Мінск спрабуе навязаць Еўрасаюзу свой сцэнар

З СІЗА КДБ выпушчаны Уладзімір Кобец, які ўзначальваў перадвыбарчы штаб Андрэя Саннікава. Генеральны пракурор заяўляе, што гатовы падтрымаць змяненне меры стрымання для журналісткі Ірыны Халіп. А Аляксандр Лукашэнка абвінавачвае Захад у фінансаванні дзяржаўнага перавароту ў Беларусі і адначасова заяўляе пра гатоўнасць да дыялогу і кампрамісу. Што б гэта значыла?

…У сераду ўвечары я гутарыў з фінскім журналістам Тэпа Цілікайненам, які цяпер рыхтуе рэпартаж пра сітуацыю ў Беларусі. Акрамя ўсяго іншага, госця з Скандынавіі цікавілі магчымыя варыянты развіцця падзей.

— Цалкам верагодна, што да канца тыдня (гэта значыць напярэдадні 31 студзеня, калі еўрасаюзаўскія міністры будуць прымаць рашэнне аб санкцыях у дачыненні да афіцыйнага Мінска) вызваляць аднаго-двух-трох арыштаваных па справе аб «масавых беспарадках», — выказаў здагадку я.

Не такі ўжо арыгінальны прагноз — гэты ход ляжаў на паверхні.

Праграма-мінімум была выкананая ўжо раніцай у чацвер. А вось як хутка апынуцца на свабодзе астатнія палітвязні, шмат у чым залежыць ад таго, наколькі адэкватнай будзе рэакцыя Захаду.

На жаль, на сённяшні дзень ніякага ціску знутры беларускія ўлады не адчуваюць. Адзіным стрымлівальным фактарам для іх з’яўляецца пазіцыя Захаду.

А Еўрасаюз праявіў нечуванае раней адзінства ў ацэнцы падзей у Беларусі.

Гэта стала непрыемным сюрпрызам для Лукашэнкі і Ко. Спробы пракалупаць якую-небудзь шчыліну ў ЕСаўскім плоце і ўбіць туды клін на дадзены момант безвыніковыя. Нават «сябар Сільвіа» сказаў, што Італія не будзе пярэчыць супраць санкцыяў у дачыненні да беларускага кіраўніцтва.

Для Мінска ж цяпер крытычна важна вярнуць магчымасць гуляць на супярэчнасцях унутры Еўрасаюза. Вызваленне аднаго-двух-трох вязняў стварае глебу для дыскусій паміж заходнімі палітыкамі аб тым, якая тактыка ў дачыненні да Аляксандра Лукашэнкі будзе найбольш эфектыўная ў існых умовах. Уводзіць санкцыі і ў жорсткай форме патрабаваць выпусціць усіх палітвязняў або аднаўляць дыялог з кіраўніком Беларусі, мякка пераконваючы яго, што для ўсіх будзе лепш, калі абвінавачаныя ў арганізацыі масавых беспарадкаў апынуцца на волі?

А каб Еўрасаюзу было прасцей зрабіць выбар, паралельна з вызваленнем аднаго з арыштаваных Аляксандр Лукашэнка абрынуўся на Захад з чарговай порцыяй гнеўных прэтэнзій, даючы зразумець, што сітуацыя можа змяніцца да горшага нават у параўнанні з цяперашнім сумным становішчам. І ў той жа час, жменямі раскідваючы абвінавачанні, кіраўнік Беларусі нібыта выпадкова сказаў: «Давайце шукаць кампраміс, але, шчыра прызнаючы, як усё адбылося».

Цяпер у лабістаў Лукашэнкі ў Еўропе ёсць падстава падняць галаву. «Вось бачыце, ён не безнадзейны, гатовы да кампрамісу і нават робіць жэсты добрай волі».

Але добрай воляй тут і не пахне — гэта разважлівы ход у надзеі навязаць Захаду сваю гульню. Выпускаючы аднаго вязня, афіцыйны Мінск правакуе гандаль з нагоды лёсу астатніх.

Калі ЕС купіцца на гэты хітрык, хвост зноў пачне круціць сабакам, як гэта ўжо было ў 2008—2010 гг. Наступствы вядомыя.

На мой погляд, захоўваючы адзіную і прынцыповую пазіцыю ў дачыненні да кіраўніцтва Беларусі, Еўрасаюз можа дамагчыся значна большага. Аляксандр Лукашэнка ўжо збірае першы плён сваіх замежнапалітычных «поспехаў». Застаўшыся сам-насам з Расіяй, ён вымушаны прымаць умовы, якія дыктуе Масква, што выдатна праілюстравалі вынікі перамоваў па нафце.

Лукашэнка тэрмінова мае патрэбу ў пашырэнні прасторы для манеўраў — каб мець магчымасць зноў лавіраваць паміж Усходам і Захадам. Таму

нармалізацыя адносін паміж ЕС і Беларуссю цяпер нашмат важнейшая для кіраўніцтва апошняй. І гэта стварае нядрэнныя перадумовы для хуткага вызвалення ЎСІХ палітвязняў.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0