Бабарыка турэмшчыкам: «У мяне было, цяпер няма, але ёсць шанец, што будзе. А ў вас не было, няма і не будзе. І ў вашых дзяцей не будзе»

Віктар Бабарыка запэўнівае: калі ён калісьці пачне пісаць кнігу, то назаве яе «Шчаслівы няўдачнік». На яго думку, падзеі 2020 года, з аднаго боку, можна назваць няўдачай, бо не ўдалося дасягнуць таго, чаго хацелі. Аднак ён не адчувае з-за гэтага расчаравання.

«Насамрэч я шчаслівы, што ў маім жыцці быў 20‑ы год. Ва ўсякім выпадку, калі б яго ў мяне не было, мне было б шкада, што яго не было».

Падобная сітуацыя, паводле яго, і з банкам:

«У мяне быў банк, я яго вельмі любіў. Але вось, як вы кажаце, акцыянеры не падтрымалі, ніхто нібыта не падтрымаў. Дык што, выходзіць, і банк дрэнны? Ну як? Выдатны банк».

Як тлумачыць Бабарыка, такое ўспрыманне падзей — калі «з аднаго боку, няўдача, а з другога, ты жывеш як шчаслівы чалавек» — дапамагло яму псіхалагічна вытрымаць зняволенне.

«Я разумеў, што я значна свабоднейшы, чым людзі, якія мяне атачалі, у тым ліку з аховы», — даводзіць былы палітвязень і прыводзіць прыклад:

«Яны вельмі любілі казаць мне, калі прыходзілі і паказвалі паперкі пра тое, што я страціў, што ў мяне забралі. І казалі: ты разумееш? Я кажу: ведаеце, у чым розніца? Яны пытаюцца: у чым? Я кажу: у мяне было, цяпер няма, але ёсць шанец, што будзе. У вас не было, няма і не будзе. І ў вашых дзяцей будзе тое ж самае. Гэта самае страшнае».

На думку Бабарыкі, важна не тое, колькі часу чалавек валодаў нечым у жыцці, а тое, што заўсёды існуе магчымасць рухацца далей. Жыццё, паводле яго, — гэта шлях, і мэты ў ім ніколі не бываюць канчаткова дасягнутымі. Ён параўноўвае гэта з Вялікай кітайскай сцяной: калі здаецца, што дайшоў да апошняй вежы, за ёй аказваецца яшчэ адна. Так і ў жыцці — чалавек пастаянна рухаецца і пераадольвае новыя перашкоды.

«Табе здаецца: ну вось, дайду туды — і ўсё, ужо ўсё. І калі ты ўжо падыходзіш, раптам бачыш, што за гэтым ёсць яшчэ нешта. Ты ўвесь час кудысьці ідзеш. Ты ўвесь час нешта пераадольваеш. Гэта тая псіхалогія, якая дазваляла выжыць», — кажа Бабарыка.

Акрамя гэтага, другім спосабам вытрымаць турму стала адчуванне таго, што нават у зняволенні можна захаваць кантроль над уласным жыццём і распарадкам дня. Бабарыка распавядае, што стараўся арганізаваць свой час так, каб не турма падпарадкоўвала яго, а ён сам — наколькі гэта магчыма — падпарадкоўваў сабе ўласнае жыццё ў гэтых умовах.

«Ты можаш сам рабіць зарадку, можаш чымсьці займацца. У мяне дзень быў распісаны літаральна па ўсіх магчымасцях, якія ёсць. Кожныя 15 хвілін кожнай гадзіны — хаджэнне па камеры. (…) Судоку мяне вельмі моцна ратавала. Дзівосная гульня: калі б не турма, я б нават не ведаў яе назвы. Кніжку, якую табе даюць раз на тыдзень, трэба чытаць увесь тыдзень. Значыць, яе трэба чытаць. Кожныя паўгадзіны ты павінен нешта пачытаць, нешта зрабіць. Прыбраць у камеры.

Не час, не турма цябе падпарадкоўвае — ты падпарадкоўваеш яе. Ты выбудоўваеш нават у гэтых абмежаваных умовах сваё жыццё так, як хочаш. Так, у абмежаванай прасторы. Але нават у ёй ты можаш хадзіць чатыры метры ўлева, чатыры ўправа. Гэта залежыць ад цябе. Ты можаш гэта змяняць».

На пытанне, што менавіта ў жыцці дало яму адчуванне шчасця, якое ён ні на што не прамяняў бы, Віктар Бабарыка адказаў:

«Тое, што я заўсёды рабіў тое, што лічыў патрэбным. То-бок менавіта я пісаў сваё жыццё. Я не магу перакласці віну ні на каго іншага, але і поспех не магу перакласці ні на каго іншага. Я ўдзячны тым, хто мне дапамагаў, але я заўсёды быў упэўнены — мяне ніхто не зрабіў. Я зрабіў гэта сам».

Паводле Бабарыкі, многім людзям уласціва вінаваціць іншых, калі нешта не атрымліваецца, але пры гэтым прыпісваць сабе ўсе поспехі. Ён імкнуўся захоўваць баланс: прызнаваць сваю адказнасць і за ўдачы, і за памылкі.

«Усё, што са мной адбывалася, насамрэч ёсць вынік маіх дзеянняў. І гэта вельмі добра, калі ты разумееш, што сам малюеш сваё жыццё. Добрае яно ці дрэннае — але яно тваё. (…) Калі падсумоўваць, то гэта, напэўна, адчуванне творцы. Ты творца ўласнага жыцця. І гэта велізарнае задавальненне».

• 11
• 0
• 0
• 4
• 0
• 0
• 0
• 1