«Мы выйгралі грын-кард, рыхтуемся ехаць у Амерыку. Тут я не бачу для сябе перспектыў», — кажа Леанід. Ён родам з-пад Вілейкі, працуе кіроўцам пагрузчыка ў вялікім мінскім дзяржаўным будтрэсце.
У Леаніда залатыя рукі. Ён з пароды «гаспадароў». Яму як нажом па горле безгаспадарчасць і абыякавасць, якая пануе на ягоным прадпрыемстве.
У ЗША ён не прападзе: бос любой будаўнічай фірмы ўхопіцца за яго, пабачыўшы, як віртуозна Лёня кіруе цяжкім пагрузчыкам.
«Я хаджу на курсы польскай мовы. Буду здаваць на «карту паляка» і перабірацца туды», — кажа Аляксандр.
Ён родам з-пад Нясвіжа, а сам гаспадар малой фірмы пад Ракавам, займаецца копкай калодзежаў ды каналізацыі. Яго бізнэс дае працу людзям, робяць хутка і якасна. Але развіцца ў штосьці большае за малую фірму перспектывы няма.
У Польшчы Аляксандр не прападзе: мае правы кіроўцы на ўсе катэгорыі, разлічвае сесці на дальнабойную фуру.
Дазнаўся: паехаў у Каліфорнію і сантэхнік, які рабіў у мяне рамонт. Уся іх сям'я пратэстантаў з Ратамкі пад Мінскам — 7 дарослых братоў, унікальная брыгада няп'ючых сантэхнікаў і аддзелачнікаў — ужо ў Штатах. Адзін толькі застаўся тут, які пакуль нежанаты.
Леанід і Аляксандр — не 17-гадовыя. Абодвум за сорак, яны сямейныя, з дзецьмі, сувязямі, усталяваным побытам. Яны не лайдакі, не алкаголікі, не хамы, не халяўшчыкі, якія якраз лёгка пазнаходзілі свае нішы ў сённяшняй калхознай беларускай мадэлі.
Леанід і Аляксандр — гэта соль нашай зямлі. На працы такіх яна стаіць. Гэта яны ствараюць асноўную частку нашага «ВУП».
У пачатку ХХ стагоддзя такія вярталіся з Амерыкі ў сваю родную Беларусь. Зарабіўшы цяжкай працай грошы за акіянам, яны разлічвалі «купіць зямлю, прыдбаць свой кут» і быць тут гаспадарамі. Сталін такіх выбіў.
І сёння такім тут ізноў некамфортна. Бесперспектыўнасць іх дастала.
«Дык можна ж зарабляць і тут», — спрабую я пераканаць Леаніда не з’язджаць.
«Можна, калі ўшэрую!» — кажа.
А ён хоча сумленна працаваць, а не так, як прынята ў будтрэстах.
Такі новы трэнд: следам за мазгамі тэхнічных геніяў краіна пазбаўляецца залатых працоўных рук.
А як жа польскія сантэхнікі, літоўскія будаўнікі, што працуюць ад Германіі да Ірландыі, спытае Вадзім Гігін. Працаваць, можа, працуюць, але на святы едуць да сваіх Малгажатаў і Данутаў у Плоцк ці Каўнас. А Леанід з Аляксандрам разлічваюць выязджаць з сем’ямі. Назаўжды.
І хочацца працытаваць сказанае, хоць і з іншай нагоды, адным з герояў Бабеля: «Хазяін, ты б’еш арлоў. З кім ты застанешся? Са смеццем?»
Цяпер чытаюць
У турме памёр былы супрацоўнік КДБ Мікалай Варапай, асуджаны за шпіянаж на карысць Украіны2
Каментары