За ўсё ў жыцці нам даводзіцца плаціць. Амаль. Акрамя пакетаў у крамах. Уявіце сабе ўсяго адзін вялікі гіпермаркет: у сярэднім аднамомантна працуе 20 кас цягам 14 гадзін (з 9 да 23), за адну гадзіну касіркі выдаюць прыблізна 60 пакетаў (адзін штохвіліну). Вынікам маем 16 800 пакетаў за дзень. За месяц — 504 000. І гэта толькі вялікія пакеты-майкі. Дадамо сюды яшчэ 2 мільёны маленькіх празрыстых пакетаў. І гэта з адной вялікай крамы.
Прыемна нешта атрымаць бясплатна. Не кватэру — дык хоць пакет. Але мы ці не адзіная ў Еўропе краіна, што пакуль не асэнсавала маштаб «пакетнай» праблемы. Пластыкавыя пакеты не знікаюць стагоддзямі. Штодня ў Беларусі на сметніцы трапляе каля 10 млн пакетаў — колькасць, супастаўная з колькасцю насельніцтва краіны. За год — больш за 3,5 млрд. Плюс пластыкавыя бутэлькі, аднаразовыя кантэйнеры, пракладкі, падгузнікі і г.д. Калі мы схамянёмся, можа быць позна.
Цяпер пра эканамічны бок. Яшчэ крышку палічым. Умоўная прадавачка пытаецца ў кліента: «Вам пакласці ў паперу ці ў празрысты пластыкавы пакунак?» У выпадку пакета дадамо да сумы пакупкі 0,1 умоўнага даляра. Памножылі на два мільёны? А цяпер на касе чуем: «Вам пакет патрэбны?» У выпадку станоўчага адказу дадамо ўмоўныя 0,5 даляра. І памножым на 504 000. Падлічым. Агулам — 452 000 даляраў патэнцыйнага даходу ў месяц. Толькі за пластыкавыя пакеты. Толькі ў адной вялікай краме. Тых крамаў у нас у краіне, малых і вялікіх,— дзясяткі тысяч. Гэта азначае, што гаворка ідзе пра мільярды даляраў у год толькі ад рэалізацыі пластыкавых пакетаў!
Згаджуся, пасля забароны выдачы бясплатных пакетаў лічбы паменшаюць. Людзі пойдуць у крамы са сваімі пакетамі. З пластыку, з тканіны, паперы — неістотна. І гэта, я думаю, правільна. Няма нічога бясплатнага ў свеце, апроч чалавечых зносінаў. Усё, што нам даецца не сябрамі ці сваякамі, мусіць быць зароблена. А калі даюць за так, дык альбо разлічваюць на крок у адказ, альбо штосьці проста шкада выкінуць. Так, бывае, вытворца ладзіць рэкламную ці маркетынгавую акцыю. І раздае прадукцыю бясплатна, каб мы з вамі яе пакаштавалі. Ён, вытворца, аплачвае акцыю са сваёй кішэні. І калі гэтая акцыя сканчаецца, мы потым доўга з удзячнасцю ўзгадваем шчодрасць гэтага вытворцы. А ён, вытворца, тым часам будзе эканоміць пасля свайго атракцыёну нязведанай шчодрасці. Таму такія атракцыёны й не доўжацца гадамі. А ў сітуацыю з пластыкавымі пакетамі, выглядае, варта ўмяшацца дзяржаве ў асобах двух міністэрстваў — аховы здароўя ды гандлю. І забараніць гэты небяспечны бясплатны атракцыён. Непапулярна, але, на маю думку, неабходна.
Каментары