Дамова з кампаніяй «Франк Мюлер» выклікае больш пытанняў, чым адказаў, бо ў швейцарскай прэсе фірме прадказваюць банкруцтва.
У мінулую пятніцу Аляксандр Лукашэнка абмяркоўваў магчымасць продажу Мінскага гадзіннікавага заводу швейцарскай кампаніі «Франк Мюлер».
Але, як адзначае БДГ, дамова з кампаніяй «Франк Мюлер» выклікае больш пытанняў, чым адказаў, бо ў швейцарскай прэсе фірме прадказваюць банкруцтва.
Кампанія «Франк Мюлер» з’явілася ў 1991 годзе. У 1990‑я кампанія развівалася вельмі паспяхова: колькасць вытворчых цэхаў павялічвалася, адчыняліся крамы па ўсім свеце, раслі прыбыткі.
Першыя сур’ёзныя непрыемнасці адбыліся на мяжы 2003‑2004 гадоў.
У 2007 годзе попыт на прадукцыю «Франк Мюлер» зваліўся на 25%, у 2008‑м — на 75%.
З вясны 2009 года кіраўніцтва кампаніі пачало ладзіць масавыя звальненні персаналу: на вуліцы апынуліся больш 250 чалавек.
Швейцарскі ўплывовы эканамічны часопіс Bilan у вераснёвым нумары за гэты год паведамляе, што цяпер кампанія «Франк Мюлер»
знаходзіцца ў цяжкім фінансавым становішчы, бо складскія запасы перавышаюць гадавы аб’ём вытворчасці, а абавязак па падатковых плацяжах складае 300 млн швейцарскіх франкаў.
Паміж тым, пакуль у Швейцарыі назіральнікі абмяркоўваюць гаротны стан кампаніі, у Мінску яна збраецца купіць гадзіннікавы завод за 10 млн долараў. Прадпрыемства займае пры гэтым некалькі дзясяткаў тысяч квадратных метраў. Атрымліваецца, што велізарны будынак разам з прыстойным участкам зямлі (30 гектараў) дастанецца швейцарскай кампаніі амаль задарма. Па прыблізных разліках, у 10 раз менш за тую суму, якую павінен заплаціць фундатар, купляючы будынак Мінскага гадзіннікага заводу па рынкавым кошце.
Як бы там ні было, сітуацыя з намерамі швейцарскага фундатара на беларускім напрамку павінна хутка праясніцца. Да 15 снежня «Франк Мюлер» павінен падаць на стол Аляксандру Лукашэнка праекты асноўных дакументаў.
Цяпер чытаюць
Стала вядомая асоба рабочага «Беларуськалія», які загінуў пры абрушэнні горнай пароды1
Каментары