Вялікі пост
Пятніца.
Пост.
Бацька пайшоў назаўсёды.
Саступіў мне чаргу
каля вечнасьці.
На Галгофе
Спачатку былі габрэі.
А потым – усе іншыя.
Прынамсі, між нас –
хрысьціян рознаскурых,
што тоўпяцца тут
дзень пры дні
праз стагодзьдзі
ў спадзеве
вымаліць права
кожны сабе
на покліч пачуты:
«Хрысьце – мой Божа!..»
Грэх
Пабітым сабачкам
стаю
ля Твайго
парога.
Літасьць
Твая
бязьмежная.
Неабсяжны
мой грэх.
Дзень блакітных бацькоўскіх вачэй
Так не бывае.
Але так адбылося.
Я ня ведаю,
чым гэты дзень адметны
паводле грыгарыянскага,
юльянскага,
ці якога ўсходняга календара.
У мяне, як высьветлілася,
свае пачаткі ліку.
22 лютага 2006 году
апошні раз я бачыла
маміны жывыя
блакітныя вочы.
Праз дзевяць гадоў
усё паўтарылася з бацькам
дакладна ў гэты дзень.
Вось так і зьявілася дата,
якую, пэўна, назаву
Дзень блакітных бацькоўскіх вачэй.
Запозьненая
Заўчасна
нараджаецца ўнучка,
заўчасна
памірае бацька,
заўчасна
старэе муж.
Толькі я
запозьненая
тут, у незнаёмым сквэры
з мроямі маладымі
і пляшкай старога віна.
Стары новы год
Доўгімі
«крывымі вечарамі»
пакутую
за грахі «піліпаўкі».
Новыя правіны.
Старая споведзь.
Асалода наўвеце.
Шчасьце
Споведзь.
Пост.
Пакаяньне.
Малітва.
Спакой.
Цяпер чытаюць
Максім Знак пра прэс-канферэнцыю ва Украіне: Мы дамовіліся не ўздымаць найбольш балючыя тэмы — катаванняў, санкцый, вайны. Можа, мусілі мы па-іншаму зрабіць
Каментары