Аляксандр Апон. Пошасць. Міні-п'еса

Асобы:
Турзік, сабака.
Пушок, кот.
Свінка.
Парсючок.
Гусак.
Певень.
Гаспадар.
Гаспадыня.

Сялянскі падворак. У загародцы ля хлява Свінка і Парсючок, якія палуднуюць з аднаго карыта.

Парсючок: Ням-ням­-ням, вой, як смачна!

Свінка: Дай мне пакаштававаць.

Парсючок: Яшчэ чаго! Еш, ням-­ням, са свайго боку.

Свінка: А я хачу з твайго! (Хапае парсючка зубамі за вуха).

Парсючок: І­і­і… (Адскоквае ад карыта).

Да загародкі падыходзяць Турзік і Пушок.

Пушок: Што яны там зноў сварацца?

Турзік: Вядома што: бульбіну не падзялілі.

Пушок: Я бульбу не люблю.

Турзік: Я таксама, а ім, бачыш, як смакуе.

Пушок: Хай сабе апошні раз парадуюцца. Шкада мне іх.

Турзік: І мне.

Пушок: Асабліва кілбас.

Турзік: Якіх кілбас?

Пушок: Пальцам пханых.

Турзік: А!

Пушок: Ужо што я да іх ласы, дык не перадаць! Колькі разоў па пысе анучай ад гаспадыні атрымліваў — не злічыць, але не магу даць сабе рады — і ўсё тут. Дзе якую кілбасу носам пачую ці ўбачу вачыма, дык чыста розум губляю. Летась гаспадыня на гарышчы, пад страхой, у кошыку кілбасы падвесіла, дык я дзірку ў вечку пачаў прагрызаць. Ноч грызу, другую. Іклы сабе зламаў бы, каб гаспадыня не агледзела. І яшчэ: добра, што на мышэй падумала, а то прыйшоў бы мне амэн.

Турзік: А я больш косткі люблю. Грызеш, бывала, грызеш… Эх, як цяпер, Пушок, жыць будзем, чым цешыцца?

Пушок: Так, благія часы надышлі.

Турзік: І не кажы.

Падыходзіць Гусак.

Гусак: А вось і не благія, а наадварот.

Турзік: Гэта чаму?

Гусак: Бо нас заместа свіней будуць разводзіць, дык наш род ого­-го як падымецца.

Міма праходзіць Певень.

Турзік (праводзячы Пеўня вачыма): Падымецеся, падымецеся, калі курыны грып не падсячэ…

Певень: Дзе курыны грып? (Круціць галавой.) Каравул! Ратуйся хто можа! (Ляціць з усіх ног прэч).

Турзік: …ці якая іншая пошасць не прычэпіцца.

Пушок: А я ў тэлевізары…

Турзік (перапыняючы): Што гэта такое — тэлевізар?

Пушок: Скрыня такая, у гаспадароў у хаце стаіць, якая гаворыць і паказвае.

Турзік: Што гаворыць і паказвае?

Пушок: Рознае.

Турзік: І што там?

Пушок: А тое, што будуць разводзіць нейкіх штравусаў ці травусаў, я не дачуў .

Турзік: Можа трусоў?

Пушок: Не, не трусоў, я трусоў ведаю. А гэта такая птушка , накшталт нашага індыка, толькі вялікая, ростам вышэйшая за гаспадароў.

Турзік: Страхоцце якое! Мяне гэтыя індыкі да таго замардавалі, што я на іх глядзець без агіды не магу — пойдуць за блізкі свет, а пасля мы з гаспадыняй бегаем, высалапіўшы языкі, шукаем па ўсёй вёсцы, а яны то на плоце дзе ўмасцяцца, то на дрэва заляцяць. А як жа мы гэтым штравусам, ці як іх там, рады дамо? Яны ж, чаго добрага, у вырай выправяцца, дзе ж мы іх у тым выраі шукацьмем? Кароў куды лягчэй было пасвіць. Збярэм з гаспадаром на золку статак, на пашу яго загонім і ўвесь дзень ляжым сабе пасля, дрэмлем. Гаспадар чарку за каўнер залье, салам з цыбуляй закусіць, ну і пра мяне, вядома, не забудзецца. Мне, праўда, цыбуля не надта каб смакавала, пажую­-пажую крыху дзеля вітамінаў — і выплюну. А вось сала! Эх, жыццё было — маліна!

