Nabližajucca Kalady, Novy hod.
Na paštamcie bieźlič pryhožych śviatočnych paštovak, tolki voś nabyć ich zaminaje heta pačvarnaje “Z Raždžastvom”, jakoje nachabna kročyć pa krainie, zamianiŭšy saboj spradviečna biełaruskaje “Viasiołych Kaladaŭ” ci choć by “Z Naradžeńniem Chrystovym”.
“Biełpošta” ŭparta nia choča ci nia ŭmieje reklamavać svoj kraj. Mastackija kanverty z pomnikami architektury, słavutymi ludźmi, pamiatnymi datami pryznačanyja dla rassyłki pa Biełarusi, što vielmi dobra, ale ŭ zamiežnyja krainy čamuści pradajuć čysty bieły kanvert.
A jakuju dolu zaznali biełaruskija cukierki! U “Łakamcy” (ci “Łasunie”?) biełaruskamoŭnych fancikaŭ niama zusim. “Kamunarka” tłumačyć, što, maŭlaŭ, šmat cukierak adpraŭlajecca ŭ Rasieju. Nu i što z taho? Maja rasiejskaja radnia prosić pryvozić cukierki mienavita ź biełaruskmi nazvami. Im vielmi cikava čytać ich. Naprykład, im vielmi padabalisia cukierki “Lisa-machlarka”. Zaraz haściej užo daviadziecca častavać cukierkami “Lisa-płutovka”.
Uviečary vyrašyŭ zabić dvuch zajcoŭ: za symbaličny košt patrapić usiaredzinu Pałacu Respubliki (zvyčajna kancerty tam darahija) i pahladzieć kancert słavutych “Charošak”. Kancert byŭ cudoŭny. Paśla kožnaha tancu – avacyi, kvietki, vykryki “brava”. Praŭda, daśviedčanyja hledačy zaŭvažyli, što skład udzielnikaŭ ansamblu amal całkam abnoŭleny, šmat moładzi i tamu niama pakul što toj vytančanaści ruchaŭ i šlachietnaści, jak u byłych “Charoškach”. Scena Pałacu zanadta vialikaja, i tamu artysty vymušanyja byli rabić vialikija kroki, ad čaho niekatoryja tancy byli bolš padobnyja da biehaniny. U tancach paboleła akrabatyčnych numaroŭ – vysačeznyja skoki, špahaty, prysiadki, pierakulvańni, ad jakich u chłopcaŭ časta spadali z hałavy kapielušy. Usio heta, na moj pohlad, bolš ułaściva “russkim plaskam”, ale mienavita heta publika vitała z asablivym impetam. I zusim užo zališnim byŭ dym, jaki achutvaŭ scenu ciaham usiaho kancertu. Falklor ža – nia rok.
Jašče škada – prahramka była nadrukavanaja rasiejskaju movaju. Tolki nazva na vokładcy pa-biełarusku, a ŭnizie pa-anhielsku, užo ŭ rasiejskaj transkrypcyi: KHOROSHKI. I.Hajavaja, jakaja vyjšła na scenu ŭ finale, nie skazała hledačam dvuch słovaŭ pa-biełarusku, chacia z zali navat čulisia vokličy “Žyvie Biełaruś!”.
Vy skažacie, ja ŭsio krytykuju, a treba niešta rabić. Ja napisaŭ adnojčy list da kiraŭnictva metrapalitenu z pytańniem, kali ŭžo narešcie buduć zamienienyja šyldy “Płošča Lenina” na “Płošča Niezaležnaści”. Mnie adkazali, što heta technična składana i doraha, bo ŭ słova “Niezaležnaści” bolš litaraŭ, čym u słova “Lenina”. I ŭvohule, šyldy pakinutyja pa prośbie veteranskich arhanizacyjaŭ. Jak toj kazaŭ, dzie sieŭ, tam i źlez.
Lavon Humieńnikaŭ, Miensk
Kamientary