Год таму талібы ўзялі ўладу ў Афганістане. Як гэта перажылі жанчыны?

Пасля таго, як талібы прыйшлі да ўлады, дзяўчынкам больш не дазваляецца хадзіць у школу, а жанчынам — выходзіць на вуліцы.

Некалькі дзён таму каля 40 жанчын выйшлі на дэманстрацыю перад Міністэрствам адукацыі Афганістана. Іх патрабаванне гучала так: «Хлеба, працы і свабоды!»

Рэакцыя талібаў была наступнай: узброеныя баевікі стралялі ў натоўп, жанчын, якія ўцякалі, білі прыкладамі, а таксама збівалі журналістаў, якія асвятлялі падзеі на месцы і рабілі рэпартажы.

Жанчыны як забаўка у руках Захаду

Шыкібу Баборы, журналістку і этнолага, гэта не здзіўляе: «Многія мужчыны ў Афганістане не ўмеюць для дасягнення сваіх мэтаў выкарыстоўваць нічога іншага, акрамя як сілу зброі замест таго, каб пераконваць аргументамі», — сказала яна ў тэлефонным інтэрв'ю DW. «Жанчын, якія маюць свой голас, запалохваюць, пагражаюць і забіваюць».

«Але нават Захад заўсёды выкарыстаў афганак толькі як забаўку, — кажа Баборы. Пра гэта ідзецца гаворка ў яе новай кнізе «Афганкі: забаўка палітыкі», якая нядаўна выйшла. Напрыклад, перад уварваннем у Афганістан у 2001 годзе ўрад ЗША сцвярджаў, што сваёй ваеннай кампаніяй хоча «вызваліць» афганскіх жанчын. Амерыканскія феміністкі тады апладзіравалі.

Пасля тэрміновага адыходу з Кабула ў 2021 годзе гэтае «вызваленне» аказалася пустым абяцаннем, афганскія жанчыны былі пушчаны на волю лёсу. У той момант феміністкі з ЗША проста прамаўчалі пра гэта, кажа Баборы.

Фемінісцкая знешняя палітыка

Не маўчыць міністарка замежных спраў Германіі Аналена Бэрбак. «Пад уладай Талібана сітуацыя для жанчын і дзяўчат «невыносная», сказала яна нядаўна. Ва ўсіх жанчын «жыццё, як у турме», таму што яны не маюць доступу да адукацыі і не могуць свабодна перамяшчацца без сваякоў-мужчын.

Тое, што міністарка замежных спраў апісвае як «горкую рэальнасць», з'яўляецца і было цалкам тыповым для многіх афганскіх жанчын на працягу апошніх 20 гадоў, паведамляе Шыкіба Баборы. «Больш чым у палове з 34 правінцый Афганістана прыгнечанае становішча жанчын усё роўна ніколі не змянялася». У сваёй кнізе яна піша: «Калі вы прасочыце за лёсам афганак, якія жывуць па-за межамі вялікіх гарадоў, стане відавочным, як няшмат іх было, хто сапраўды мог скарыстацца магчымасцямі, якія адкрыліся за апошнія 20 гадоў». 

Па словах Баборы, падыход Анналены Бэрбак да фемінісцкай знешняй палітыкі з'яўляецца пробліскам надзеі. Яна падкрэсліла адказнасць краін НАТА перад афганскім народам, асабліва з улікам катастрафічнай гуманітарнай сітуацыі ў краіне. «Жанчыны не могуць выходзіць на вуліцу, дзяўчаты не могуць хадзіць у школу», — кажа палітык.

«Людзі прадаюць свае органы, каб атрымаць грошы. Бацькі прадаюць сваіх дзяцей. Некаторыя проста аддаюць іх, каб у іх дома было на аднаго едака менш. Захад не можа гаварыць пра гэта толькі з нейкай пэўнай нагоды».

• 1
• 0
• 0
• 1
• 1
• 3
• 4
• 0