«Пасля Тайланда Грузія здаецца агрэсіўнай». Праграміст — пра зімоўку ў Азіі і жыццё ў Тбілісі

Шры-Ланка амаль не зайшла

— З Шры-Ланкай атрымалася смешная гісторыя. Я ўбачыў у Instagram рэкламу нейкага каворкінгу на гэтым востраве. Мне вельмі спадабалася, але пакуль я сабраўся, усе месцы ўжо разабралі.

Але я не засмуціўся і вырашыў паехаць сам. Бо я дасведчаны падарожнік і гэта была далёка не першая мая Азія. Да гэтага я ўжо паўгода жыў на Балі — яшчэ да таго, як гэта стала мэйнстрымам, гадоў 11 таму. Паўгода быў у Тайландзе, на Пхукеце. Ездзіў у камандзіроўкі па Індыі. Таксама быў у Кітаі на Хайнані.

Гэта значыць, паўднёва-ўсходнюю Азію я даволі добра вывучыў. І чамусьці менавіта Шры-Ланка зайшла мне менш за ўсё.

Беларусы могуць аформіць электронную візу ў Шры-Ланку на 30 дзён, якую потым можна працягнуць на паўгода. Дарэчы, у аэрапорце па прылёце мяне прымусілі купіць зваротны білет. Я нават не ведаў, на колькі прыехаў. Але прыйшлося купіць білет на дату праз чатыры тыдні.

Але наогул на Шры-Ланцы даволі сумна.

Інтэрнэт дрэнны, даволі дарагія байкі, ежа вельмі аднастайная. Няма алкаголю. Дакладней, ён ёсць, але ты стаіш у чарзе з нейкімі бамжамі, каб купіць самае простае піва.

Аднойчы я ехаў на тук-туку з адной вёскі ў іншую, нас спыніла паліцыя, залезла ва ўсе кішэні, усё праверыла. Нібыта ветліва, усё нармальна, але потым думаеш: якога хрэна? Зразумела, што наркотыкі шукалі. З гэтым у іх жорстка.

Дарэчы, там даволі распаўсюджаны расізм. Некаторыя кафэ не абслугоўваюць мясцовых — прама пішуць: foreigners only. І быў выпадак: прыехаў вядомы комік, грамадзянін Шры-Ланкі і Брытаніі, і яму сказалі: «Сыходзь з нашай кавярні». Ён вельмі абураўся, і тады якраз быў добры скандал вакол гэтай тэмы.

Зараз у краіне вялікія праблемы з бензінам, таму замежнікі масава з'язджаюць. Наогул у Шры-Ланкі не атрымліваецца прыцягваць багатых еўрапейцаў, туды ў асноўным прыязджаюць людзі, якія не хочуць шмат траціць. Таму краіна нават губляе грошы на турызме.

Але прырода вельмі прыгожая, у цэнтры вострава горы, нагадваюць Сванетыю. І ў самім Гале шмат прыгожай каланіяльнай архітэктуры. Добры сёрфінг, ветлівыя людзі. І ўсе добра размаўляюць па-англійску — усё ж былая англійская калонія.

Тайланд — супер!

Тэрмін маёй шры-ланкійскай візы падыходзіў да канца і я вырашыў адправіцца ў Тайланд. І вельмі моцна адчувалася розніца, значна больш развітая інфраструктура, у краіне ёсць грошы.

Я не хацеў ехаць ні на Пхукет, ні ў Патаю, таму што там занадта турыстычны вайб — цяжка пераносіць усе гэтыя п'яныя кампаніі. І сябар параіў поўнач Тайланда — горад Чыанг Май, пра які я раней наогул не чуў. Гэта былая сталіца, другі па велічыні горад у Тайландзе. І ён мяне вельмі прыемна ўразіў.

Мне ён нават чымсьці Мінск нагадаў: ніхто не сігналіць, усе ветлівыя, усміхаюцца. Англійская ў людзей бывае так сабе, але атмасфера вельмі спакойная, ніхто нікога не тузае.

У Тайландзе добры выбар піва, нядаўна легалізавалі марыхуану, таму ўсюды стаяць шапікі, дзе яна прадаецца. І экспацкая тусоўка там зусім іншая. Прыходзіш у каворкінг, табе адразу кажуць: «О, ты мабільны распрацоўшчык? Я таксама мабільны распрацоўшчык. У нас тут свая кам'юніці».

Там я пачаў шукаць новую працу. І знайшоў! Таксама на аддалёнцы, праўда, аказалася, што самы просты для мяне варыянт зараз — вярнуцца ў Грузію. У Тайландзе можна адкрыць ІП і прымаць грошы як digital nomad, але не было часу з гэтым разбірацца.

У Польшчу ці Партугалію я б не паспеў атрымаць візу, таму вярнуўся да ранейшага жыцця ў Тбілісі. Але калі я вырашыў ехаць назад у Грузію, пачалася спецаперацыя ў Іране. Пералёт праз Дубай і Доху сталі рызыкоўнымі. Таму купіў білеты праз Кітай, наведаў Гуаньчжоу і Ганконг.

І апошні — чыстае захапленне! Думаў, што мяне ўжо складана здзівіць. Але аказалася, што можна. Вельмі шмат кантрастаў, эдакі лонданскі City (бізнэс-раён), з якім суседнічае бангладэш з рэчывамі і прастытуткамі. Цяжка апісаць, трэба бачыць.

Як там у Грузіі?

Грузія для мяне зараз самая спакойная лакацыя ў плане жыцця. Хоць зараз там моцна мяняюць правілы для экспатаў. Каб пачаць афіцыйна працаваць, трэба атрымаць дазвол у міністэрства працы і толькі потым атрымаць на ДНЖ. Для ДНЖ патрэбен бізнэс-план і гадавы абарот 50 тысяч лары (нешта ў раёне 19 тысяч даляраў). У многіх не-айцішнікаў такога абароту няма.

Але спачатку мне вельмі падабалася ў Грузіі. Было адчуванне, што ў гэтай краіны ўсё атрымалася. Але потым пайшоў адкат. Многія людзі не са сталіцы падтрымліваюць уладу, якая займае хутчэй прарасійскую пазіцыю. І людзі сталі як быццам бы злейшыя. Моладзь, настроеная праеўрапейска, фрустраваная. Ідзе моцны падзел грамадства.

Гэта не тое каб наўпрост уплывае на экспацкае жыццё, але ўнутры краіны гэта ўсё роўна адчуваецца.

Пры гэтым у Грузіі сэрвіс па-ранейшаму даволі так сабе. Асабліва ў Тбілісі. Пасля Тайланда наогул здаецца, што ўсе даволі агрэсіўныя: хутка сігналяць, раздражняюцца, бываюць неветлівымі.

Амаль усе мае сябры і знаёмыя з'ехалі ў краіны Еўрасаюза. І, дарэчы, інтэгруюцца значна лепш, чым грузінскія экспаты. Я вывучыў іх цудоўна прыгожы алфавіт, але далей справа не пайшла. З людзьмі старэйшымі за 40 гадоў можна размаўляць па-руску, а моладзь павальна англамоўная.

Увогуле, пакуль што крыху аднаўлюся фінансава ў Грузіі, а далей буду з'язджаць у Еўрасаюз. Дзякуй Богу, кантракт дазваляе атрымаць практычна любую digital nomad візу. Ды і паводле расказаў сяброў з Іспаніі ці Польшчы яны значна хутчэй інтэгруюцца.

• 2
• 1
• 0
• 1
• 0
• 2
• 0
• 1