Zvarot Janki Kupały, redaktara hazety «Naša Niva», da čytačoŭ u 1914 hodzie.
Kali zirniem my na toje, što za niekalki hod zroblena nami, biełarusami, nad padniaćciem svajho nacyjanalnaha bahactva, to adno tolki duša moža radavacca. U niekalki hod my zrabili toje, što ŭ palakaŭ i rasiejcaŭ rabiłasia čuć nia cełymi stalećciami. Vychodzić u śviet kolki biełaruskich hazet, drukujucca kožny hod dziasiatki knižak roznych nazvańniaŭ, zakładajucca biełaruskija vydavieckija supołki, kniharni i t.p. I ŭsio heta robić sam narod ci svajoj ščyraj pracaj dla Baćkaŭščyny, ci svaimi zapracavanymi kapiejkami, addavanymi na biełaruskija hazety, knižki. Pracujem dla idei i budujem sami sabie novaje, lepšaje žyćcio.
Dyk pracujma ž dalej! Nia budzie nam strašny hety pahany nad nami torh našych niazvanych i nasłanych apiekunoŭ.
«Ciapier mnie čužaja sama kancepcyja ŭžyć niešta, čaho ty nie viedaješ». Vialikaja hutarka ź Ivanam Šyłam pra biznes, zarablańnie z dapamohaj ŠI, žančyn i botaks13
Kamientary