«Я зараз напішу пра тое, што баліць, таму прашу дараваць такі эмацыйны пост», — піша ў фэйсбуку вядоўца ТБ і ютуба Кацярына Ваданосава.
Апошнім часам выходзіць шмат інтэрв’ю і артыкулаў пра рак. Якасныя, навуковыя… Але мне, як чалавеку, які занураны ў хваробу, часта кідаецца ў вочы… некаторая несвядомая стыгматызацыя хворых. Я вось што скажу ў сувязі з гэтым.
Рак здараецца. Проста здараецца. Не ад нейкіх заганных паводзінаў, не ад няправільнага харчавання ці позніх родаў.
Я нарадзіла дзяцей у 24 і 27 гадоў. Гэта тыя цяжарнасці, якія скончыліся паспяхова. Яшчэ былі выкідкі. 4 штукі. Трэці і чацвёрты ўспрымаліся ўжо зусім спакойна, як звычка.
Я карміла дзяцей сваім малаком агулам 4 гады. 2 гады Стэфу, 2 гады Яна. Елі яны шмат — да самага канца па 10—15 разоў на суткі. І я захварэла на агрэсіўны рак грудзей, нягледзячы на гэта.
Я не мела лішняй вагі. Мой максімум — цяпер, на гармонатэрапіі. Калісьці я нават працавала мадэллю. Ведаеце, як мяне называлі ў агенцтве?.. «Эта, кормяшчая». Таму што мне было пад 30, і я карміла Яна нават перад выхадамі на дэфіле.
Я ніколі не паліла цыгарэт.
Да эміграцыі я 3 разы на тыдзень хадзіла ў трэнажорку. Ездзіла на ровары. І зараз езжу на ім увесь час, нягледзячы на адвечны і звыклы боль у баку і лімфастаз з-за выдаленых вузлоў.
Я харчаваліся здаровай ежай. Не бухала, не швэндалася абы-дзе. Заўсёды гатавала для сям’і, улічваючы не толькі карысць для дзяцей, але і магчымасці мужа з дыябетам 1 тыпу.
У чым я магу сябе папракнуць — у хранічным бяссонні, ва ўскладанні на сябе безлічы абавязкаў і прац, у перыядычных дэпрэсіях, якія, зразумела, не лячыла, бо «ўсе так жывуць, а мне нельга скардзіцца, у мяне ўсё ок».
Я магу папракнуць сябе ў нелюбові да сябе.
Такой агромністай, што, калі сышоў мой першы муж і пакінуў мяне з малымі дзецьмі, калі быў у маім жыцці гвалт, калі я захварэла, калі здарыліся эміграцыя і вайна, калі былі выкідкі, я заўсёды думала, што сама вінаватая. Што я не вартая нічога, акрамя пакут.
Але ў раку я не вінаватая. Ён прыходзіць проста так. Можа быць, ад унутранага болю, але гэта навукова неабгрунтавана.
Беражыце, калі ласка, тых, хто ўразлівы і ўражлівы. Даруйце ім тое, што яны могуць пакрыўдзіцца на пустым месцы. Проста ім цяжка.
Цяпер чытаюць
Памятаеце Асоль Слівец? Жыццё фрыстайлісткі змянілася да непазнавальнасці, цяпер яна Абігаль1
Каментары
што чытала пра вас, кажа, наколькі вы прыгожая і таленавітая