Мікрафон уласьці

З падслуханага на беларускім радыё і ў іншых месцах запісала Тацяна Барысік.

«К вялікаму сажаленію, плюралізм мненій у нашым обшчастве яшчо сьлішкам шырокі».

«60-годзьдзе перамогі — гэта сымбаль змаганьня зь верай і надзеяй».

Уражаньні дзеяча БРСМ ад сустрэчы вэтэранаў з моладзьдзю: «Сядзіт у зале маладой чалавек, і сьляза яму глаз прашыбает».

Кароткія вытрымкі з радыёвыступу дэпутата і тэатрала па сумяшчальніцтве, які спрабуе размаўляць па-беларуску: «Наш славянін — асаблівы беларус». «Сёньняшнія ідэалягічныя каштоўнасьці — гэта і ёсьць тое, чым павінен займацца тэатар». «Сьвет ня чорны і ня белы. Ён складаецца з канкрэтных тонаў». «Чаму ўсе п’есы, што піша моладзь, пра наркотыкі, гвалт? Хоць бы пра нейкае каханьне напісалі». «Зямля з блакітнымі вачыма» (пра Беларусь).

Старшыня сельсавету пра адраджэньне вёскі: «Дэмаграфічная сытуацыя ў нас стабільная, на тэрыторыі сельсавету пражываюць 21 вэтэран і тры інваліды».

Старшыня выканкаму аб неабходнасьці абавязковай падпіскі на раёнку: «У раёні далжна быць свая пячаць. А есьлі вам ня нравіцца, дык у другі раён едзьце».

З прачытанага

Абвестка на дзьвярах пад’езду: «Паважаныя жыхары дому №31! 13.05.05 у 16:00 у памяшканьні ЖЭУ №1 будзе праводзіцца вакцынацыя сабак супраць шаленства. Яўка абавязковая».

Пісьмовы адказ на скаргу: «Прыведзеныя вамі факты хоць і мелі месца, але не адпавядаюць сапраўднасьці».

З службовай інструкцыі: «Супрацоўнікі нясуць асабістую адказнасьць за выкананьне абавязкаў і выкарыстаньне правоў у межах дзеючага заканадаўства».

З кожным годам усё хужай

Госьць у хату

— Вось я ішоў, ішоў і нарэшце дайшоў! — захоплена прамаўляе вядучы праграмы «Падарожжа дылетанта».

— Ды лепш бы ты зусім не прыходзіў! — з пачуцьцем глыбокага смутку канстатуе тэлеглядач, зьнясілены ранішнім змаганьнем з пахмельным сындромам.

Радасьць па-беларуску

Купляюць вяскоўцы ходнік у краме. Нагледзелі, разгарнулі, упадабалі.

— Ай, які харошы, яркі! — радасна засакатала немаладая ўжо кабета. Пасьля на якую хвіліну сьціхла, уздыхнула:

— На ім мяне і паложаць.

Досьвед

Дваццацігадовая студэнтка разам з суседкаю-пэнсіянэркаю абіраюць сьлівы.

— Не хачу на сьлівіну без драбін лезьці, — гаворыць дзеўка. — Сёлета разьелася, дык баюся, што галіна пада мною абломіцца. А летась яшчэ лазіла.

— А што ж ты, мая галубка, думала? З кожным годам будзе ўсё хужай і хужай… — дзеліцца жыцьцёвым досьведам сямідзесяцігадовая суседка.

Рассаднік сьвіней

Кароткая, але зьмястоўная характарыстыка сацыяльна-эканамічнага становішча сельскага паселішча на Бабруйшчыне:

— Дзярэўня, гразь, сьвіней мы там куплялі…

А як яны мне?

Завітала да Марыі ў госьці сяброўка. Тут бы пасядзець, пагаманіць. Ды вось дзеці замінаюць, есьці просяць. Падышла Марыя да пліты, паглядзела — боршч укіс! Сыпнула соды. Зашыпеў боршчык.

— Дзеткі, хадзіце есьці!

— Марыечка, ты што! Ці можна дзецям такое? — захвалявалася сяброўка.

— Што яны цяпер ядуць, дык я бачу. А вось што я пад старасьць есьці буду?

Стандарты і выпечка

Сацыяльныя стандарты, сацыяльныя стандарты, — паслухаўшы перадачу на тэму адраджэньня вёскі, бубніць гарадзкі вясковец. — Век хлеба сьвежага не зьясі.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0