Водгук
Праўдзівасьць гісторыі
Са зьдзіўленьнем прачытала ў №18 “НН” рэпліку сп.Людовіча ў адказ на заўвагі сп.Глагоўскай да яго ж публікацыі, прысьвечанай С.Грышкевічу.
Цяжка зразумець гісторыка, які ўласныя памылкі нават не апраўдвае, а проста сьцьвярджае, што яны ня маюць ніякага значэньня. І сапраўды, быў Францішак Грышкевіч дзядзькам Станіслава ці братам, меў Станіслаў дыплём псыхіятра ці ня меў, быў сябрам Беларускага нацыянальнага камітэту ці ня быў – гэта ж усё такое неістотнае! Але што ж тады мае значэньне для гісторыка? Мне заўсёды здавалася, што найважнейшае – гэта ісьціна. Аднак паводле сп.Людовіча, дастаткова проста ўзяцца за тэму, якая прыносіць “карысьць Беларушчыне”, а ўзровень ейнага асьвятленьня, ступень праўдзівасьці – справа цалкам другарадная. Ці ж гэта не абраза той самай Беларушчыны, ня ейнае прыніжэньне? Зьдзіўляе агрэсіўны тон сп.Людовіча. Ён параўноўвае сп.Глагоўскую з сумнавядомымі дзеячамі 60–70-х мінулага стагодзьдзя, вінаваціць яе ў жаданьні патапіць яго, Людовіча. І ўсё гэта ў адказ на тактоўныя заўвагі гісторыка з Гданьску.
Не разумею таксама ягоных словаў, нібыта ня можа быць спакойнай канструктыўнай крытыкі ў бок беластоцкіх выданьняў. Хіба што пісаць спакойна і канструктыўна мы ня ўмеем. Часта тое, што зьмяшчаецца ў нашым друку пад выглядам рэцэнзіі, больш нагадвае змаганьне з ворагам, дзе ўсе сродкі добрыя.
Цікава, ці падзяляе пазыцыі сп.Людовіча рэдакцыя “НН”?
Натальля Мазоўка, Менск
Ад рэдакцыі. Не падзяляе. Гэта прыватнае меркаваньне аўтара.
Цяпер чытаюць
Электронную «Беларускую энцыклапедыю», створаную як прастору «верагодных ведаў пра Беларусь», ціха ліквідавалі разам з рэдакцыяй. Купу артыкулаў перадалі Гігіну
Каментары