26 і 27 чэрвеня ўпершыню ў Гродне ладзіўся шырокі паказ дакументальнага хрысціянскага кіно.
Завабіць гледача на такі жанр даволі цяжка. Аднак зала кінатэатра «Чырвоная зорка» падчас двух дзён паказуКаля касы стаялі людзі і пыталі «лішні білецік»: квіткоў на ўсіх ахвотных гледачоў не хапіла.стужак-лаўрэатаў Фестывалю хрысціянскіх фільмаў і тэлепраграм Magnificat была запоўнена цалкам.
Перад самым паказам да гледачоў звярнуўся рэжысёр «Беларусьфільма» Юрый Гарулёў, старшыня Міжнароднага каталіцкага фестывалю хрысціянскіх фільмаў і тэлепраграм:
— Скажу шчыра, што як рэжысёр дакументальнага кіно я не вельмі часта бачу такія запоўненыя залы. Таму застаецца толькі парадавацца, што ў Гродне вось так цікавяцца дакументальным кіно.
Фестываль праводзяць і ствараюць каталікі, аднак абсалютна на аднолькавых умовах на ім прысутнічаюць стужкі рэжысёраў і праваслаўнай канфесіі, і пратэстантаў.Фестываль Magnificat з’яўляецца даволі ўнікальнай з’явай. Такіх міжнародных культурных падзей, якія збіраюць стужкі на духоўныя тэмы, паказваюць, як чалавек прыходзіць да веры, у свеце не так і шмат. Шмат гледачоў, якія чытаюць пра кінафестываль, хочуць таксама ўбачыць гэтыя карціны, аднак не маюць магчымасці трапіць на фестывальныя прагляды ў Глыбокае. Таму існуе такое мерапрыемства, як «Рэха фестывалю».
Гродзенскі двухдзённы паказ ладзіўся дзякуючы прадстаўнікам аргкамітэта фестывалю Magnificat: Ганне Віткоўскай, Аляксандру і Юрыю Лавышам, Андрэю Міскевічу.
Дакументальныя фільмы могуць зрабіцца «вочкамі» ў суседнія, а можа, і далёкія чалавечыя лёсы і гісторыі. Пасля прагляду трошкі больш ведаеш, чым жывуць людзі за белым мурам гродзенскай турмы і навошта туды ходзіць кс. Казімір Жыліс.Стужка «Дзяўчаты, дзяўчаты» пра выхаванак
Маленькія дзяўчынкі трапляюць у прытулак пры манастыры найчасцей з праблемных сем’яў, за свой кароценькі век яны ўжо паспелі пабачыць гора. Імі ў манастыры апекуюцца манахіні, спрабуючы ахінуць іх хрысціянскай любоўю і клопатам.І што цікава: рэжысёр спытаў дзяўчат, кім яны мараць стаць. Большасць дзяўчынак рознага ўзросту выказалася за тое, каб у прафесіі абавязкова служыць людзям. Атрымаўшы любоў, дзіця, а пасля дарослы чалавек гатовы дарыць яе іншым.
Адваротнае можна было ўбачыць у фільме «Хлопец маёй сяброўкі». Малады святар, былы скінхэд, нефармал, на прыміцыйнай св. Імшы якога замест аргана граў рокавы гурт, працуе з моладдзю.Малады чалавек сам перажываў падобныя праблемы, на могілках роднага мястэчка знаходзяцца некаторыя сябры юнацтва, якія памерлі ад наркотыкаў. І ён распавядае пра маладых праблемных хлапцоў, якія калісьці ў дзяцінстве недаатрымалі бацькоўскай і чалавечай любові, і таму зараз за ўвагу да сябе змагаюцца ўсімі спосабамі. Гэтая пустата, незапоўненая любоўю, штурхае хлопцаў да злачынстваў, алкаголю і наркотыкаў.
Вельмі кранальнай была стужка пра тэатр, у якім граюць людзі з сіндромам Даўна. Яна магла падацца цяжкай, а магла падацца і пазітыўнай: хворыя людзі пад апекай і пры падтрымцы так бы мовіць здаровых людзей здолелі рэалізаваць свае здольнасці — музычныя, акторскія… Яны адчуваюць сябе паўнавартаснымі асобамі.
Вось за гэтыя «вочкі» ў іншыя чалавечыя сусветы вялікі дзякуй
Цяпер чытаюць
«Свінні зарохкалі. Без вады даўно не сядзелі, я б ім адключыў». Азаронак абрынуўся на жыхароў раёна Лебядзіны29
Каментары