Магчыма, сыход Чарнамырдзіна азначае сыход у нябыт эпохі саюзнай дзяржавы. Піша Віталь Тарас.
«Хацелі, як лепей, а атрымалася, як заўжды…», «Што ні робім, атрымліваецца КПСС, альбо аўтамат Калашнікава», «Трэба ж думаць, што разумець», «Маё жыццё прайшло ў атмасферы нафты і газа».
Гэтыя фразы могуць быць аўтаэпітафіяй на магіле былога расійскага прэмьера Віктара Чарнамырдзіна, які памёр у Маскве на
Але жорстка памыліўся б той, хто палічыў бы, што Чарнамырдзін быў гэткім веселуном, дасціпным жартаўніком.
Для таго каб весці па тэлефоне перамовы з Шамілем Басаевым, калі той захапіў шпіталь у Будзёнаўску, патрэбны былі зусім іншыя якасці.
Што да Беларусі, дык імя Чарнамырдзіна назаўсёды застанецца ў звязку з імем іншага прэм’ера — Вячаслава Кебіча. Знакамітая фатаграфія Сяргея Грыца, на якой Кебіч і Чарнамырдзін цалуюцца ў аўтамашыне, безумоўна, застанецца адным з сімвалаў сучаснай гісторыі. Таксама, як перад тым — партрэт Брэжнева, які цалуецца ў з Хонекерам.
Зразумела,
імя Чарнамырдзіна яшчэ доўга будзе выклікаць асацыяцыі з расійскім Газпрамам, з палітыкай расійскага газавага шантажу— у дачыненні Беларусі, Украіны, Еўропы…
Смерць вядомага чалавека, незалежна ад ацэнкі зробленага ім, гэта не толькі падстава для ўспамінаў і аналізу. Гэта заўсёды нейкі знак. Магчыма, сыход Чарнамырдзіна азначае сыход у нябыт эпохі так званай саюзнай дзяржавы — разам з дэманстрытыўным выкопваннем мытных слупоў на
-
«Мне казалі: ты гаворыш як канадскі эмігрант». Сяргей Шупа расказаў пра Вільню 90-х, параўнанне літоўскай літаратуры з беларускай і адрозненні паміж народамі
-
Лукашэнка паводзіць сябе ў «макдональдсе» як у савецкай сталоўцы. І думае, што гэта крута
-
Пуцін ужо павіншаваў Маджтабу Хаменеі, а Лукашэнка не. Чаго чакае?
Каментары