Басіст «Пятлі», яго 18‑гадовы сын і зорка «Разбітага сэрца пацана» — расказваем пра беларускамоўны гурт Prypiać, які прэзентаваў аўтарскую «Калыханку»
Гурт, у якім задзейнічаны колішні бас-гітарыст «Пятлі прыхільнасці» Цімафей Савіцкі і адзін з лідараў «Разбітага сэрца пацана» Дзяніс Тарасенка, заявіў пра сябе на альтэрнатыўнай сцэне летась. А кіруе гэтым балем 18‑гадовы сын Цімафея Казімір Савіцкі.
З нагоды выхаду новага сінгла, даведаліся ў Казіміра, як ён стаў размаўляць і пісаць песні па-беларуску ў першапачаткова рускамоўнай сям’і, а таксама распыталі ўдзельнікаў гурта пра тое, як па цаглінках фармаваўся іх склад і чым кожны з іх займаецца па-за музыкай.
Як пачыналася Prypiać?
Хоць яшчэ ў дзіцячым садку Казімір марыў стаць хімікам, усё ж нараджэнне ў сям’і музыкі шмат у чым перадвызначыла яго будучыню.
«Бацькі расказвалі мне, што будучы трохгадовым дзіцём я хадзіў па кватэры і напяваў песню «Пятлі прыхільнасці»: «Уляяя космасу». Ну, і з малых год да нядаўняга часу наведваў канцэрты «Пятлі»— асяроддзе, у якім я рос, спрыяла развіццю маёй цягі да музыкі і пост-панку ў прыватнасці».
«Пост-панк — музыка сумных людзей, гэта блізка нашаму народу», — дадае Цімафей. «Усе мы ў 90‑я слухалі «Кіно», The Cure, Joy Division, Sonic Youth, Pixies».
Праўда, першапачаткова сам Савіцкі-старэйшы быў зацятым заўзятарам металу.
«Ведаеце — вуліца, старэйшыя з «вожыкамі» на галовах, у чорных кляпаных скуранках, на «Явах» з задранымі пад 45 градусаў угару сядушкамі і з «мафонам» на ўсю вуліцу, з якога грымела якое-небудзь «Balls to the wall, man!» — як такія «плахішы» могуць хлапчука не ўразіць?
Але калі я ўпершыню ўбачыў па «Відзьмо-невідзьмо» ў цудоўнага Сяргея Філімонава кліп Therapy на «Die Laughing», я зразумеў, што гэта менавіта тое, што адлюстроўвае рэчаіснасць вакол мяне, і я з гэтым музлом цалкам сінхронна рэзаную».
Цімафей расказвае, што сын з маленства пачаў спрабаваць пісаць музыку. На самым пачатку гэта быў рэп.
«Для яго, само сабой, былі патрэбныя біты. Навык напісання мінусаў я і асвойваў», — згадвае Казімір. «Прычым пісаў я не толькі для чыткі тэксту, але і для стварэння асобных кампазіцый у стылі падобным на jungle, easy listening ці штосьці накшталт таго. У тыя часы я быў моцна натхнёны электроннай музыкай Bonobo, захапляўся таксама Depeche Mode і ўслухоўваўся ў іх інструменталы, спрабуючы пачарпнуць штосьці новае для сябе. У пэўны момант ад інструменталаў я стаміўся і зрабіў перапынак».
Тым часам маці купіла Казіміру ўкулеле. Бас бацькі ж заўсёды быў пад рукой, і так на нейкі час хлопец знік у сваім пакоі ўжо з новымі інструментамі.
«А потым Казімір прынёс да мяне першыя песні «Матылі» і «Медыкамент», — згадвае Цімафей. «Не хачу, канечне, хваліцца, але за 30 гадоў у музыцы я стаў нядрэнным геолагам-разведвальнікам. Без памылкі бачу ў гары камянёў неагранены алмаз. Я адразу сказаў сыну, што людзі павінны гэта пачуць!»
