З'явілася ўчора ў маёй стужцы Каміла Цень, дзяўчына, якая напісала аповесць на трасянцы. Покуль я збіралася пачытаць тую аповесць (і думала: а з чаго гэта я? я шчэ ні «Сабак», ні «Ночы» не чытала, а тут — зазбіралася?!), аповесць прачыталі і адпісаліся іншыя, адгунулася прэса, і стужка сёння поўная вокладкай кніжкі маладой аўтаркі.
Дык я пра што. Пра сваё асабістае адчуванне ад гісторыі Камілы — не ведаю, ці гэта маркетынг, ці выпадак, я проста адчуваю вось што. Не хочацца асабіста мне, страшна не хочацца нічога з «літтусоўкі», нічога з «літпрацэсу», нічога з гэтага «прэміяльнага дыскурсу», ніякіх раманаў, ані тоўстых, ані тонкіх, напісаных дзеля таго, каб стаць падзеяй у гісторыі літаратуры, нічога такога, што трэба абмяркоўваць «правільна» і на што трэба адгукацца «з аглядкай», хочацца свежага, маладога, з-за літаратурнай мяжы, ад людзей, якія прагнуць пісаць, а не атрымліваць прэміі, хочацца быць побач з імі, сачыць, чытаць, адгукацца, згаджацца і не згаджацца, але каб толькі не трапіць у дрыгву чужых амбіцый і магчымасцяў, чужога ўяўлення пра разумнае і неразумнае, мець права на сваё — і ведаць, што кожны мае права на гэтае «сваё», працаваць на «ўключэнне» у літаратуру, а не на «выключэнне» з яе, хочацца ўжо праўды і не хочацца гэтага бясконцага фікшну.
Чытайце таксама:
Філолаг з Мінска напісала дэтэктыўную аповесць на трасянцы
Цяпер чытаюць
Замест парэшткаў Вітаўта за сцяной Віленскай катэдры знайшлі толькі кучу камянёў. Але ўлады Літвы гатовыя выдаткаваць на працяг пошукаў яшчэ 1,5 мільёна еўра3232
Каментары