Пушок: А малако? Я малака ад пуза, як не ў сябе напіваўся. Раніцай і вечарам бляшанку гаспадыня з берагамі налівала. А цяпер што? Колькі з тае казы малака? Казаць смешна — гаспадыня ў конаўку доіць. А мне гэтулькі дастаецца, што вусы толькі абмочыш. Адно расстройства. Я ўжо нават не хаджу глядзець, як яно цыркае: баюся, каб сэрца знячэўку не спынілася.

Турзік: Мне, шчыра кажучы, гэтая каза таксама недаспадобы.

Пушок: А што такое?

Турзік: У гарод тут надысь залезла, дык гаспадыня мяне абвінаваціла: «Куды, — кажа, — глядзіш, морда?» Але хіба я вінаваты, калі ёй слова, а яна мне — два ў адказ. Хацеў ужо быў цяпнуць для парадку за лытку, каб месца ведала, дык — што ты, Пушок, думаеш? — рогі наставіла, скаціна!

Звонку, з вуліцы, чуваць чалавечыя галасы, лямант, гул машыны, свінячы віск. З хаты выходзяць гаспадар і гаспадыня.

Гаспадар: Вось і да нас чарга дайшла.

Гаспадыня: Я іх не аддам, нізавошта! Я іх з сусолкі выкормлівала, начэй не спала, песціла, як родных дзетак!

Гаспадар: Кінь, дурніца, пугай абух не пераб’еш.

Гаспадыня: Грошы пазабіралі, а цяпер скварку з рота думаюць выхапіць! Не аддам, хай пацалуюць мяне ў сраку!

Гаспадар: Сціхні, баба!

Гаспадыня: Што сціхні, чаму? (Зласліва). Але пачакай, дойдзе і да чаркі.

Гаспадар: Да чаркі? Ды я ім!.. Ды я іх! (Круціць кулакі).

Гаспадыня (у бок): Вой, дай божа нашаму цяляці ваўка зваяваці.

Гаспадар і гаспадыня выходзяць на вуліцу.

Пушок: Слухай, Турзік, давай, пакуль не позна, рабіць адсюль ногі.

Турзік: Маеш, Пушок, рацыю: гайда куды зашыемся.

Пушок (да Гусака): І ты хавайся, да бяды нядоўга, патрапіш яшчэ пад гарачую руку.

Гусак: Не, я племянны, на развод.

Пушок: Бачылі мы ўжо такіх племянных. Але глядзі сам, мы цябе папярэдзілі.

Пушок і Турзік сыходзяць. Чалавечыя галасы, якія даносіліся з вуліцы, а таксама лямант, гул машыны, свінячы віск узмацняюцца.

Парсючок: Эх, добра пад’елі.

Свінка: Але, смачна! (Падымае галаву). Гэй, гусак, а што там за гармідар?

Гусак: Нейкіх, гавораць, штравусаў прывезлі.

Свінка: Адкуль прывезлі?

Гусак: З выраю.

Свінка: Вось што!

Парсючок (тыцнуўшы Свінку лычом у бок і пазяхнуўшы): Давай ужо класціся. (Валіцца каля карыта.) Паспім да вячэры.

Свінка: Не, пачакай, нейкае ў мяне нядобрае прадчуванне.

Канец

 ***

Аляксандр Апон

пісьменнік. Жыве ў Гродне. Зарабляе на жыццё прадпрымальніцтвам.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0