Бабарыка хацеў балатавацца ў прэзідэнты ў 2015-м. Але не дазволіла жонка

Адказваючы на пытанне пра самы шчаслівы момант у жыцці, Бабарыка прызнаўся: «Тады, калі мая жонка пагадзілася стаць маёй жонкай».

Палітык згадвае, што зрабіў прапанову 31 кастрычніка 1987 года — усяго праз два тыдні пасля знаёмства. Пры гэтым унутранае рашэнне было прынятае ўжо падчас першай сустрэчы:

«Прапанову я наогул зрабіў для сябе ў першы ж дзень, як яе ўбачыў. А праз два тыдні я прыйшоў і сказаў, што я прапаную. Яна была вельмі здзіўленая, таму што гэта было другое наша спатканне. Яна сказала нешта тыпу: «Можа, з галавой штосьці ў чалавека не ў парадку». Я сказаў: «Можа быць. Але часу ў мяне няма, таму што пара».

Бабарыка патлумачыў прычыны такой упэўненасці:

«Адна з маіх нейкіх невядома адкуль узятых фантазій, назавём іх так, была ў тым, што ў мяне жонка будзе абавязкова не беларуска, а дзяўчына з Каўказа. Я не ведаю чаму, вось шчыра. (…)

І калі я яе ўбачыў — яна ўсё ж такі дзяўчына з Каўказа, паўкроўка, напалову грузінка, — сказаў: «Усё, вось мая жонка і ёсць». І я ёй так і сказаў, калі зрабіў прапанову».

Ці дазволіла б жонка рызыкаваць усім дзеля палітычнай кар'еры ў 2020 годзе? Віктар Бабарыка заўважае, што сказаць складана, але дадае:

«У яе было вельмі добра развіта пачуцце эмацыйнай правільнасці ўчынкаў. У 2015 годзе яна мне гэтага не дазволіла. (…) Я лічу, што гэта абсалютна правільна. Гэта значыць, у мяне не было ўпэўненасці і неабходнасці гэта рабіць [у 2015‑м]. І таму яна гэта падмацавала».

Павялічыць

Што да падзей 2020 года, дык тут, на думку Бабарыкі, магла быць зусім іншая рэакцыя: «З высокай ступенню імавернасці я думаю, што ўсё ж у 2020 годзе як мой рацыянальны інтэлект, так і яе эмацыйны інтэлект усё ж далі б дазвол на гэта».

Як тлумачыць былы банкір, у такіх рашэннях для яго вялікае значэнне мае тое, як сітуацыю адчуваюць дзеці. На яго думку, яны вельмі тонка ўспрымаюць эмацыйную атмасферу вакол і дапамагаюць зразумець, ці гатовы чалавек да такіх крокаў. Як згадвае Бабарыка, дзеці ніколі не адчувалі, каб ён шкадаваў пра свае рашэнні або лічыў, што не зрабіў нешта неабходнае. Паводле Бабарыкі, для яго жонкі гэта таксама было вельмі важна.

Як даводзіць палітык, «наўрад ці матэрыяльнае жыццё ўтрымала б яе ад гэтага [рашэння падтрымаць]».

Віктар Бабарыка прызнаецца, што і цяпер суадносіць свае ўчынкі з тым, як бы іх ацаніла жонка: «Перад ёй мне дакладна не сорамна. І гэта для мяне важна».

Разважаючы пра значэнне жонкі ў ягоным жыцці, Бабарыка рэзюмуе:

«Яна мяне на самой справе зрабіла. У плане разумення важнасці не толькі таго, што ты робіш для сябе, а важнасці таго, што ты робіш для іншых».

Як адзначае Бабарыка, Марына з’явілася ў ягоным лёсе ў той перыяд, калі ён быў засяроджаны перадусім на тым, каб «зрабіць сябе»: «Мне вельмі пашанцавала, што гэты этап быў вельмі кароткі. Мне трэба было ўжо пачынаць рабіць сям'ю, а не толькі сябе».

Павялічыць

• 3
• 2
• 0
• 1
• 1
• 8
• 0
• 1