Hrodziency Jaŭhien i Alena zdajuć dvuchpakajovyja apartamienty na sutki ŭ mikrarajonie Dzieviatoŭka. Siarod klijentaŭ kamandzirovačnyja i, apošnim časam, biełaruskija turysty. U sieradu da ich źviarnułasia para, kab pažyć da 12 listapada. Damovu zaklučyli na adnačasovaje pražyvańnie ŭ kvatery čatyroch čałaviek.
«Ničoha nie pradviaščała biady. Standartnaja situacyja», — raspaviali haspadary grodno.in.
Praź niekalki hadzin pastupiŭ zvanok z ŽESa. Tam adreahavali na skarhu susiedziaŭ źnizu pra zatapleńnie.
— My tut ža patelefanavali pastajalcam, kab razabracca. Nas stali pierakonvać, što «ŭsio ŭ paradku», «pryjazdžać nie treba», «vypadkova raźlili kružku vady», «usio ŭžo prybrali», «nikoha niama na miescy», bo pajechali kahości sustrakać — raspaviadaje Jaŭhien. — Ale ŭsio heta hučała vielmi niepierakanaŭča.
Na toj momant u kvatery znachodziłasia ŭžo vosiem mihrantaŭ (darosłyja mužčyny i dzicia) arabskaj źniešnaści, jak miarkujecca, jakija čakajuć papaŭnieńnia tavaryšami pa niaščaści. Usie pakoi byli zavalenyja brudnym adzieńniem i torbami (byccam ludzi doŭhi čas praviali ŭ lesie). Mebla paškodžana. Na kuchni niedakurki, hory brudnaha posudu z reštkami ježy.
— My vyrašyli ŭ adnabakovym paradku skasavać damovu z pryčyny nievykanańnia praviłaŭ ekspłuatacyi. Paprasili haściej pakinuć kvateru. Paśla doŭhich pieramoŭ i zvanka ŭ milicyju heta ŭsio ž udałosia zrabić.
Kamientary