася, што ён вялікі аматар чытання, прычым шмат чытае па-польску, гэта вынік шматгадовага побыту ў Польшчы — Сяргей некалькі гадоў гуляў за польскі «Лех» (2010—2012), да таго ж у яго жонка — полька.
— На якой мове размаўляеце з жонкай?
— Дома на польскай.
— А думаеш на якой?
— На расейскай.
— Кітайская?
— Яе ніколі і не было:). У Кітаі я кантактаваў па-англійску [Сяргей год гуляў за «Цзянсу Сайінці — НН]. У Польшчы ж вывучыў мову. Зараз нават чытаю на польскай.
— Што?
— Кніжку пра польскага Генадзя Туміловіча [харызматычны беларускі брамнік, які заўсёды трапляў у гісторыі ці гісторыі знаходзілі яго — НН]:). Вядомы ў мінулым галкіпер распавёў самыя шчырыя гісторыі з кар'еры. Цэлая кніга баек. Вельмі цікава. Усім раю.
Зараз гэта кніга — нумар адзін у Польшчы па продажах.
Нават мая жонка з задавальненнем чытае. Раней не дужа цікавілася спартыўнымі кнігамі, а тут пачала. Пастаянна смяецца…
— Гэта значыць, ты шмат чытаеш?
— Я — так. Люблю чытаць. Зараз чытаю пра польскага брамніка. І паралельна «Гульні прастолаў».
— Што ты любіш чытаць?
— Біяграфіі. З вялікім задавальненнем прачытаў «Я - Ібра»
[пра форварда зборнай Швецыі і ПСЖ Златана Ібрагімавіча — НН]. На польскай, праўда. На расійскую біяграфію, здаецца, яшчэ не пераклалі. Мне вельмі спадабалася. Усім раю. Праўда, толькі не ведаю, дзе знайсці. У Польшчы заходзіш у краму — на паліцах якія хочаш кнігі. Усе навінкі. А ў нас яны з'яўляюцца са спазненнем.
— Чые яшчэ біяграфіі ты чытаў?
— Пачаў чытаць кнігу пра Раналду. Яна выканана не як аўтабіяграфія, а як аповед пра футбаліста з боку. Не пайшла. Нецікава. Чытаў аўтабіяграфію [тэнісіста] Рафаэля Надаля. Як раз пасля Ібрагімавіча. Не пайшла зусім. Надаль — такі сур'ёзны хлопец: праца, праца, праца. А аўтабіяграфія Ібры чытаецца лёгка. Там вельмі шмат нетыповых момантаў. Надаля ў выніку не дачытаў. На жаль.
— Мастацкая літаратура?
— Жонка падсоўвала «50 адценняў шэрага». Я пачаў, але чамусьці не дачытаў. Цікава, у прынцыпе, але былі кнігі, якія мяне больш захаплялі А дзяўчатам вельмі падабаецца.
— А ў школе ты чытаў?
— Спрабаваў:). У прынцыпе, нічога не запомнілася. Чытаў «Вайну і мір», але не да канца. Адолеў два тамы, па-мойму. Мне складана чытаць такія творы. А! Згадаў. Я ж Акуніна амаль усяго прачытаў. Вельмі спадабалася. Чытаў нон-стоп.
— У БАТЭ чытае Аляксандр Валадзько. Хто яшчэ?
— Сівакоў. Глеб чытаў.
— Што?
— Канстытуцыю — да іспыту рыхтаваўся:). Прыкольна было. Едзе, чытае, потым вочы ўздымае, распавядае нешта сам сабе. Тросся як пацан.
Падыходзіць Філіпенка: «Саня, чаго ты, блін, трасешся? Да ты гэты інстытут можаш сабе купіць, расслабся:)». А Глеб сапраўды вучыў. Малайчына. Гэта пахвальна. Хто яшчэ ў нас чытае…
Юрэвіч Саня шмат чытае. Яго я кожны тыдзень бачыў з новай кнігай. Гісторыя там, нешта сур'ёзнае. Ён у камандзе быў самым чытаючым.
А Саня Валадзько ўвесь час у iPad'e. Мы з ім, калі ў зборную выклікаліся, разам жылі.
Цяпер чытаюць
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе1010
Каментары