Гумарэска.
Таня, кіраўнічка незалежнай «Арт-мансарды» суворым культурніцкім ківам павабіла свайго арт-дырэктара, Пецю. Маўляў, хадзем, Пецечка, курнем па справе. На ганку «Мансарды» азірнулася, і ніяк не змягчыўшы суворасці, паведаміла:
— Слухай, Зміцер Вайцюшкевіч заўтра хоча ў нас прэзентаваць новы альбом на словы Някляева. Як выкручвацца будзем, каб і канцэрт, і нас не забаранілі?
— Ды прасцей простага! — адказаў Пеця і таксама акінуў наваколле цягучым позіркам. — Уваход — бясплатны, іначай падатковая за храпы ўхопіць. А так хоць грошай не заробім, дык прынамсі канцэрт будзе. Потым, слова «канцэрт» у абвестцы мяняем на «творчы вечар» — і дазволаў на канцэрт у Мінкульце, ідэалагічцы і выканкаме браць не трэба.
— А як простыя меламаны павінны зразумець, што артыст не анекдоты травіць будзе, а песні спяваць?
— Ну, Госпадзе, Танечка, элементарна, напішам «Творчы вечар са спеваком».
— Ад твайго «спевака» канцэртам за кіламетр тхне, Пецечка… Ніякіх «спевакоў» і «спяваць»! Стоп, хвілінку… Змітром Вайцюшкевічам? Ты толькі што сказаў «Змітром Вайцюшкевічам»? Ты, Пецечка, здурнеў ці што?!
— Вой, праўда, Вайцюшкевіча я і не заўважыў… Мяне яшчэ да таго, на слове «канцэрт» пераклініла.
— І я неяк не фільтранула. Дык вось, ты ж ведаеш, Вайцюшкевіч у «спісах». Пазначым Вайцюшкевіча — прыцягнуцца сантэхнік з эпідэмстанцыяй і знойдуць у нашым чайніку аварыйную ўцечку мікробаў, несумяшчальную з функцыянаваннем аб’екта культуры. Таму, Пецечка, ніякага Вайцюшкевіча на афішы!
— А як гэта — афіша без імені?
— Ты што, першы год замужам? Замест імені здымак павесім. «Творчы вечар» і фотка артыста.
— Усё роўна забароняць, Танечка. Памятаеш, Толік з «Рок-хостэла», — нагадваю, з зачыненага рэспубліканскай камісіяй па маралі «Рок-хостэла», — павесіў афішу N.R.M. без назвы гурту, зафоткаўшы рокерам толькі ногі?
— Бяда-гора! Слухай, а калі мы Вайцюшкевіча падамо без імені і нават без фоткі? Толькі апішам яго слоўны партрэт?
— Гэта як?
— Ну, «запрашаем на творчы вечар з вядомым мужчынам, 37—42 гадоў, ён такі з гітарай… там… з лёгкай няголенасцю, чарнявы… надзвычайныя вакальныя дадзеныя…» Неяк так.
— Гучыць як абвестка з сайту знаёмстваў. Думаеш, меламаны, якія будуць чытаць афішу, зразумеюць, каго мы канкрэтна запрашаем?
— Тады пералічым яго хіты, дасягненні. «Запрашаем… з гітарай, чарнявы, яго былая жонка — фолк-спявачка, яны яшчэ ў адным вядомым супольным альбоме, — не будзем называць якім, — спявалі аб Заходняй Беларусі пад палякамі».
— Ты глузданулася, Танечка?! Візіту пажарнікаў-беспрадзельшчыкаў у «Мансарду» хочаш, як мінулым разам? Якая «Заходняя Беларусь»? Пад якімі «палякамі»?! І яшчэ «спяваюць»?
Колькі можна з языка не спускаць гэтыя наскрозь забароненыя словы! Хочаш, каб гэтым разам эмэнэснікі абавязалі нас купіць асабістую пажарную машыну разам з экіпажам на поўным утрыманні?!
— Добра, ціха, падсумоўваю…
— І пра песні на словы Някляева — ні-ні!
— Ага. Дык вось, разам выходзіць:
«Арт-мансарда» запрашае! Творчы вечар з нежанатым на першай фолк-жонцы брунэтам, які ў супольным праекце рытмічным голасам распавёў пра Гродненскую і Брэсцкую вобласць у складзе адной усходнееўрапейскай краіны, а цяпер пры дапамозе музычных сродкаў прачытае новыя вершы на словы чалавека з народа».
— «Прачытае вершы на словы чалавека з народа»? Ты хоць зразумела, што толькі што сказала, Танечка?
— Дык, можа, лепей «прачытае вершы на словы народа»? Для меламанаў, каб прасцей?
— Не, Танечка, усю фразу мяняць трэба! Бо гэта чыстай вады падстава.
Лепей так — «Разведзены брунет згатуе анчоўсы на заказ кліентаў».
— Ты, Пецечка, геній! Недарэмна я цябе з «Муз-шуфлядкі» перавабіла.
* * *
Назаўтра на навінных сайтах красавалася такая абвестка:
«Меламаны!
Ну, вы самі ўсё разумееце.
Пачатак а 19».
Галоўным спікерам Жаночага форуму ў Мінску стане расійскі крынджовы псіхолаг, які расказваў пра «памяць жаночых палавых губ»12
Каментары