Менавіта так і пачыналася Prypiać. Першыя дэмкі даслалі Дзянісу Тарасенку, з якім Цімафей знаёмы са школьных часоў.
«Хлопцы даслалі мне некалькі песень на праслухоўванне з пытаннем, ці цікава мне было б далучыцца. У тых дэмках было нешта ад ранняга Цоя. І юнацкая наіўнасць, і адначасова нейкая глыбіня. Я раптам адчуў сябе так, як быццам гэта я сам толькі пачынаў свой музычны шлях. Натуральна, я пагадзіўся», — расказвае лідар «Разбітага сэрца пацана».
Крыніца ўсіх песняў Prypiać — творы, напісаныя самім Казімірам.
«Пасля нараджэння ідэі ўсё выглядае так: я запісваю гітару, накідваю ў Fl Studio барабаны, пішу тэкст у працэсе, запісваю вакал (часам яшчэ і бас -гітару). Такім чынам выходзіць аснова для матэрыялу, якую я паказваю Цімоху і Дзёню. Ну і далей мы ўжо працуем у камандзе. З улікам іх прапановаў я магу пазней дапісаць ці перапісаць нешта».
«Асэнсаваў, што пасля сямі класаў беларускай школы, я не ведаю, як па-беларуску сказаць «привет»»
У сям’і Савіцкіх паскаральнікам пераходу на беларускую мову сталі падзеі 2020 года. Казімір жыў звычайнае падлеткавае жыццё, але тут бацькам прыйшлося эміграваць у Польшчу.
«З дзяцінства прыходзілася пакрысе вынырваць, я пачаў азірацца вакол», — згадвае тыя падзеі лідар «Прыпяці». «Праз нейкі час да мяне прыйшло ўсведамленне, што, раз я беларус, то і мова мая беларуская — усё лагічна і само сабой зразумела. Але з некаторым здзіўленнем я асэнсаваў, што пасля сямі класаў беларускай школы не ведаю, як па-беларуску сказаць «привет».
Тады я пачаў актыўна падцягваць беларускую: падпісаўся на адукацыйныя каналы і блогераў, пачаў чытаць у інтэрнэце беларускамоўныя вершы, прозу, слоўнікі, слухаць патрыятычныя, народныя і сучасныя песні (напрыклад, Пагоню, гімн БНР, «Ручнікі» Данчыка, N.R.M і Deviation). Я разумеў, што навука не будзе простай, бо няма ўмоўнага Duolingo для ахвочых загаварыць па-беларуску. Але адначасова з гэтым было ясна, што ўсё магчыма».
Так філалогія стала адным з хобі Казіміра.
«А пісаць вершы, дарэчы, я пачаў таму, што мне пачаткова падабалася іх чытаць. Апроч таго, іх напісанне здавалася даволі «нішавым». То бок, гэта быў адзін са сродкаў вывучэння і практыкі мовы ў дадатак да самавыяўлення».
Пра аўтарскую «Калыханку»
Казімір запэўнівае, што іх «Калыханка» прыйдзецца да густу ўсім аматарам індзі-рока, пост-панка і прыхільнікам авангардавых тэкстаў.
Prypiać і далей плануе выпускаць трэкі па адным, імкнучыся ў гэтай справе да рэгулярнасці. У планах і альбом.
«Але цяжка даваць нейкую дату, бо не заўсёды ўсё складваецца так, як нам хацелася б. У тым ліку з фінансамі на запіс і звядзенне», — каментуе Казімір.
Па-за гуртом хлопец вучыцца ў ліцэі і плануе паступаць ва ўніверсітэт на псіхалогію альбо культуразнаўства. Яго ж бацька займаецца рамонтамі памяшканняў і захапляецца рыбалкай. А Дзяніс Тарасенка працуе ў аўтасэрвісе (ён спецыяліст па афарбоўцы і кузаўным рамонце аўтамабіляў) і выступае з «Разбітым сэрцам пацана».
Цяпер чытаюць
Малодшы сын Сахашчыка абвешчаны зніклым без вестак. Выглядае, ён ваяваў за Расію88
Каментары