Čarhiniec napisaŭ novy raman. Adzin ź piersanažaŭ — zdradnik Lipkovič

Dziaržaŭnaje vydaviectva «Mastackaja litaratura» vypuściła novy raman staršyni aficyjnaha Sajuza piśmieńnikaŭ Mikałaja Čarhinca. Tvor nazyvajecca «Apieracyja «Kroŭ». Raman adkryvaje novuju staronku «baraćby nasielnictva Biełarusi ź niamiecka-fašysckimi zachopnikami», adznačajecca ŭ anatacyi.

Źviartaje ŭvahu, što adnym ź piersanažaŭ tvoru staŭ jaŭrej-zdradnik Lipkovič. «Jany vyklikali ahidu navat u haspadaroŭ, jakim słužyli, što piśmieńnik cudoŭna pakazaŭ praz vobraz kata Lipkoviča», — znoŭ słovy z anatacyi.

Prapanujem niekatoryja ŭryŭki z ramana.

« – Ty tam ža žyvieš, na Biełamorskaj?

 – Viadoma, tam ža naš dom.

 – A Lipkoviča nie viedaješ?

 – Jak nie viedaju, jon ža niedaloka žyvie.

 – Zdajecca, jon ź niemcami vydatna źniuchaŭsia. Aŭsvajsy maje, biez apaznavalnych habrejskich našyvak chodzić. Ale jon ža zaŭsiody svołačču byŭ, stukaŭ u NKVD na susiedziaŭ, a ciapier voś pierakvalifikavaŭsia».

«Čuŭ, jak Antončyk u razmovie sa svaimi siabrukami zhadvaŭ proźvišča Lipkoviča. Antončyk kazaŭ, što ź Lipkovičam jany narabavali šmat zołata, ździŭlaŭsia, što

Lipkovič pa nacyjanalnaści habrej, ale heta zusim nie pieraškadžała jamu rabavać i zabivać svaich suplamieńnikaŭ. I jašče, Antončyk vielmi škadavaŭ, što jany razam ź Lipkovičam rychtavalisia adpomścić hiestapa za toje, što aryštavali i spalili ŭ Traściancy siamju Lipkoviča. Ale adbyŭsia vypadkovy vybuch.

— A ty nie viedaješ, dzie zaraz hety Lipkovič?

Hetyja pytańni zadavalisia jamu i raniej. Abram paŭtaraŭ svaje pakazańni, dadavaŭ niešta novaje.

— Nie viedaju. Ale, sa słoŭ Antončyka, Lipkovič vyžyŭ i dzieści lečycca, zdajecca, u špitali.

— A što jašče ty viedaješ pra Lipkoviča?

— Bolš ničoha. — Raptam Abram vyrašyŭ, što budzie nie lišnim skazać, što Lipkovič siabravaŭ z tym hiestapaŭskim pałkoŭnikam, jakoha vykrali».

Skončyłasia ŭsio dla Abrama Lipkoviča vielmi sumna. «Minuła jašče čatyry dni, i niemcy atrymali jašče adzin udar. Lipkovič, nie prychodziačy ŭ prytomnaść, pamior u turmie».

Błohier Jaŭhien Lipkovič niekali zładziŭ pierformans sa spalvańniem knih Mikałaja Čarhinca. Potym staršynia Sajuza piśmieńnikaŭ pryciahnuŭ Lipkoviča da adkaznaści za abrazy ŭ błohu. Lipkovič atrymaŭ štraf. Była navat sproba zavieści kryminalnuju spravu suprać błohiera, adnak heta tak i nie było realizavana.

Sam Jaŭhien Lipkovič nastupnym čynam prakamientavaŭ heta: «Jon usich papiaredžvaŭ, što takoje napiša. Čamu nie? Mnie padabajecca. Nie budu pisać tvor, u jakim hierojem budzie Čarhiniec. Jon robić usio mahčymaje, kab ja ŭvajšoŭ u historyju. Udziačny jamu za pijar. Ja, viadoma, adkažu. Ale nie budu zaklikać źniščać knihi. Buduć inšyja adkazy».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0