Pracavać jak Švarcenehier: piensija budzie na tym śviecie
Ludziam maładziejšym za sorak, treba nie čakać piensii, a naradžać dziaciej i rychtavacca pracavać da śmierci.
Arnold Švarcenehier, kaniečnie, adzin z najbolš vydatnych ludziej sučasnaści. Nie tolki jak kumir cełaha pakaleńnia, jakoje vyrasła na ekšn-filmach 80-ch hadoŭ, ale taksama jak zvyšpaśpiachovy pradprymalnik, hramadzki dziejač i palityk, jaki ŭłasnymi namahańniami prajšoŭ šlach ad aŭstryjskaha viaskovaha chłopca da hubiernatara samaha bahataha štata Amieryki.
U asnovie hetaha, kaniečnie, nie moh nie lažać pravilny žyćciovy padychod, častka jakoha vyražajecca nastupnaj frazaju: «Słova piensija ŭ maim słoŭniku niama, mianie zaŭsiody vučyli prynosić karyść i pracavać, tamu kali ja praspaŭ šeść hadzin, to pračynajusia z pačućciom viny, što da hetaha času lažu ŭ łožku. Pavinien ustavać i niešta rabić».
Kantekst hetaje idei navat kudy šyrejšy, čym prosta asabistaje žyćciovaje credo.
Rost praciahłaści žyćcia ludziej u raźvitych krainach — heta pahroza sučasnaj finansavaj sistemie. Tak žorstka, ale trapna vykazała rasijskaja hazieta «Kommiersant'» adnu z vysnovaŭ z daśledavańnia, praviedzienaha letaś Mižnarodnym valutnym fondam. Piensijanieraŭ usio bolšaje, a pracoŭnych, za čyj košt finansujucca piensii, usio mienšaje.
Prychilnikam dziaržaŭnaha pieraraźmierkavańnia davodzicca mirycca z suvoraj realnaściu:
sacyjalnaja dziaržava i sučasnaje starejučaje hramadstva — rečy niesumiaščalnyja.
Heta aznačaje, što
piensijny viek, nasupierak jenku razbeščanych zachodniejeŭrapiejskich prafsajuzaŭ, nie pavinien być «padvyšany» ci «panižany». Jon moža być uvohule skasavany jak taki.
Daŭno i paśladoŭna pryzvyčajvaju siabie da nietryvijalnaj dla postsavieckaha čałavieka dumki, što ŭ staraści ŭ mianie nie budzie piensii. Tak, ja płanuju pa mahčymaści pracavać da samoj śmierci albo spadziavacca na dapamohu dziaciej — i nastojliva raju ŭsim astatnim taksama rychtavacca da hetaj narmalnaj i naturalnaj situacyi.
Sučasnaja centralizavana-prymusovaja piensijnaja sistema nie maje nijakaj budučyni i na jaje pakaleńniu ludziej, kamu mienš za sorak, nielha spadziavacca.
Zrazumieła, što źmieny pavinny być pastupovymi i piensii nie źniknuć adrazu. Zrazumieła taksama, što zaŭždy buduć katehoryi ludziej (naprykład, invalidy), kamu dziaržava pavinna budzie akazvać dapamohu ŭ lubym vypadku.
Ale nam, maładym, treba ŭspomnić, što svaju staraść ludzi ŭsiu historyju čałaviectva zabiaśpiečvali mienavita dvuma sposabami: ułasnaja praca i dzieci.
Piensijnaj sistemie, kali šarahovy čałaviek usio žyćcio pracuje (ci robić vyhlad) i na staraści žyvie za košt dziaržbiudžeta ci piensijnaha fondu, niama i sta hadoŭ.Našyja prodki na praciahu ŭsioj historyi tak nie žyli — i my da toj sistemy chutčej za ŭsio vierniemsia.
Kasavańnie zahannaj prymusovaj piensijnaj sistemy stvoryć adziny dziejsny stymuł dla palapšeńnia demahrafičnaj situacyi. Sto ci siemdziasiat hadoŭ tamu ŭ sialanskich siemjach było pa piać dziaciej nie tamu, što ich natchniała sacyjalnaja rekłama, i nie tamu, što spažyvieckaje hramadstva jašče nie vynajšła kantraceptyvaŭ.
Vialikaja siamja była patrebnaja dziela pracoŭnych ruk i ŭ peŭnym sensie heta chutka znoŭ stanie aktualnym.
Kali čałaviek zdoleje nazapasić dastatkova hrošaj, kab sabie adkłaści na staraść, albo ŭdała inviestavać, albo navat skarystacca pasłuhami taho ž pryvatnaha piensijnaha fondu - heta jahonaje prava. Ale adličeńni ŭ piensijnyja fondy pavinny pierastać być abaviazałaŭkaj, jak heta ciapier navat u raźvitych krainach. I damahacca znosu sučasnaj piensijnaj sistemy my pavinny raniej, čym jana abrynie śviet u čarhovy finansavy kryzis.
Ciapier čytajuć
«Miesiacami ŭ kabinie, na siabie zabiŭ. I staŭ pytać: moža, žonka taksama budzie pracavać?». Čamu emihracyja raźbivaje siemji i što rabić, kab usio papravić4040
Kamientary