Razmaŭlajučy sa starymi ludźmi, zaŭvažaju akaličnaść: nastalhija pa savieckich časach nie prycichaje. Raniej škadavańni byli źviazany z naviedvańniem svajakoŭ u blizkim zamiežžy ci inšymi prablemami, źviazanymi z uźniknieńniem miežaŭ, ciapier usio vyjaŭniej hučać matyvy ekanamičnaha planu.
Ludzi škadujuć ab stabilnaści, ab tym, što nievialikija zarobki j pensii zabiaśpiečvali bolš-mienš prystojnaje isnavańnie.
Moj surazmoŭca Ivan Mikałajevič — pensijaner, jamu kala 70-ci. Pensii atrymlivaje 160 tysiač.
— Čamu tak mała?
— Dy zhubilisia 10 hadoŭ u Litvie. Adpracavaŭ tam u svoj čas na šabaškach pa kałhasach. A voś dakumenty vypravić nia zmoh.
Razmova zajšła jakraz pra rybu. Moj surazmoŭca z horyčču ŭspaminaŭ, što ŭ savieckija časy ryba ličyłasia druharadnym praduktam. A chiek i inšyja hatunki marskoj ryby davali ledź nie ŭ nahruzku.
— Siońnia chieku nie mahu sabie dazvolić. Abychodžusia tannaj putasu. Kažuć, što ŭ nas niama inflacyi. Jak niama? Ja letaś moh kupić kilo putasu za 1600 rubloŭ. A siońnia ryba kaštuje 2100. Zvyčajnaja «cahlina» chleba kaštuje 850 rub. Znajomyja pensijanery, jakija prykładajucca da čarki, žartujuć: a navošta toj chleb. Ci dva bochany chleba, ci butelka vina — usio adno. Dyk lepš užo butelku vina, viesialej.
Mahu zasmucić Ivana Mikałajeviča. Prychavanaja inflacyja niaŭchilna nastupaje i tut. Butelka hetaha samaha «čarniła» ŭ nas užo kaštuje dalar. A ŭ toj ža Polščy, značna lepšaje pa jakaści, jano abychodzicca ŭdvaja-ŭtraja tańniej.
Z vyhladu ŭsio dobra. Dalar staić na miescy. A voś ceny… Ivan Mikałajevič adčuvaje heta na svajoj skury, jak i miljony biełarusaŭ, čyje prybytki nie iduć ni ŭ jakaje paraŭnańnie z aficyjna abjaŭlenymi.
Michał Hil, Pastavy
Ciapier čytajuć
U vice-śpikierki Kaardynacyjnaj rady Lizaviety Prakopčyk sabrałasia $12 tysiač daŭhoŭ28
Kamientary