Кажуць, пра нябожчыкаў - альбо добра, альбо ніяк. Але вось смерць Дзмітрыя Булахава ўсё ж наводзіць на роздумы і на тое, каб сёе тое сказаць. Нейкае страшнае атрымліваецца развітанне з той трохі раматычнай, трохі трагікамічнай, і шмат у чым трагічнай эпохай, якой быў пачатак 90-х, першыя крокі незалежнасці…
Кажуць, пра нябожчыкаў - альбо добра, альбо ніяк. Але вось смерць Дзмітрыя Булахава ўсё ж наводзіць на роздумы і на тое, каб сёе тое сказаць. Нейкае страшнае атрымліваецца развітанне з той трохі раматычнай, трохі трагікамічнай, і шмат у чым трагічнай эпохай, якой быў пачатак 90-х, першыя крокі незалежнасці…
На сцэне ў Вярхоўным Савеце 13 склікання баль правілі Булахаў і Ганчар (і час ад часу Аляксандар Лукашэнка). Такія маладыя і перспектыўныя. Аўтару гэтых радкоў ужо болей, чым таму Булахаву ў 1992, калі ён завальваў рэферэндум аб новых выбарах… Тады сакратаркі ў будынку на Карлы Марлы 39 толькі і шапталіся, па словах Фядуты, хто будзе наступным прэзідэнтам - Віця ці Дзіма. Вось і няма - ні Віці - ні Дзімы. Ёсць, праўда, Віця і Дзіма Лукашэнкі. Але на тое, каб цяпер пашаптацца на Карлы Марлы 39 аб тым, хто з іх будзе наступным, новыя сакратаркі ўжо не хутка рашацца. Час іншы…
Я люта цярпець не мог усю гэтую троіцу. Яны занадта рана паказалі сабе цынічнымі прагматыкамі, якія за ўладу прададуць усё што спатрэбіцца. Як і чакалася, з іх далей за ўсіх пайшоў самы цынічны і прагматычны. Нажаль, супрацьстаялі ім з большага наіўныя рамантыкі… Наіўных прагматыкаў і цынічных рамантыкаў у Беларусі бракуе дагэтуль…
З Булахавым аўтару гэтых радкоў давялося сустрэцца адзін раз, у 1996-м у чэрвені. У канстытуцыйны суд яго не пусцілі, у парламент таксама, больш дакладна, «премудрый пескарь» хутка пралічыў, што парламент гэты разгоняць, і на перавыбары не пайшоў. У той час, Булахаў хацеў стварыць няўрадавую арганізацыю, прасіў дапамагчы шукаць партнёраў і спонсараў. У гатэлі Спутнік у Менску Булахаў сядзеў у кабінеце пад «Пагоняй»… Потым, прадказальна, заглох. «Пагоня» аказалася часовым антуражам - у гэтым быў увесь Булахаў…
Пасля таго, як самы спрытны стаў у доме гаспадаром і хуценька паказаў гэта ўсім, астатнія з той троіцы пайшлі рознымі шляхамі. Пра выбар і лёс Ганчара ўсім вядома. Стаўшы па сутнасці «анты-Ганчаром» у сваім жыццёвым выбары Дзіма па волі лёсу перажыў Віцю не так ужо і надоўга - а ўсяго пражыў толькі на чатыры гады больш… І неяк сімвалічна, што памерці яму давялося амаль акурат пад гадавіну па Ганчару. Ён выбраў пражыць гэтыя гады так, што і ўзгадаць аб ім (акрамя родных), амаль нічога. Гэта быў яго выбар.
Лёс не падманеш. Можна падмануць толькі сябе.
Цяпер чытаюць
Сёстры Груздзевы драматычна расказалі, як іх выкінуў за дзверы міністр культуры Руслан Чарнецкі. «Як сабак»22
Каментары